Vakantieliefde Eva en Laurence

‘Ik betrapte me erop dat ik hem wilde aanraken, dat overkwam me thuis zelden’

Ze ontmoetten elkaar op vakantie. Het werd liefde. Wat volgde en hoe kijken ze daar nu op terug? Eva en Laurence hadden in Kenia al snel een aangename routine.

Foto Deborah van der Schaaf

Eva, 25:

‘Ik werkte vorig jaar als psycholoog aan een universiteit in Mtwapa in Kenia en toen een van mijn vriendinnen aan het tinderen was dacht ik: misschien wat voor mij. Eerlijk gezegd had ik geen idee dat ze in Afrika ook aan Tinder deden. Collega’s waarschuwden me: pas op, je bent een gewilde vrouw met meer geld dan de meeste Afrikanen. Wees op je hoede. Maar toen ik de foto van Laurence zag, vond ik hem er meteen betrouwbaar uitzien, als daar al objectieve maatstaven voor bestaan. Hij stond stralend op het strand van Californië en ik dacht: iemand die zo internationaal georiënteerd is moet wel ruimdenkend zijn. Ik swipete ‘ja’ en stelde voor in een club af te spreken. Het werd het hotel van zijn vader, en van daaruit gingen we naar het strand. Laurence bleek zo mogelijk nog zwarter dan op de foto, hij was heel lang met brede schouders en een open gezicht. 

Voor onze afspraak had ik toch nog even gecheckt of zijn foto’s klopten en of zijn broer echt in Californië woonde. Vreemd eigenlijk, dat willen vasthouden aan geijkte westerse criteria als betrouwbaarheid en eerlijkheid, maar wat kon ik anders. Aan het strand ging het er ontspannen aan toe en toen ik aan het einde van de avond afrekende, reageerde Laurence verbaasd. Hij lachte: huh, heb jij betaald? Dat zou een vrouw in Kenia nooit doen. En achteraf denk ik dat dit gebaar, ook al was het volkomen argeloos, hem nieuwsgierig maakte. Het stond voor een verhouding tussen mannen en vrouwen die hij niet kende.

‘Andersom vond ik aan hem alles leuk. Tijdens onze tweede date gingen we naar een dierenpark. Bij de nijlpaarden betrapte ik me erop dat ik hem wilde aanraken, dat overkwam me thuis zelden. Vlak voor mijn vertrek naar Afrika was ik begonnen me een beetje zorgen te maken, ik had dan wel wat korte relatietjes gehad, maar nooit iets echt serieus. Altijd had ik een zeker voorbehoud gevoeld als het om jongens ging. Alsof ik niet op mijn eerste indruk durfde te vertrouwen. Maar hier in Kenia moest ik me wel laten leiden door mijn eerste indruk, want iets anders was er niet. Laurence leek in niks op de studenten thuis en dat hielp om mijn weerstand weg te nemen. Het gaf als het ware lucht. Een beetje geleund hingen we tegen een hek, half bezig met wat we zagen, half met elkaar. Hij lachte en ik vroeg me af hoe ik dat moest interpreteren. Vond hij mij leuk of had hij het gewoon naar zijn zin, zoals je gelukkig kunt zijn als je lekker hebt geslapen en de zon schijnt?

‘Ik schoof iets dichter naar hem toe en ging zo ongedwongen mogelijk tegen hem aanstaan. Ik overwoog zijn hand te pakken, maar in plaats daarvan keek ik hem aan en putte hoop uit de manier waarop hij keek. Pas toen we aan het einde van de dag uit de bus stapten vroeg ik: ‘Heb je soms zin om bij mij nog even een film te kijken?’ 

