De Gids De Boekenluisteraar

De boekenluisteraar gaat aan het Vlaams, en dat bevalt best

Hugo Blom leidt u door de wereld van het luisterboek. 

Beeld Lebowski

Bericht uit het vooronder: ‘Het is ingesproken door een Vlaming, iets dat (bijna) niet gebeurt, omdat ‘men’ zegt dat Nederlanders geen Vlaamse stem verdragen en in België het luisterboek nog nauwelijks voet aan de grond heeft. Ten tweede: alle studio’s zitten in Nederland, en Vlaamse stemmen liggen niet voor de hand.’ 

Ik heb in dit citaat een paar dingetjes weggelaten, opdat alleen degene die mij de mail stuurde hem nog herkent, zonder zelf herkend te worden. We zijn hier immers niet op de sociale media. Wel een aardige kwestie, althans voor de boekenluisteraar, want is dit allemaal wel waar? Neem bijvoorbeeld wat er zoal op Twitter gebeurt tijdens een willekeurige wielerkoers: en masse geklaag over het Nederlandse commentaar, gevolgd door opnieuw en masse de suggestie om de rest van de wedstrijd lekker ‘op de Belg’ te volgen, met origineel Vlaams commentaar. Ik kijk zelf nog weleens snooker op Eurosport, dat daar steevast becommentarieerd wordt door een Belgische commentator, Rudy Bauwens, die daarbij overigens een directheid aan de dag legt die bij de zuiderburen eerder als Hollands zou worden aangemerkt. 

Enfin, we gaan aan het Vlaams. Hoewel soms wat ongemakkelijk in het gehoor voor de gemiddelde Nederlander qua taalgebruik, maar ook vaak zoveel zoeter, melodieuzer, rijker. Op de site van Luisterrijk kunnen we kiezen uit Frans, Duits, Engels, Fries, Vlaams en ‘Dialecten’. Misschien dat ik nog eens toekom aan Miemern in twijduustern – Liedjes uit het Grunneger zangbouk, voorgelezen door Derk Sibolt Hovinga, maar nu eerst zuidwaarts, vandaag gaat er niets boven België.

Een paar weken geleden verscheen Alles is oké van de Vlaamse schrijver Ivo Victoria. Een titel die meteen het tegenovergestelde doet vermoeden, en het gaat dan ook over een zoon die zijn dementerende moeder nog één keer op een voetstuk wil plaatsen met een verhaal uit haar verleden. Victoria leest zijn roman zelf voor en doet dat een beetje gedragen, waarbij het lijkt alsof hij steeds een korte pauze tussen de zinsdelen laat vallen, soit. Ik houd van het Vlaams, de zangerigheid waar de soms hardere g je wakker houdt. EnerGie in plaats van enerzjie, zoals we in de noordelijke Nederlanden zeggen, Joost mag weten waarom.

Zoveel schrijvers, zoveel stemmen. Alles wat Vlaams is bij Luisterrijk, is door de schrijvers zelf voorgelezen. Herman Brusselmans, Lieve Joris, Kristien Hemmerechts, Hugo Claus. Van de laatste is er Nu nog, dat in 1999 werd uitgebracht ter gelegenheid van zijn 70ste verjaardag. Eenendertig gedichten, met volle overtuiging, met een stem die minder diep is dan je zou verwachten, maar waar wel een braam op zit en daardoor houd je je oren gespitst, er kan voortdurend iets gebeuren.

Nog eentje dan, een vrouwenstem graag. Annelies Verbeke publiceerde twee jaar geleden de verhalenbundel Halleluja (shortlist ECI literatuurprijs 2017, winnaar J.M.A. Biesheuvelprijs 2018) en vorig jaar las ze alle vijftien verhalen voor. Ze doet dat heel precies, bijna alsof ze op ieder woord gestudeerd heeft, om maar geen foutje te maken. Of zijn dit mijn pietluttige Hollandse oren? Zeker en vast.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden