De Gids Waterkant

Bij Café Het Verdronken Land is het op ’t gemaksken genieten

Geen fijnere plek om te eten en drinken dan aan het water. Gidi Heesakkers en Paul Onkenhout bezoeken de fijnste. Vandaag: Café Het Verdronken Land in Nieuw-Namen in Zeeuws Vlaanderen.

Café Het Verdronken Land in Nieuw-Namen in Zeeuws Vlaanderen. Beeld Frank Maters

‘Het is al weer lang geleden dat ik over de dijk heb gekeken’, zegt Sofie van Mullem (26). Achter die dijk, half in Nederland, half in België, ligt natuurgebied Het Verdronken Land van Saeftinghe. Samen met haar moeder Gina Poppe (54) baat Sofie in het buurtschap Emmadorp een huiskamerkroeg uit waarvan je direct kunt uitsluiten dat er een tweede van bestaat.

De snelste route naar café Het Verdronken Land leidt voor de meeste Nederlanders door het havengebied van Antwerpen, met kerncentrale Doel in zicht. Industrie schurkt aan tegen pittoresk platteland. En dan, terug in Zeeuws-Vlaanderen, het gebied op de linkergrens van de Westerschelde, waar de vloed in een gemeen tempo slikken en schorren onder water zet. Bij eb vallen ze weer droog.

Beeld Frank Maters

Het is land met een geschiedenis, land dat water werd, in 1570 tijdens de beruchte Allerheiligenvloed. ‘Als je hier opgroeit, leer je te kijken wanneer het water terugtrekt’, vertelt Sofie. ‘Dan moet je maken dat je wegkomt. Anders word je zó de Schelde ingetrokken.’ In het slik maakte ze vroeger glijbanen, bij laag water.

Stamgast Ivo (65) rijdt elke morgen vanuit Beveren naar zijn vaste koffie-colastek. Hij groeide op in Kieldrecht, om de hoek, en viste als kind met een speelkameraad in het schor. Op één getijde vingen ze twintig palingen, zegt hij. We geloven hem graag. Het gebied was destijds nog vrij toegankelijk. Nu nog maar deels, vanwege de veiligheid en de zorg om de natuur. Toeristen trekken tegenwoordig met gidsen langs geulen en kreken, om een veelheid aan vogels en planten te spotten, en heel soms een verdwaalde zeehond.

Ook in café Het Verdronken Land is genoeg te zien. In januari is het altijd gesloten voor ‘de grote kuis’, en het is niet moeilijk te begrijpen waarom daar een hele maand voor nodig is. Het café is tot de nok toe gevuld met snuisterijen, beelden, foto’s en liedteksten. Gina gaat graag naar rommelmarkten en kringloopwinkels en komt zelden met lege handen thuis. Ze heeft een verbod gekregen om servies te kopen; de kasten puilen uit.

‘We hebben het café nu tien jaar, dus gelukkig kan ze haar spulletjes kwijt’, zegt Sofie. Niet dat dit alles is: ‘We hebben genoeg spullen om nog zo’n café in te richten.’

Zwaluwen vliegen in en uit. Soms moeten Gina en Sofie de voordeur langer openhouden omdat de zwaluwen nog niet terug zijn in hun nesten, die zich verspreid door het pand bevinden. Sinds 2014 houden ze een waarnemingsdagboek bij. Er zijn net weer jonge vogels uit het ei gekropen. ‘Over een paar weken krijgen ze eerst vliegles in het café en dan gaan ze naar buiten.’

Beeld Frank Maters

De menukaart is geschreven in het dialect van de streek. Sofie is in theorie Nederlander, maar ze heeft een Vlaamse moeder en studeerde in België. In de praktijk is ze Belg, net als 70 procent van de bezoekers.

Zij en Gina serveren boerenkost en smeren reuzel op de boterhammen onder de gigantische uitsmijters. Wat hun specialiteit ‘ast’ is, wordt geduldig uitgelegd: gezouten en daarna gekookte varkensnek. Elk weekend is er stoofvlees volgens eigen recept, met huisgemaakte appelmoes, frieten en sla. Alles wordt geserveerd met een aanstekelijke ontspannenheid. Lieve mensen.

Deze vrijdag is Gina al vroeg naar huis vertrokken. Het is de heetste dag van de zomer tot nu toe, ze heeft last van de warmte. ‘Vandaag werken we op ’t gemaksken’, zegt Sofie. ‘Op ’t gemaksken genieten’ wordt ook de gasten aanbevolen, op een krijtbord bij de deur. Op de kaart staat extra goede raad voor ongeduldige types, mocht het grote terras vol bijtankende fietsers en wandelaars komen te zitten:

‘En dan kannet wel ’s zijn dat ginêêns mee zoovéél mensen zijt, daddier nie genoeg vollek is om ulder ammel gelijk t’elpen. Maor… ge moe weten dagge ier nie op n’n schopstoel zit. En agge zóónen groten dust è, awel, komter gerust zellef om. Daor doeje ons een vrêêd grôôt plezier mee, want we moeten allemaol nie zôô jaogen.’

Niet zo jagen, alles op zijn tijd. Maar ooit wil je hiernaar toe.


Café Het Verdronken Land

Koninginnestraat 21, Nieuw-Namen(Emmadorp)

Openingstijden

dinsdag t/m zondag 10-21u, donderdag t/m 17u

Menu

Soep met ballen en grote boerenboterhammen €7

Boterham met ast (gezouten en gekookte varkensnek) €10

Uitsmijter ham/kaas €10

Bakharing met zilte groente uit het verdronken land (alleen op woensdag) €14,50

Ouderwetse (gele) rijstpap met bruine suiker €5,50

Let op 

Pinnen niet mogelijk

Nog meer fijne plekken aan het water

Little River Café op een oud binnenvaartschip bij Wijhe

Lunchroom Het Monument op de Afsluitdijk

Balkon van Europa op de Rotterdamse Maasvlakte

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.