Nogmaals, thuis had ik dit misschien niet durven vragen, maar nu dacht ik, als dit uitloopt op een afwijzing of een gênante vertoning, hoef ik hem hierna nooit meer te zien. Hij zei: ja. Tot mijn enorme blijdschap hield hij een brommertje aan dat ons naar mijn huisje bracht, een paar honderd meter achter de brede hoofdweg. Een white men’s house, smaalde hij vrolijk toen we binnenkwamen; met stromend water en een slaapkamer en keuken alleen voor mij. Ik zette de tv aan, we gingen zitten op de bank, hij sloeg een arm om me heen, draaide zijn hoofd naar me toe en zoende me. Die nacht is hij blijven slapen. Maar toen ik de volgende dag tegen een vriendin vertelde dat we seks hadden gehad, reageerde ze geschokt dat ik geen condoom had gebruikt. Doe onmiddellijk een hiv-test, beval ze en trouwens, voegde ze eraan toe, dat hotel van hem zal ook wel een verzinsel zijn. Welke jonge Afrikaan bezit er nou een eigen hotel?

‘Een ogenblik liet ik me van de wijs brengen. Ze had gelijk, de risico’s die ik had genomen waren onverantwoord groot. Had ik me zo makkelijk laten bedwelmen door een eerste indruk in Kenia? Lang duurde de stress niet. Om me gerust te stellen, bood Laurence heel relaxed aan meteen de volgende dag een hiv-test te doen. Niks aan de hand natuurlijk. En dat hotel was zeker wel van hem. Hoe kon ik hem niet op zijn woord geloven? Op dat moment nam ik me voor nooit meer iemand tussen ons te laten komen en al snel brachten we ieder vrij moment samen door. Hij werkte en ik deed onderzoek, en binnen de kortste keren ontstond er een ritme zoals je dat ziet bij stellen die elkaar lang kennen. Gebaseerd op vertrouwen, niet op wilde verliefdheid, precies waar ik altijd naar verlangde. Volgende zomer komt hij naar Nederland en daarna zien we wel. Toen ik in Kenia voor de zoveelste keer voorzichtig naar zijn ideeën over de toekomst informeerde, zei hij rustig: ‘Het zit wel goed.’ We waren te voet op weg naar een winkel. Zijn stem klonk kalm en vanzelfsprekend, hij vond het niet eens nodig me aan te kijken. En ik dacht: een man die zo groots en zelfverzekerd alle verschillen tussen Afrika en Nederland van tafel kan vegen, met hem wil ik leven.’

Laurence, 26:

‘Weet je wat ik zo ontzettend leuk aan haar vind? Dat ze eet wat mijn moeder haar voorzet. Dat ze nieuwsgierig is naar het land waar ze een paar maanden onderzoek deed en waar ik woon. Als mijn broer uit Californië naar Kenia komt, neemt zijn vrouw haar eigen eten mee. En Eva eet de ugali die mijn moeder maakt gewoon op. Die eerste avond wilde ze naar het strand en toen ik even naar de wc was, betaalde ze voor de drankjes. Een simpel en vanzelfsprekend gebaar misschien, maar voor mij allerminst. Ik zag ineens dat Eva een vrouw was die afweek van alle vrouwen die ik kende, niet omdat ze geld had, maar omdat ze trots was. Dat gebaar, het betalen van de rekening, vertelde me hoezeer ze gesteld was op haar onafhankelijkheid. 

Ik heb veel vriendinnen gehad in Kenia, maar ben nooit echt verliefd geweest. Het land is in verandering, maar de vrouwen zijn nog steeds zols ze honderden jaren geleden al waren: ze leunen op hun mannen, financieel, maar ook moreel. Ik zie huwelijken van vrienden kapot gaan om die reden. Het ontbreekt hun niet alleen aan de middelen om vrouw en kinderen te onderhouden, ze willen het ook niet meer in hun eentje. We leven niet meer in een afgezonderde gemeenschap, maar zijn deel van de wereld.

‘Van onze eerste ontmoeting verwachtte ik nog niet veel, ze was gewoon een afspraakje. Maar ik vond haar onweerstaanbaar toen bleek dat ze een vrouw was die niet een ander aansprakelijk stelt voor de verwezenlijking van haar dromen, maar zichzelf. Iemand die zich wil ontwikkelen. Ze heeft me in een van de eerste dagen eens gezegd dat ze vroeger een tomboy was, alleen maar speelde met jongens en op een of andere manier is dat stoere nog steeds zichtbaar in dat soepele mooie lichaam, dat lange blonde haar. Op een middag huurden we een waterscooter en ik zal nooit vergeten wat een plezier ze had, hoe we samen lachten, en hoe ik bijna vergat dat ze een vrouw was en niet een van mijn vrienden. In heel Kenia vind je niemand zoals zij. Ze is niet alleen beeldschoon, maar slim en ondernemend. Mijn moeder is ook dol op haar, vanwege die discrete nieuwsgierigheid. Ook mijn moeder is altijd een werkende, zelfstandige vrouw geweest, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Zij had een ziekenhuis in de stad, ik heb haar altijd als voorbeeld gezien van hoe vrouwen moeten zijn. Ja, in zekere zin lijkt Eva op mijn moeder. Vrij van dweepzucht en overdreven ijdelheid. Kijk, mijn plan is dit: Eva was vorig jaar in Kenia voor een onderzoek naar psychische ziekten in lokale ziekenhuizen, en wat ik nu het liefst zou willen is haar over een paar jaar hiernaartoe halen. De komende jaren wil ik keihard werken in mijn hotel, geld opzijzetten en daarmee een ziekenhuis kopen waar Eva haar beroep in alle vrijheid kan uitoefenen.

‘Moet je je voorstellen: ze kwam hier helemaal alleen naar toe, ze kende niemand. Dat noem ik nog eens moed. En ze kwam niet om Kenia te veranderen of te verbeteren, maar om het land te leren kennen. Zo aantrekkelijk. Onze eerste kus was midden in de club, ze trok alle aandacht door te dansen op een manier die mijn vrienden en ik niet kenden en ons nogal koddig voorkwam. Ze maakte grappige bewegingen met haar armen en ook hoe ze met haar heupen draaide was niet bepaald Afrikaans. En toen ineens, kusten we, totaal ongepland. Warm en zacht en lief. Ik was er niet op uit om verliefd te worden, maar werd het, zonder te beseffen dat ze aan de andere kant van de wereld woonde. Het zoenen was net als later het waterscooteren gezellig, intiem maar ook bijna vriendschappelijk. Ja, daarmee begon het, met het herkennen van elkaars behoefte aan ongedwongen plezier en iets wat ik niet anders dan leergierigheid kan noemen. Zij zeurt nooit als ik te laat ben en ik ben altijd te laat. Ze zeurt nooit als ik aan het werk ben; alle vrouwen die ik tot nu toe heb gekend waren jaloers op mijn werk, maar Eva stimuleert me en denkt mee.

Nadat het duidelijk was geworden dat we meer dan zomaar gek op elkaar waren,  ontstond er in de maanden dat ze hier woonde vorig jaar al heel snel een aangename routine waarbij we elkaar om de paar dagen zagen, telkens als zij niet hoefde te studeren en ik niet hoefde te werken. En nog steeds wordt onze verhouding gekenmerkt door een zeker conflictloos gemak, een gewoonheid die heel prettig is. Nu ze in Nederland is, mis ik haar. Ik maak plannen voor de lange termijn, maar hoe het precies met ons moet op korte termijn, weet ik nog niet. Naar Nederland zal ik nooit kunnen verhuizen. Ik ben geen reiziger, en bovendien liggen mijn wortels hier, mijn werk is hier, mijn hotel is hier. Ik zou in Nederland nooit kunnen wennen. Ja, ik gun Eva haar eigen carrière, dat past bij haar. Ik zou niet anders willen. Maar laat die dan wel in Kenia zijn.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.