De Gids moederdag

‘Alleen bij mijn moeder was ik nog iemands kind.’ De mooiste columns van, voor en over moeders

Sterke moeders, keurige moeders, verdrietige moeders, dode moeders, aangenomen moeders, moeders van moeders en moeders zonder moeder. Speciaal voor Moederdag selecteerden wij de mooiste columns van, voor en over moeders.

Madonna met kind en engelen Beeld Giovanni Battista Salvi da Sassoferrato

Als je opgroeit zonder moeder, is Moederdag raar. Maar nu ben ik zelf moeder

Als je opgroeit zonder moeder, is Moederdag raar. Nou ja, er zijn wel meer dingen raar, zoals je eerste beha kopen zonder enigerlei vorm van ouderlijke begeleiding. Of als mensen tegen je zeggen: ‘Vraag maar even aan je moeder of je bij ons mag spelen.’ En dat jij dan moet zeggen: ‘Die is dood.’ En dat zij dan zeggen: ‘Oh, sorry.’ En dat jij dan zegt: ‘Geeft niet.’ Later verving ik ‘Geeft niet’ – wat ik toch wel raar vond klinken – door het op agressieve toon uitgesproken: ‘Daar kun jij toch niks aan doen?’

Lees hier de column van Aaf Brandt Corstius.

Inmiddels ben ik te oud om nog kinderen te krijgen, en dat stemt niet opgelucht, maar weemoedig

Iedereen liep opeens zonder jas, en overal op straat zag ik zwangere vrouwen. Toen ik jonger was kreeg ik bij die aanblik altijd de gevaarlijke aandrang om zelf óók nog een kind te maken. Die was alleen (soms) te onderdrukken door heel krachtig aan de gevolgen te denken: een paar jaar niet slapen, ongebreideld en redeloos huilen (door moeder én kind), die weeë stank van Zwitsal en banaan in je huis, en als het ergste eindelijk achter de rug lijkt moeten ze op zwemles. Zwemles! Vochtige maillotjes om weerspannige beentjes sjorren in krappe, hete kleedhokjes vol chloordampen.

Lees hier de column van Sylvia Witteman.

Als je 43 bent, wil je niet dat je moeder je kledingkast op orde brengt

Lieve mama,

Normaal gesproken staat hier mijn column, maar dit keer vind je er een brief aan jou. Ik heb namelijk net mijn spullen bij je weggehaald, nadat ik na mijn echtscheiding tien maanden bij je hebt gelogeerd. En ik ben heel blij dat ik eindelijk een eigen woning heb gevonden, maar het is ook wel een beetje bruut zoals ik vandaag de sleutel in je hand legde en zei: ‘Nou mam, bedankt, het was gezellig, de ballen’. Dat laatste zei ik voor de grap, maar je moest niet echt lachen. Ik zag dat je je probeerde groot te houden, maar ik weet ook dat je nu alleen in je appartement zit en misschien wel naar die sleutel kijkt, die je vanaf nu niet meer in het sleutelgat zult horen gaan net voor ik binnenkom. Voortaan als ik kom zal ik weer aanbellen. Dan moet je op de zoemer drukken.

Lees hier de column van Erik Jan Harmens.

Moederschap verdient topliteratuur

Moederschap is in de literatuur geen groots thema en dat is raar. Want als er iets is dat het leven van miljarden mensen ingrijpend verandert, is dat het krijgen van een kind. Aleid Truijens gidst ons door de uitgaven die dit heeft opgeleverd.  

Alleen bij mijn moeder was ik nog iemands kind

Volwassenen die goed bij hun hoofd zijn worden maar in één geval ‘kind’ genoemd: als hun ouders doodgaan. Mijn moeder is dood en nu zijn mijn broers en ik weer ‘de kinderen’.

Alleen bij mijn moeder was ik nog iemands kind. ‘Doe je voorzichtig?’, vroeg ze als ik wegfietste. ‘Is er wat gebeurd?’, als ik even mijn wenkbrauwen fronste. Zo ging het op mijn tiende, mijn twintigste, mijn vijftigste. Niemand die mij zo goed kende, niemand die zo goed kon troosten. Alleen bij haar kon ik straffeloos onaardig, laf of chagrijnig zijn. Je moeder houdt toch wel van je.

Lees hier de column van Aleid Truijens.

Het grote genieten komt nog, over dertig jaar, als mijn dochter een dochter krijgt

Vanuit de werkkamer zag ik ze de straat oversteken. Mijn moeder en mijn dochter, hand in hand, op naar de overkant waar de boer kippen houdt, iets waarvoor een stadskind veel ontzag heeft. Ik zag hoe mijn moeder eerst uitgebreid van links naar rechts en weer terug keek en hoe de Dochter dat nadeed. Eenmaal aan de overkant stonden ze stil bij de bosjes. ‘Kijk!’, hoorde ik de Dochter kraaien, want wie 2 jaar is heeft net zo veel ontzag voor een spin als voor een kip. Ik zag hoe mijn moeder naast haar hurkte met sterke, bruine benen. Buitenbenen.

