De Gids Lust en Liefde

‘De aantrekkingskracht tussen ons heb ik daarna nooit meer gevoeld’

Al kon Lea zich niet overgeven aan zijn vereenvoudigde werkelijkheid, ze leerde van haar schoolvriend toch een waardevolle nuance in de liefde. 

Beeld Sasa Ostoja

Lea, 26: ‘In mijn eindexamenjaar zat een eigenaardige jongen die ik al een tijdje van een afstandje observeerde. Hij was lang met volle lippen en een fijn gezicht en was knap zonder dat hij het leek door te hebben. Later begreep ik dat hij zijn hele middelbareschooltijd een fanatieke gamer was geweest en nu pas in het laatste jaar min of meer zijn hoofd boven de grond stak. Hij knipperde nog net niet met zijn ogen, maar het was duidelijk dat alles wat het sociale leven te bieden had nieuw was voor hem. Het ontbreken van een zelfbewustzijn maakte hem extreem aantrekkelijk. Zijn verlegen ogen leken een landschap aan gevoelens, anekdotes en verhalen te verbergen, meende ik, en op een dag zou ik die allemaal horen. We zagen elkaar uitsluitend in gezelschap van klasgenoten op vrijdagmiddag in een parkje in Gent, waar we woonden. We deelden flirterige blikken, er gingen biertjes rond, praten deden we nooit. Ik had geduld. Maar ineens was het juni en was het schooljaar voorbij. Ik zou naar de filmacademie gaan en hij naar de sportacademie; sommige dingen op school weet je zonder dat je weet hoe je ze weet. We waren zeventien, hij vertrok die zomer nog gewoon met vakantie met zijn ouders en ik bleef achter, bang dat hij in Italië een vakantieliefje zou opdoen en mij zou vergeten.

In juli braken de Gentse feesten aan en waar ik op hoopte gebeurde: hij was er ook. Het deed bijna pijn om hem weer te zien, zijn flirten werd steeds openlijker, al bleek dat hij inderdaad op vakantie met een meisje had gezoend, maar alleen om moed te verzamelen, bekende hij beschroomd, om erachter te komen hoe dat was, zoenen, zodat hij mij kon verrassen. Feitelijk waren we elkaars eersten. Op een van de laatste nachten tijdens de Gentse feesten duwde hij mij tegen de muur van de Charlestonbar en pakte mijn gezicht. Al die tijd had ik alleen naar hem gekeken en zat er een paar meter tussen ons en nu voelde ik hem. Een uur lang zoenden we. En niet langer alleen in mijn gedachten. De spanning die zich had opgehoopt vond in een keer, niet gulzig maar onvermijdelijk en vloeiend een weg. Het was een uur of zes, het werd al licht. En toen we even later naar onze fietsen liepen, stopten we elke paar meter om elkaar opnieuw te zoenen, te voelen, te zien. In de maanden erop liet ik me gewillig zijn wereld binnenvoeren. Ik leerde gamen, maakte kennis met zijn ouders, leerde fricandeau eten op mijn brood en salami waarvan hij het velletje afhaalde en die om de oortjes van zijn katten hing. Zelf was ik al het huis uit, ik ben opgegroeid bij een moeder met verslavingsissues. Mijn jeugd was hobbelig verlopen en ineens maakte ik deel uit van een gezin, hoorde ik ook een beetje bij die neurotische lieve vader die steeds hetzelfde zei en die zorgzame moeder die gek werd van die vader, maar alles op een vergoelijkende manier, want iedereen hield van elkaar. En het duurde niet lang of ik was misschien nog wel meer verliefd op dat veilige leven in die bungalow met die trampoline in de tuin dan op hemzelf. Of beter: de twee liefdes versterkten elkaar. Ik dompelde me er met graagte in onder.

Maar we waren natuurlijk enorm verschillend. Ik was een piekeraar, hij een gamer en sporter. Mijn fantasieën uit de maanden voor ik wist wie hij was, waren een eigen leven gaan leiden. In gedachten had ik hem een intrigerende gelaagdheid toegedicht, ik had iets gezien wat ik niet kon thuisbrengen, maar nu we samen waren bleek hij helemaal niet mysterieus en complex. Het mysterie dat ik had opgemerkt was het omgekeerde van wat ik had vermoed: niet het ongewone maar juist het doodgewone was wat hij verborg. Dat was wat ik als exotisch ervoer en als ik zelf weleens een poging deed iets over mijn eigen idiotie en tegenstrijdigheden te vertellen, begreep hij me niet. Hij was trots op de films die ik maakte, maar snapte er geen bal van. Intussen ging ik door met mijn leven in compartimenten te verdelen, een overlevingsstrategie die me altijd had geholpen. De wereld met mijn moeder hield ik gescheiden van hem, net als de wereld van de toneelschool, waar meer getroebleerde leeftijdgenoten zaten. Ik had mijn liefde voor hem gedroomd en in de jaren dat onze liefde duurde, ging het dromen door. Met seks compenseerden we waar we elkaar geestelijk niet konden vinden en twee jaar was ik intens gelukkig want zo veel rust en waardering had ik nog nooit gehad. Tot we tijdens een zomervakantie in Spanje op een warm station stonden en ik dacht: als ik hier nu met een ander zou zijn, zou ik zoveel meer te bepraten hebben. Ik zie me nog staan in mijn gele zomerjurk, verdrietig. Want hoe kon ik afstand doen van de alles omhullende, stelpende warmte van hem en zijn ouders. Alles was zo geweldig heerlijk normaal daar. Te kunnen denken dat de wereld zo ongecompliceerd was als hij die zag, was fijn maar ook onecht.

Na dat inzicht op dat station ging het bergafwaarts tussen ons. Hij was verbaasd. ‘We hebben dezelfde muzieksmaak, we zijn gek op elkaar, wat is er mis?’ En inderdaad, de aantrekkingskracht tussen ons, heb ik daarna nooit meer met iemand gevoeld. Ik denk nog vaak aan hem. Vanaf het moment dat ik hem gewaar werd op school wist ik dat ik iets van hem kon leren, maar ik had nooit kunnen vermoeden dat dit het was: hoe makkelijk liefde kan zijn. Mijn kijk op hoe mensen samenleven was nooit positief, maar hij en zijn ouders hebben daar een flinke draai aan gegeven. Ook al kon ik me uiteindelijk niet overgeven aan die vereenvoudigde werkelijkheid, ik stapelde dat nieuwe beeld op het oude, en samen nuanceren ze mijn denken over de liefde tot op de dag van vandaag.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Lea gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Iedereen wordt uitgenodigd te reageren. Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden