Onze gids deze week Annemarieke van Drimmelen

Annemarieke van Drimmelen, van model tot fotograaf, gidst ons langs haar favorieten

Annemarieke van Drimmelen Beeld Daniel Cohen

Ze stond zowel voor als achter de camera, maar beleeft aanzienlijk meer plezier aan haar carrière als fotograaf. Onze Gids deze week is Annemarieke van Drimmelen.

Zo Hollands als haar naam klinkt, zo internationaal is haar carrière. En hoewel ze eruitziet als een fotomodel – lang en slank, een waterval van rossig blond haar en een razend knap gezicht – is Annemarieke van Drimmelen niet voor maar áchter de camera actief. Als modefotograaf, in het gros van de gevallen. Van Drimmelen werkt voor gezaghebbende titels als Vogue Italia, The Gentlewoman, The Wall Street Journal en Le Monde. En voor minstens zo gezaghebbende modehuizen als Dior, Chloé, Prada en Hermès. 

Wat zo bijzonder is: ze laat niet alleen de kleren prachtig tot hun recht komen maar ook en vooral de vrouwen en mannen die ze dragen. In haar werk maakt het karakter van de geportretteerden de meeste indruk, alsof haar modellen niet zozeer bezig zijn met het aanprijzen van hun prachtige outfit, maar vooral zichzelf zijn en zich op hun gemak voelen voor de lens van Van Drimmelen. Haast alsof ze zich onbespied wanen, waardoor ze kwetsbaar durven zijn, wat Van Drimmelens werk een ongekende intimiteit en sensualiteit geeft.

Annemarieke van Drimmelen Beeld Daniel Cohen

Dat Van Drimmelen ooit is gaan fotograferen, is te danken aan haar moeder Ineke, die stierf toen Annemarieke 10 was. Van Drimmelen pakte haar moeders camera ‘bijna intuïtief’ op. Door te fotograferen kwam ze dichter bij haar moeder en kon ze kijken zoals zij keek, verdergaan waar zij noodgedwongen was gestopt. Toch duurde het nog een hele tijd tot Van Drimmelen professioneel fotograaf werd. Rond haar 20ste deed ze nog modellenwerk bij Ford Models in New York, waar ze werd geboekt als all American girl door merken als Tommy Hilfiger en Ralph Lauren. Niet dat ze genoot van het poseren, ben je betoeterd: het model dat fotograaf werd heeft een gloeiende hekel aan zelf te worden gefotografeerd.

Behalve werk in opdracht maakt Van Drimmelen ook vrij werk. Onlangs verscheen haar eerste boek Tadaima (Japans voor het moment dat je thuiskomt), een eerbetoon aan haar moeder en een zoektocht naar vrouwelijkheid. Een boek vol naakten is het, in een aantal gevallen afgedrukt in haar moeders lievelingskleur blauw, met hulp van cyanotypie. Een spannend project was het, dat ze aanging op aandringen van haar vriend Jasper Krabbé, schilder en vader van haar dochter June van zes maanden, met wie beide ouders afwisselend in Brooklyn en Amsterdam wonen.

Annemarieke van Drimmelen Beeld Daniel Cohen

Fotograaf: Gerard Fieret

Kunstenaar, schilder en fotograaf Gerard Fieret in 2003. Beeld Serge Ligtenberg / HH

‘Hij is wat minder bekend misschien, maar als je wat dieper in de Nederlandse fotografen duikt, de generatie van Ed van der Elsken, dan hoort Fieret er wel echt bij. Ik kende hem al, maar door een documentaire van Het uur van de wolf herinnerde ik me hoe bijzonder hij ook alweer is. In de documentaire zie je zijn strijd met het leven en zijn drift om vrouwen te fotograferen, dat fascineert me. Aan het eind van zijn leven was hij vervuild, vereenzaamd en compleet paranoïde. Hij was ervan overtuigd dat dieven het op zijn foto’s hadden gemunt, vandaar dat hij dwars over zijn foto’s als een malle stempels met zijn naam heeft gedrukt. 

‘Ik ben geraakt door zijn bezetenheid en zijn drang om foto’s te maken, zijn verlangen naar intimiteit. Hij is een van de fotografen die dat het allerbeste heeft weergegeven. Misschien wel omdat hij er zo koortsachtig naar op zoek was en dat persoonlijk niet kon bereiken. Die zoektocht naar intimiteit herken ik, maar bij mij gaat het denk ik iets meer over vrouwelijkheid. Maar ik herken er ook het ontbreken van innigheid en vertrouwdheid in, waardoor de focus juist extra sterk is. Dat is wat ik in het werk lees, ik weet niet of het ook echt zo is. Ik denk dat er wel iets vergelijkbaars zit in de oorsprong van mijn werk, waardoor ik op zoek ben gegaan naar intimiteit en vrouwelijkheid. In eerste instantie door het gemis van mijn moeder.

Ik ben lang bezig geweest met me te focussen op dat gemis, maar nu ik zelf moeder ben, begrijp ik hoeveel energie en zorg je aan een kind besteed, en richt ik me juist op de tijd die ze er wél is geweest, op wat ze wél heeft kunnen doen. Mijn moeder is op haar 39ste gestorven, ik ben op die leeftijd zwanger geraakt en op mijn 40ste moeder geworden. Die leeftijd heeft zij nooit bereikt. Dat gevoel dat er nu iets is doorgegeven is zo sterk, dat mijn dochter naar mijn moeder vernoemen niet eens meer nodig is, het zou bijna te veel zijn.’

Kunstenaar: Cy Twombly

Schilderij van Cy Twombly bij veilinghuis Sotheby’s in London, 2016. Beeld Will Oliver / EPA

‘Twombly is vooral bekend als schilder, maar ik hou het meest van de polaroids van bloemenstillevens die hij maakte. Ik vind ze mooi omdat ze eenzelfde intimiteit hebben als het werk van Fieret, maar op een heel andere, eigen manier. Het resoneert met mijn eigen werk. Een andere favoriet, en dan met name één werk in het bijzonder, is De slaapkamer  van Van Gogh. Ik weet nog heel goed dat mijn vader me meenam naar het Van Gogh Museum. – het was na mijn moeders dood, ik zal een jaar of 12 zijn geweest – en dat ik daar dat gekke gele bed zag. Onmiddellijk dacht ik: ja, zo klopt het. Terwijl Van Gogh verder nooit een inspiratiebron is geweest, was de manier waarop hij de werkelijkheid weergaf dat wel. Als kind kun je niet verklaren waarom, maar het wel voelen. Een weerklank van de manier waarop de werkelijkheid bij mij binnenkwam. Het gaf me een soort zekerheid, dat de manier waarop ik keek óók klopte.’ 

Documentaire: De Nieuwe Mens

Beeld uit het eerste deel van de documentaire ‘De Nieuwe Mens’ van Frank Wiering.

‘Dat is een documentaire van Frank Wiering in twee delen, waarin hij een groep mensen volgt die Osho (vroeger bekend als Bhagwan, red.) volgt. Dat die mensen hem aanhangen is bijna secundair, want het gaat in het eerste deel van die documentaire vooral om jonge mensen die op zoek zijn naar vrijheid en die denken te vinden in zo’n gemeenschap. 

‘Omdat maker Frank Wiering zelf ook op zoek is naar antwoorden en overweegt zich aan te sluiten, is hij daadwerkelijk geïnteresseerd. Hij wordt als het ware onderdeel van de documentaire, al neemt hij van tijd tot tijd ook een kritische houding aan. Mooi om te zien: de hoop, de beloften en de verschillende levensverhalen. In het tweede deel zoekt hij dezelfde mensen twintig jaar later weer op. Het blijkt dat de sannyasins sommige antwoorden hebben gevonden, maar dat hun zoektocht een leven lang blijft doorgaan. 

Wat me behalve de verhalen ook trof in die documentaire zijn de kleuren, die intense jarentachtigtinten, de grove korrel. Vooral het beeld van een waslijn met rode kleren tegen een witte achtergrond van het cellencomplex waar ze gaan wonen, staat me nog helder bij. Die setting is zo veelzeggend: zoeken naar vrijheid vanuit een oude gevangenis.’

Muziek: Leonard Cohen

Leonard Cohen in april 1972 in Amsterdam. Beeld Gijsbert Hanekroot / Getty

‘Mijn opa luisterde al naar Cohen, zo leerde ik hem kennen. Het mooist aan hem vind ik niet zijn zang, maar zijn teksten. Mijn lievelingsnummer is If It Be Your Will, gezongen door Antony, van The Johnsons. Ik zag dat in de documentaire I’m Your Man, waarin artiesten zijn nummers zingen, en Cohen zelf in het publiek zit. 

‘Een andere favoriet is Mercedes Sosa, en dan met name het nummer Gracias a La Vida, oorspronkelijk van Violeta Parra. De nederigheid en de dankbaarheid die daaruit spreken raken me. Een vriendin in Los Angeles liet het me een keer horen, ik herinner me dat moment nog precies. Het is, net als dat nummer van Cohen, best een zwaar en heftig nummer, daarom draai ik beide niet zo vaak. Maar het is raak, omdat het in zinnen vat wat eigenlijk niet te beschrijven is. De schoonheid van het leven, de uitstraling van personen, voorwerpen en landschappen.’

Modeontwerper: Margaret Howell

Een model met kleding uit de 2020 zomercollectie van Margaret Howell. Beeld Victor Virgile / Getty

‘Howell is voor de mode wat de Nederlandse Miep Jukkema voor de modefotografie was, wars van toeters en bellen. Ze zit compleet in haar eigen wereld en blijft belangrijk door alle tijden en trends heen. Ik heb behoorlijk wat kleren van haar, ze zijn heel klassiek en ongelooflijk kundig gemaakt. Haar label bestaat al veel langer dan een andere favoriet van mij, The Row, het label van de tweelingzusjes Mary-Kate en Ashley Olsen. De Olsens zijn heel jong bekend geworden als kindacteurs en zijn in de spotlights opgegroeid. Bij hun kledingmerk gaat het verrassend genoeg helemaal niet om bekendheid en buitenkant. Het draait om de beleving naar binnen toe, het is luxe zonder dat het er dik bovenop ligt. Het gaat om het beschermen en omhullen van het lichaam. Ik zou ze niet schuw willen noemen, maar ze houden hun werk heel dicht bij zichzelf. Er zit voor mij ook iets van aspiratie in: het is kleding voor de vrouw die ik ooit hoop te worden, het type vrouw dat ik ook voor ze heb gefotografeerd voor hun campagne. Volwassen, met echte Basquiats aan de muur. Margaret Howell ken ik niet persoonlijk, en misschien moet dat ook maar zo blijven. Dan blijft de mystiek rondom haar persoon behouden.’

Stad: New York

Luchtfoto van New York. Beeld Bruce Bennett / Getty

‘Logisch natuurlijk, want ik woon er de helft van de tijd. In New York is alles uitvergroot. Het kan er ongelooflijk heet maar ook ijskoud zijn, het is er groot en luidruchtig. De stad kan je meenemen maar ook over je heen walsen. De stad laat niemand onberoerd, heeft urgentie, doet je beseffen dat je leeft. Greenpoint, waar we wonen, ligt aan de East River en is één metrostop verwijderd van Union Square. Je bent dus zo in de stad, maar kunt hem ook weer snel achter je laten als je rust zoekt. De eerste keer dat ik in New York kwam, was ik begin 20. Ik werkte als fotomodel. Ik werd van klus naar klus gedirigeerd, maar bedacht toen wel: ik kom hier terug, op mijn eigen manier en voorwaarden. Toen ik eenmaal een begin had gemaakt als fotograaf, met werk voor Nederlandse bladen als Elle Girl, Glamour en Rika Magazine, heb ik mijn agent gevraagd contact te leggen met Amerikaanse opdrachtgevers. Ivan Shaw, de fotochef van uitgeverij Condé Nast, was onder de indruk van zwart-witportretten die ik had gemaakt van Caroline de Maigret voor Rika Magazine. De nabijheid en sensitiviteit van dat werk vond hij bijzonder, dat had hij niet eerder gezien in modefotografie. Twee dagen later kreeg ik een opdracht voor de Amerikaanse Vogue en is het balletje gaan rollen. Dát is New York, alles is mogelijk.’