Hup, sprak ik mezelf toe, aan het werk, daarvoor was ik hier tenslotte.

Lees hier de column van Eva Hoeke.

Beeld Giovanni Battista Salvi da Sassoferrato

Waarom heb ik mijn moeder nooit gevraagd wat haar zo ontroerde?

Mijn moeder kon met haar blote handen een appel in tweeën breken. Dat is wat ik over mijn moeder weet. Ik vertel het soms aan andere mensen. Ik wacht, in een kamer vol visite, tot er een stilte valt en dan zeg ik: ‘Mijn moeder kon met haar blote handen een appel in tweeën breken.’ Daarna is het vaak stil. Maar één keer heeft iemand mij gevraagd: ‘Ook goudrenetten?’ Dat wist ik niet.

En zo is er wel meer wat ik niet weet. Of ze gelukkig was bijvoorbeeld. Ik noem maar even wat.

Lees hier de column van Nico Dijkshoorn.

Mijn moeder werd mijn moeder op mijn dertiende

Mijn moeder werd mijn moeder op mijn dertiende, een paar jaar nadat mijn eigen moeder overleed. Op een gegeven moment is de erenaam ‘mama’ erin geslopen. Ik weet nog de  eerste keer dat ik het zei. Ik had een beugel en dacht dat de wereld zou ontploffen als het jaar 2000 kwam. We zaten met het hele gezin in mijn vaders Volvo en reden over de Erasmusbrug tijdens een dagje uit. Ik zei ‘mama, kijk, de kabels dansen niet meer.’ Echter, mijn hart danste wel, want ik hield van haar als van bloedeigen familie.

Lees hier de column van Beri Shalmashi.

Ik geloof dat het mij gevonden heeft, dit leven met mijn bijzondere kind. Met alle tegenslagen die er soms mee gepaard gaan

‘Zou je met iemand willen ruilen?’, vraagt mijn moeder nadat ik ben volgeschoten. Ik had me nog zo voorgenomen zo opgewekt mogelijk verslag te doen van alweer een confronterende diagnose over de beperking van mijn zoontje. Ik wil haar niet verdrietig maken, ze is net 90 geworden. Maar ze prikt er natuurlijk snel doorheen. Dus geef ik toe: ik heb verdriet. En zorgen.

Lees hier de column van Harriët Duurvoort.

Drie boeken over drie gekke, maar vooral lieve moeders

Columnist Roos Schlikker, presentator Cornald Maas en schrijver Marcel Vaarmeijer schreven alle drie een boek over hun moeder. ‘Ik heb haar nog nooit zo goed begrepen als nu. En nu is ze dood.’ Een rondetafelgesprek.

Ma moest altijd lachen om mijn vieze praat terwijl ze, gek genoeg, heel keurig was

Ik ben dan wel een zoon van vele moeders maar vandaag merk ik daar helemaal niks van. Het is Dia da Mãe en ik dwaal verweesd door de Aldi. De snor- en baardtrimmers zijn vanwege Moederdag in de aanbieding. Wat zou ik eigenlijk kopen voor ma, als ze nog leefde? Vermoedelijk zou ik haar mijn 150 gebundelde columns schenken, da’s lekker goedkoop en orgineler dan een doos Chinese kersenbonbons. Bovendien duikt ze om de haverklap op in mijn columns, als een deus ex machina. Of als een duiveltje uit een doosje, het is maar hoe je het bekijkt.

Lees hier de column van Arthur van Amerongen.

Die ijskoude hartvrees om het sterven van ons kind is nieuw in ons leven

Terwijl de zon zoemend boven de Taag hangt overwegen mijn vriend en ik op het terras in Lissabon of het raar is het kind nog eens te Facetimen. ‘s Ochtends hebben we al tien minuten als idioten hardop schreeuwend met hem gecommuniceerd. We riepen poes en papa en sloegen met onze handen op ons hoofd, waarna hij dat ook deed. Het is de eerste vakantie zonder hem en we schommelen continu tussen een bijna gevaarlijk gevoel van tomeloze vrijheid, ouderschuld en doodsangst.

Lees hier de column van Sarah Sluimer.

Geen crèche, geen grootouders, geen druk. Alleen wij

Elke dinsdag ben ik met een Dochter. De ene week met de een (3), de andere week met de ander (1). Geen crèche, geen grootouders, geen druk, geen doel. Alleen wij, uit of thuis.

Een nieuwe orde, ingevoerd sinds de keer dat ik achteromkeek en zag hoe snel het allemaal ging. Was ik dat, daar, met dat nieuwe leven in een doek tegen me aan, de wilde nacht in het ziekenhuis nog in mijn ogen? Waren zij dat, de meisjes met kleverige perenijsjes druppend op hun leren sandalen? 

Nog even en ze zouden naar school gaan.

Lees hier de column van Eva Hoeke.

Beeld Giovanni Battista Salvi da Sassoferrato
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden