Recensie Kelly Willis

Back Being Blue biedt groovende countrypop die herinnert aan het discotijdperk (***)

Kelly Willis: Back Being Blue.

Kelly Willis is een overdreven bescheiden zangeres uit Austin, Texas. Ze was  goed bezig in de jaren negentig, en haar laatste plaat dateert van elf jaar geleden. Maar als Willis verdrietig wordt, krijgt ze toch weer liedschrijfaandrang. En dat is goed nieuws voor ons.

Want Willis kan liedjes schrijven, zoals het veelzeggende openings- en titelnummer Back Being Blue. Dat biedt lekker groovende countrypop, die herinnert aan de countrypop-periode uit de jaren zeventig en óók aan het discotijdperk. Volgens Willis is ze sterk beïnvloed door bijvoorbeeld zangeres Crystal Gale (Don’t It Make My Brown Eyes Blue), en die referentie haal je er meteen uit. Een mooi rond refrein, zalige achtergrondstemmen, een subtiele samenspraak tussen toetsen, bas en gitaar, en daar komt de aimabele, r&b-achtige stem van Willis nog bovenop. Haar frasering is prachtig, en Willis raakt je vooral omdat ze zich niet uitslooft met rare hoge noten of lenige vibrato’s.

Roots
Kelly Willis: Back Being Blue
Thirty Tigers/ Bertus

Haar popliedjes zijn aardig, zoals Only You, en het opgewekt rockende Freewheeling. Maar als Willis haar liefdespijn deelt in een klassiek countryliedje als Fool’s Paradise, met wenende viool, is haar overtuigingskracht nog groter. Haar (ex?) partner krijgt een subtiele uitbrander: ‘All that ache in your voice, like I don’t have a choice.’ Fijn is ook We’ll Do It For Love, dat de gelouterde countrycomponist Rodney Crowell voor Willis schreef. Een kort en schijnbaar achteloos liedje, dat dankzij scheurende gitaren en een rake tekst toch best schrijnend wordt.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.