Drankje: Arnold Palmer

‘Als ik geen borstvoeding zou geven, zou ik zeggen: rode wijn, en dan een Malbec graag. Maar nu ik geen alcohol drink, is mijn favoriete drankje een Arnold Palmer, vernoemd naar de Amerikaanse golfer. Het is een mix van pure limonade en ongezoete ijsthee.’

Bestemming: Santa Fe

Kunst aan een muur in Santa Fe, New Mexico. Beeld Robert Alexander / Getty

‘Dit is een van mijn favoriete reisbestemmingen omdat mijn vader er al meer dan tien jaar woont. Het is natuurlijk ook bekend doordat kunstenaar Georgia O’Keeffe er woonde. Het landschap is bijzonder en de temperatuur is aangenaam: droog en warm, maar dankzij de hoogte niet te extreem. Het licht is ongelooflijk mooi, het is een droom daar te mogen fotograferen.’

Gerecht: sliptong

Sliptong Beeld Getty

‘Als ik met mijn moeder naar het strand van Katwijk ging, aten we sliptong. Mijn opa heeft me daar geleerd hoe ik vis moet fileren. Ik heb er fijne herinneringen aan, daarom is het nog steeds mijn favoriete gerecht, ook al is het geen culinair hoogstandje. Smaak is sterk verbonden met herinneringen. Je ziet het ook bij de koks uit de Netflix-serie Chef’s Table: hun favoriete gerechten zijn hen zo dierbaar omdat ze herinneringen oproepen.’

Land: Australië

Byron bay Main beach, New South Wales, Australia. Beeld Universal Images Group via Getty

‘Ik ben er geboren omdat mijn ouders er lang hebben gewoond, maar toen ik 2 was zijn ze terug verhuisd naar Nederland. Mijn moeder beloofde me een keer mee terug te nemen als ik zo oud was dat het me wat zou zeggen. Mijn vader heeft die belofte een jaar na haar dood ingelost. Ik vond het zo spannend terug te gaan naar mijn geboorteplek. Ik had er amper herinneringen aan, maar toen de vliegtuigdeur openging, rook ik een bekende geur. Ik weet niet precies wat het is, een bepaalde vochtigheid, de vegetatie, eucalyptus misschien. Zo eigen. Het voelde echt als thuiskomen.’

CV Annemarieke van Drimmelen

10 oktober 1978:  geboren in Sydney, Australië

1980: verhuist naar Nederland

2003-2005: studie AMFI en Media & Cultuur aan de UVA

2005-2007: assisteert fotograaf Paul Bellaart

2008: gaat werken als fulltime fotograaf

2011: eerste klus voor Vogue US

2011: Expositie Us: A Model’s Life, in The Living Room van het W Times Square hotel in New York

2014: fotografeert voor The Gentlewoman, Muse Magazine, Theory en COS

2015: fotografeert voor onder meer Wall Street Journal, The Last Magazine, Holiday Magazine en Hermès

2016: fotografeert voor Fendi, Le Monde, Vogue Nederland en Filippa K. Regisseert The Kiss voor System Magazine

2017: voegt H&M, Giorgio Armani, Anne Klein, The Row, Vogue Italia en Luncheon Magazine aan haar portfolio toe

2017: Expositie Tadaima in Brooklyn en lancering van making of-video

2018: Werkt voor L’Uomo Vogue, Jil Sander en Massimo Dutti

2019: geboorte dochter June Lee Rosi en verschijnen fotoboek Tadaima 

Van Drimmelen woont afwisselend in Brooklyn en Amsterdam met kunstenaar Jasper Krabbé en hun dochter June.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden