column Ibtihal Jadib

Daar zat ik, na een stortvloed aan mails, toch klassieke muziek een kans te geven

Ibtihal Jadib.

Ik zit in Het Concertgebouw in Amsterdam te luisteren naar de Tweede symfonie van Brahms. Links van mij zit de violiste op wier uitnodiging ik op deze stoel ben beland, nadat zij mijn column had gelezen over klassieke muziek. Daarin had ik geschreven dat mijn man ’s ochtends graag naar Bach of Chopin luistert, terwijl ik daar een punthoofd van krijg. U moet weten: onze kinderen worden elke ochtend om 5 uur wakker in een staat van oorlogvoering en dan moet er acuut van alles gebeuren met luiers, flesjes en boterhammen om iets te creëren dat in de buurt komt van rust. Ik heb dan niet de kracht om ook nog klassieke muziek te verwerken. Dus daar had ik een geinig stukje over geschreven, dacht ik. Dat was mooi verkeerd gedacht: niet eerder ontving ik zulke boze mails na een column. Lezers mailden dat mijn woorden hen hadden gekwetst. Ik was respectloos, inhoudsloos en humorloos. Ik kreeg dan ook het advies de (muzikale) opvoeding van mijn kinderen aan hun vader over te laten, want zelf was ik geen knip voor de neus waard. Tegelijkertijd kwamen er mails binnen van lezers die een zucht van verlichting slaakten en blij schreven dat eindelijk iemand ‘voor het oog van de natie’ durfde uit te spreken hoe vreselijk klassieke muziek is. Wat een moed!

Ik was met stomheid geslagen, vanwaar al die ophef? Mag je in Nederland niet zeggen dat je klassieke muziek stom vindt? Ik vroeg het aan de violiste die zich ook kwaad had gemaakt over mijn stukje. Zij gaf te kennen dat het haar er vooral om ging dat symfonie-orkesten al zwaar te lijden hebben onder alle bezuinigingen. Ondanks geweldige bezoekersaantallen en wereldwijde erkenning, is het Koninklijk Concertgebouworkest dit jaar bijvoorbeeld opnieuw met 400 duizend euro gekort, vertelde ze. Het ís al zo moeilijk voor orkesten, een negatieve mening in de Volkskrant over klassieke muziek helpt daar niet bij. Daar kon ik mij op zich van alles bij voorstellen. Al geloof ik weer niet dat het kabinet bij het opstellen van de cultuurbegroting zijn oren laat hangen naar een columnist met een twijfelachtige muzieksmaak. Als dat sprookje zich toch zou voordoen, zou ik het trouwens wel weten: gratis muziekles voor alle kinderen vanaf 4 jaar. Iedereen zou moeten opgroeien met kennis van muziek, welke dan ook, en een instrument moeten kunnen spelen, welk dan ook. En nu ik toch bezig ben met die begroting, gooi er dan ook maar sportles bij. Een land waarin alle kinderen, ongeacht het inkomen of de afkomst van hun ouders, kunnen musiceren en sporten voedt een gezonde generatie op.

Maar goed, ondertussen ben ik met dat ongeoefende gehoor van mij dus in het Concertgebouw beland. Ik ben nog best zenuwachtig ook en voel me er niet op mijn plaats. Maar voor ongemak is geen tijd, want ik kom ogen en oren te kort in die geweldige grote zaal. De dirigent maakt uiterst merkwaardige bewegingen, maar het orkest weet precies wat hij bedoelt en speelt vol bezieling. Vooral van de bassisten kan ik mijn ogen niet afhouden, want die gaan tijdens de bombastische passages op in een wilde dans met hun contrabas, prachtig! Na afloop bedank ik de violiste hartelijk, want door haar ben ik even uit mijn eigen bubbel gestapt om kennis te maken met die van haar. Wie weet wil ze een volgende keer met mij mee naar een concert van Gary Clark jr., de Jimi Hendrix van de Texaanse blues?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.