Nieuwe oogst Cultuur

De favorieten van onze specialisten binnen het nieuwe cultuuraanbod

Wat kwam er de laatste dagen weer voor moois bij in het cultuuraanbod? De Volkskrant-specialisten kiezen hun favorieten.

Figlia Mia.

1. Film

Landschap met twee moeders en kind, zo had Figlia Mia ook kunnen heten. De 10-jarige ­Vittoria komt in tweestrijd als zij haar biologische moeder leert kennen, een losbandige vrouw die als dag en nacht verschilt van Vittoria’s stabiele adoptiemoeder. Actrices Alba Rohrwacher en Valeria Golino zijn voortreffelijk als de contrasterende moeders, maar het is vooral de metamorfose van Vittoria (gespeeld door ­debutante Sara Casu) die indruk maakt. En dat alles gesitueerd in het even authentieke als mythische landschap van het eiland Sardinië.

Kevin Toma

Figlia mia. Regie Laura Bispori.

2. Film

Als ze lastig doet, dan moet ze maar dood. Zonder pardon wordt Jen in een afgrond geduwd, nadat ze eerst is verkracht en vervolgens aan haar belagers heeft geprobeerd te ontsnappen. Maar zo makkelijk komen ze niet van Jen af, in het extatisch bloederige ­Revenge. Drie mannen en een vrouw, op elkaar jagend in een zonovergoten berg- en woestijnlandschap: veel elementairder en gewelddadiger dan Revenge kan het haast niet.

Kevin Toma

Revenge. Regie Coralie Farfgeat.

3. Theater

Zanger, acteur en regisseur Meirhaeghe gebruikt in zijn show op De Parade in Amsterdam de vorm van protestsongs uit de jaren zestig om kritiek te uiten op zijn onthechte generatie (‘we’re scrolling today away’). In even opzwepende als onheilspellende elektropop bezingt Meirhaeghe het contrast tussen de vleselijke en de virtuele wereld. My Protest is op een prettige manier ontregelend, en naar Meirhaeghe wil je blijven kijken en luisteren, ook als het ongemakkelijk wordt.

Herien Wensink

My Protest. Regie en spel Benjamin Abel Meirhaeghe, t/m 2 september, Amsterdam.

4. Film

Tampopo is een slimme, zelfbewuste, lieve en hilarische film, die dankzij zijn speelse vorm en hoge verteltempo geen moment door de tijd is aangetast. Vanaf de allereerste seconde maakt de Japanse eetfilmklassieker uit 1985, die nu opnieuw in de bioscoop te zien is, zijn cultstatus waar. Regisseur Jûzô Itami wisselt een klassieke western, waarbij vrachtwagenchauffeur Gorô het noodlijdende ramenrestaurantje van weduwe Tampopo nieuw leven wil inblazen, af met een niet-aflatende stroom op zichzelf staande sketch-achtige scènes.

Berend Jan Bockting

Tampopo. Regie Jûzô Itami.

5. Beeldende kunst

Wat behelsde kort en goed het neoclassicisme, de internationale kunststroming uit de 18de eeuw? Dat is een eitje: het was De Schepping overnieuw gedaan, alleen beschikte God nu wel over passer en liniaal: alle koppen symmetrisch, geen zuiltje uit het lood. Classic Beauties, de presentatie in de Hermitage in Amsterdam bevat een prettige mix van kunst- en cultuurhistorie. De kunstwerken getuigen van groot vakmanschap, maar houden ons door hun starre en sentimentele verschijning tegelijk op afstand.

Stefan Kuiper

Hermitage, Amsterdam. t/m 13 januari.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.