stijlpastoor wibi soerjadi

Als de Stijlpastoor een gala zou organiseren, zou hij Wibi Soerjadi met stip bovenaan de gastenlijst zetten

Esquire’s hoofdredacteur Arno Kantelberg voelt zich vergeleken met Wibi Soerjadi bijna underdressed in zijn smoking, een sensatie die hem niet vaak overvalt.

Wibi Soerjadi op het Musical Award Gala, 2019.

Als ik een gala zou organiseren, zou ik wel weten wie ik met stip bovenaan de gastenlijst zou zetten: Wibi Soerjadi. Niemand doet beter zijn best om er iets van te maken dan deze sympathieke concertpianist. Ik zag hem dit jaar reeds op drie rode lopers voorbij stiefelen, telkens in een uitmonstering die in mijn notitieboekje werd omschreven als ‘verrassend’. Ik voelde me bijna underdressed in mijn eigenste smoking, een sensatie die me niet vaak overvalt.

Constante in de garderobe van de inmiddels 49-jarige pianist is fluweel, daar voelt hij zich overduidelijk het prettigst bij. Bij de première van Dumbo (Soerjadi’s voorliefde voor Disney is algemeen bekend) verscheen hij zelfs in driedelig, paars ­velours. Dat acht ik wat veel van het goede. Fluweel is van zichzelf al een aanwezige, glanzende stof (de wijze van weving laat het katoen glimmen). Dat wil je liever doseren (zie het jasje in zijn zwarte ensemble) in plaats van uitsmeren over het gehele lichaam. Bij een smoking glimmen om die reden ook slechts de accenten (strik, revers, galon).

Wibi op de filmpremière van Dumbo.

Soerjadi heeft het paarse fluweel ook nog eens aangezet met een lining langs de randen van jas en vest. Niet om daar heel flauw over te doen, maar die accentuering doet mij altijd denken aan de kleurplaten van Diana van de Boogaard in de vierde klas. Die kleurde met geel potlood een vlak, om vervolgens de omtrek van dat vlak met een gele stift aan te zetten. Daar kreeg ik toen al een beetje een honingzoet Disneygevoel van. Ik weet overigens niet zeker of het Diana van de Boogaard was. Het kan ook Tanja van ­Stiphout zijn geweest.

Wibi op de première van Aladdin.

Andere constante in de Wibi-winkel: het hoofddeksel. Meestal zien we hem met een flamboyante fedora, de hoed met gedeukte kroon en zachte rand die hij niet aan de voorkant, maar aan de zijkant naar beneden vouwt, een cocky klemtoon. Hierboven zien we hem met een bolhoed, een hoge hoed en zelfs een maharadjamuts, de laatste ter gelegenheid van de film Aladdin, wat een Indiase wending geeft aan een Arabisch ­partijtje. Maar wat me opviel: Soerjadi draagt tegenwoordig steevast handschoenen. Wellicht is het vanuit esthetisch oogpunt, waar ik niet ­anders dan een krul bij kan zetten, maar ik vermoed eerlijk gezegd een praktisch oogmerk – de man moet tenslotte zijn brood verdienen met die handen, dus die moeten gekoesterd worden. En terecht, want Soerjadi het Vijfde pianoconcert van Beethoven horen spelen, met name het tweede deel, blijft ­fluweel voor de oren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden