Binnenkijken in een waar verstophuis: drie voordeuren en vier verdiepingen

Drie voordeuren en vier verdiepingen telt het huis van Anne van der Zwaag en Mark van Rossem. Plek genoeg dus voor vrienden en familie om te blijven logeren.

Wie?

Anne van der Zwaag (39) en Mark van Rossem (48) en hun zonen Tristan (11) en Ronin (5).

Wat doen ze?

Zij is curator en hij online strateeg.

Waar?

Herenhuis uit 1880 vlakbij het centrum van Utrecht.

Waarom zijn jullie gevallen voor dit huis?

Van der Zwaag: ‘Het is een oud huis dat veel verhalen ademt. De vorige bewoner was feministe Sylvia Bodnár, zij is in dit huis overleden. Wat we ook mooi vinden is het gevoel van ruimte. Door de ramen zien we veel groen, en dat midden in de stad. Toen we het zes jaar geleden kochten, was er al dertig jaar niets aan gedaan. We wilden het van ons maken, maar wel met behoud van details. Het is een huis uit 1880: daar zit zoveel historie in, die moet je koesteren. Onder de vloerbedekking kwam een prachtige oude houten vloer tevoorschijn. We hebben alle plafonds laten restaureren, nieuw hekwerk geplaatst op de balkons en de indeling van het huis veranderd. In het souterrain hebben we een bar en een sauna gebouwd.’

Er staat veel kunst in huis.

‘Zelf ben ik vrij jong begonnen met het verzamelen van kunst. Intussen hebben we een combinatie van kunst, design en tweedehands spullen die ons aanspreken en waarmee we voor de rest van ons leven een band hebben. Ik vind het belangrijk dat mijn zoons ook de waarde van kunst inzien, daarom nemen we ze mee naar tentoonstellingen en musea. Maar het blijft een leefhuis. Er wordt gewoon gevoetbald binnen en er sneuvelt ook weleens iets.’

De meeste kasten hebben geen deuren, waarom is dat?

‘Ik vind het niet nodig om dingen te verbloemen en af te dekken. Wat in die kasten staat is deel van ons. Dit huis is een ontmoetingsplek, een familiehuis. Het gevoel van privacy heb ik allang losgelaten. Veel van onze vrienden hebben een sleutel en er blijven geregeld mensen slapen. Dat familiegevoel vinden mijn man en ik heel belangrijk. Ik hoop dat het huis die sfeer ook een beetje uitademt, die openheid.’

Raken jullie elkaar soms kwijt?

‘Heel soms wel. Vooral toen de jongens klein waren vonden ze het nog wel spannend. Ze hadden het gevoel dat ze ver weg van ons waren. Maar het is een heel gehorig huis, dus uiteindelijk vind je elkaar wel weer. De jongens zitten in een fase dat ze zich vaak verstoppen, dan zijn ze echt moeilijk te vinden. Het is een perfect verstophuis. Soms als we met een grote groep volwassenen en kinderen zijn, spelen we sardientjes in blik en zitten we met heel veel mensen in een klein hoekje.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden