Lust & LiefdeMira (38)

‘Als hij thuis is, draai ik kwispelend om hem heen’. Na lang uitstellen vond Mira toch de ware

Mira (38) keek liever op de bank series dan weer te gaan daten, tot ze zich er op een gegeven moment tóch toe zette en er iets moois gebeurde.

Mira: ‘Ik vond daten altijd een vrij onzinnige opgave. Ik wist nooit hoeveel drankjes je geacht werd te drinken voor je met goed fatsoen weer kon vertrekken. En soms kwam het er ook maanden niet van, tot ik vond dat het tijd werd en ik een afspraak plande voor over een paar weken. Nooit meteen, altijd uitstellen. Zo liet ik mezelf zien dat ik echt actie ondernam om een man te vinden en kon intussen avonden lang in mijn eentje op de bank een serietje kijken. Bevriende stellen moedigden mij aan in hun spoor te treden, in hun ogen werd ik na mijn 35ste als single een steeds ernstiger geval. Alsof je er pas echt toe doet als je mét iemand bent. 

Maar diezelfde stellen die zichzelf gelukkig prezen, waren dat vaak allerminst. Het was net of het hebben van een relatie zelf het doel was, niet het levensgeluk dat ermee gepaard ging. Op een avond in het najaar van 2016 was het weer zover. Ik zou een man ontmoeten die ik had gezien op Tinder, een datingsite waar ik eigenlijk nooit op zat. Ik zag op tegen de plichtmatigheden, de vragen over en weer, en overwoog even om af te zeggen, maar beloofde mezelf een sigaret voor en na de ontmoeting als ik doorzette. Het begon al bij het café, slecht gekozen, helemaal uitgestorven op een man na, dat moest hem dus zijn. Ik benaderde hem van de achteren en toen ik bij zijn stoel was aangekomen, stak ik mijn hoofd van opzij om een hoek. Godsamme wat was hij knap. Ik dacht aan de kleren die ik de hele dag al droeg, een saaie trui en een broek. Wat bezielde me met mijn halfslachtigheid? Wel komen opdagen, maar niet proberen er leuk uit te zien. We begonnen te praten, deden een soort vragenspel en aan het einde van de avond rookte ik geen sigaret, want er was niets om stoom over af te blazen. Het gesprek, mijn bewegingen, de tijd, alles was vanzelf gegaan. Een beetje in de war liep ik het café uit. Dit was het moment om afscheid te nemen, maar hij liep mee tot de hoek. Ik was verbaasd, want door te wachten tot ik mijn fiets van het slot had gehaald, had hij eigenlijk al aan zijn ‘eerste date beleefdheidsnorm’ voldaan, maar op de hoek vroeg hij: mag ik je kussen, en voor ik het wist kuste hij mij.

Mijn familie en vrienden waren opgelucht toen ik hun in de weken die volgden vertelde dat ik een leuke man had leren kennen. Ik was verliefd, dol op hem, en hij zei dingen als: wanneer ik zelf een vrouw had mogen verzinnen, was jij haar. We leerden na verloop van tijd een eigen manier om meningsverschillen op te lossen: we lieten elkaar de argumenten van de ander verwoorden en ik liet de gemene woordgrapjes waar je in het gezin waar je bij ons thuis mee kon scoren, achterwege. Maar de middagen voor ik bij hem zou slapen, vroeg ik me af hoe het moest als ik naar de wc wilde en wat als ik na een paar uur zou verlangen naar de beschutting van mijn eigen huis? Toch wees alles erop dat we elkaar echt gevonden hadden. Hij was anders dan de eikels die mij soms huilend op de badkamervloer hadden doen belanden nadat ze me grof aan de kant hadden gezet. Mijn vriendinnen zagen mijn geluk, dat, moet ik zeggen, bij vlagen euforisch aanvoelde, alsof ik drugs had gebruikt. Ik had altijd gestreefd naar het geluksniveau ‘tevreden’, maar dit was gelukzalig. De eczeem die ik toen had, leek hem net zo min te interesseren als de stomme kleren op de eerste date, ik waande me mooi en begeerlijk. En toen begon het gevraag: hoe krijg je dat voor elkaar, wat jij hebt, willen wij ook. Ineens was ík de liefdesexpert die anderen moest adviseren, terwijl ik er werkelijk niks voor had gedaan.

Iedereen lijkt te denken dat je er zelf de hand in hebt, door bijvoorbeeld ‘eerst van jezelf te gaan houden’, of ‘er niet op uit te zijn’, maar liefde is zuiver toeval. Na een paar maanden gingen we voor het eerst samen een weekend weg. In het hotelzwembad zei hij: raad eens hoeveel baantjes ik onder water kan zwemmen. Ik stond met mijn rug naar hem toe, lachte iets als ‘opschepper’, maar toen ik een moment later omkeek hing hij aan de zwembadrand met zijn gezicht onder het bloed. Tijdens het wedstrijdje met zichzelf had hij zijn neus gebroken tegen de rand. In een klap verdween de sexy zwembadvibe en een uur later zaten we naast elkaar in het ziekenhuis en zag ik in een flits voor me hoe wij tweeën de komende jaren in talloze verschillende situaties op dezelfde manier naast elkaar zouden zitten. Dat was het moment dat ik zeker wist dat hij het voor mij was. Ook toen er gevreesd werd voor een hersenschudding en ik hem de nacht erop iedere twee uur wakker moest maken, dacht ik geen moment: laat-ie naar zijn moeder gaan, dan kan zij het opknappen. Het is misschien een raar voorbeeld, maar voor mij het bewijs dat de omstandigheden voor liefde op geen enkele manier te regisseren vallen. Ik had niet eerst van mezelf hoeven houden ofzo, de grootse liefde is me pardoes in de schoot geworpen. Sinds december wonen we samen. Als ik thuiskom en hij is er, ben ik extreem blij en draai ik kwispelend om hem heen. Soms zeggen we: zullen we ons vanavond ‘uitzetten’? Dan doe ik wat ik vroeger in mijn eentje deed: in een saaie trui naar een serie kijken, terwijl hij naast me wat zit te werken. Ik leg dan wel altijd mijn voeten op zijn been om hem te kunnen voelen en denk: wat een wonder dat dit allemaal tegelijk kan zonder naar adem te hoeven happen.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Mira gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden