INTERVIEW

Zwarte funk, soul en hiphop, met een vleugje Steely Dan'

Producer en componist Mark Ronson wilde er bijna mee kappen. Maar na maandenlang tobben was daar ineens die ene plaat: Uptown Funk.

Producer en componist Mark Ronson Beeld Daniel Cohen
Producer en componist Mark RonsonBeeld Daniel Cohen

Je zou denken dat Mark Ronson het allemaal prima voor elkaar heeft. Als producer was hij betrokken bij een van de beste popalbums van de laatste tien jaar: Back To Black van Amy Winehouse. Hij stond aan de wieg van de carrières van Lily Allen en Adele, en werkte samen met diverse artiesten: van Rufus Wainwright tot Paul McCartney.

Nu, begin 2015, hoef je in Europa, de Verenigde Staten of waar dan ook, de radio maar aan te zetten en je hoort Uptown Funk. De wereldwijde nummer 1-hit is de eerste plaat onder zijn eigen naam.

Maar, zegt de 39-jarige Britse producer en componist tijdens een bliksembezoek aan Amsterdam, hij is nog altijd onzeker. 'Mijn probleem is eigenlijk altijd geweest dat ik teveel muziek mooi vind en geen keuzes kan maken. Aan een nieuw album gaat jaren van tobben vooraf', vertelt de artiest. Even dacht hij zelfs er maar helemaal de brui aan te geven, de naam Mark Ronson - als uitvoerend artiest - aan de wilgen te hangen en zich verder alleen nog als dj en producer te profileren.

Michael Chabon

Mark Ronson houdt erg van r&b en hitparadepop, maar waarom moeten de teksten altijd zo stompzinnig? 'Los van D'Angelo en Frank Ocean is het meestal om te huilen. Ik ben ook geen held, dus vroeg ik een echte schrijver, mijn lievelingsauteur Michael Chabon.'

De Pulitzer-prize-winnaar had er oren naar en woonde al schrijvende 'met zijn iPad in de hand, hangend op de bank' enkele opnamesessies bij. 'Diverse liedjes kregen zo een curieuze, beeldende en vaak raadselachtige tekst. Ik raad meer producers aan echte schrijvers in dienst te nemen. Het geeft diepte aan je liedjes.'

Produceren

Hij had dan wel een paar behoorlijk succesvolle platen gemaakt onder eigen naam, zoals Version (2007), waarop bekende Britpophits in een souljasje werden gestoken. Maar het daaropvolgende Record Collection stelde weer wat teleur. 'Ik wilde te veel: te veel gasten tegelijk uitnodigen die allemaal hun ding willen doen, te onduidelijke keuze tussen jaren tachtig elektropopgeluid en dance uit de jaren negentig. En vooral te krampachtig willen bewijzen dat ik ook zelf liedjes kon schrijven.'

Dat produceren, zo besefte Ronson, had hij wel onder de knie. Het soulvolle, met hiphopbeats gelardeerde kopergeluid van Amy Winehouse was van hem. Maar kon hij zelf ook een hit als Valerie componeren?

'Nee. Niet in mijn eentje, realiseerde ik. Ik heb de feedback nodig van anderen om me heen, maar ik moet wel wat dingen uitsluiten, leerde ik. Even selecteren waarin ik echt goed ben.'

Dat was zwarte muziek, besloot hij. 'Door die muziek word ik mijn hele leven al opgezogen.'

(Tekst loopt verder na videoclip)

XL Records

Hoewel Ronson werd geboren in Londen, groeide hij op in New Yorkse societykringen, onder het dak van stiefvader Mick Jones, bekend van de rockband Foreigner. Ronson: 'Dat hij I Want To Know What Love Is voor mijn moeder schreef is mooi, maar Foreigner maakte geen muziek waar ik bij mijn hiphop-vriendjes mee aan kon komen.'

Ronson maakte zich als tiener de dj-vaardigheden eigen en begon zijn muziekcarrière als dj in zwarte, New Yorkse clubs. 'Daar heb ik eigenlijk alles geleerd. Welke muziek werkt, welke niet. De enige blanke popplaten die ik kon mixen met zwarte disco en funk waren Miss You van de Rolling Stones en liedjes van Steely Dan en Hall & Oates. Daar ergens moet mijn muziek zich ook tussen kunnen mengen, hoopte ik altijd. Die slicke poprocksound vermengen met hiphop werd op den duur mijn handelsmerk.'

Het was de bevriende platenbaas Richard Russell (eigenaar van XL Records, waarmee The Prodigy en Adele groot werden) die Ronson de juiste weg wees. 'Hij zei: Mark, wat wij blanke jongens eigenlijk willen is zo soulvol klinken als onze zwarte broeders. Dat lukte tot nu toe niemand, behalve jou. Daar moet je wat mee doen.'

Terwijl Ronson nadacht over zijn volgende plaat, hervond hij zijn liefde voor hiphop tijdens de dj-sets die hij af en toe nog deed 'Er is iets moois gaande nu, dankzij artiesten als Joey Bada$$ en Chance, The Rapper. Zij geven me eenzelfde soort inspiratie als ik vijftien jaar geleden ook van hiphop kreeg.' Dat positivisme was volgens Ronson lang zoek. 'Maar hiphop wordt nu weer lekker dansbaar. Vandaar dat ik iets wilde maken dat bij die ontwikkeling past.'

Hij ging op zoek naar vocalisten. De zanger Bruno Mars, met wie Ronson de hit Uptown Funk maakte, is dan niet de eerste artiest aan wie je denkt.

Stevie's Harmonica

Ronson: 'Ik had een aantal nummers van zijn laatste album Unorthodox Jukebox voor hem geproduceerd. Toen viel me al op hoe ongelooflijk muzikaal hij is. Hij is de ideale nieuwe popster, vind ik. Geweldige stem en een grote veelzijdige muzikale interesse.

Samen met Bruno Mars en Jeff Bhasker (producer van Kanye West, Alicia Keys) kon Ronson de koers verder uitzetten. 'Zwarte funk, soul en hiphop, gelardeerd met een vleugje Steely Dan. Dat was wat ik wilde. En het moest feestelijk klinken.'

Ronson had hier en daar al wat contact gelegd, zoals met Kevin Parker, voorman van de Australische psychedelische rockband Tame Impala. 'Hij zei: laten we samen een funkplaat maken. Yeah right, dacht ik. Maar bij alle liedjes die ik vervolgens bedacht hoorde ik zijn stem in mijn hoofd, dus waarom niet.'

En ja, Stevie Wonder, die moest er toch eigenlijk ook bij. 'Niemands muziek verrijkte mijn leven zo, als de muziek van Stevie Wonder. Bij de melodie waarmee ik de plaat wilde beginnen, zag ik zijn harmonica al helemaal voor me. Maar hoe kreeg ik hem zo ver om mee te doen?' Door hem simpelweg te vragen, bleek. 'Een tijdje later ontving ik een mailtje met een bestandje genaamd Stevie's Harmonica. Had hij even opgenomen. Dat was het mooiste moment in mijn leven.'

Mark Ronson en Amy Winehouse tijdens de Brit Awards in 2008. Beeld David Butler/Rex Features
Mark Ronson en Amy Winehouse tijdens de Brit Awards in 2008.Beeld David Butler/Rex Features

Bijna net zo mooi was het moment een paar maanden geleden, toen Ronson terugkwam van de supermarkt.

'Ik liep met mijn boodschappen door Londen, toen de telefoon ging: ik stond op nummer één in Amerika. Ik zette de tas van de supermarkt op de grond en kneep mezelf even; Uptown Funk. Op één. In Amerika. Het was gelukt. Maandenlang getob waren aan dat nummer voorafgegaan. Die gitaarpartij, ik kwam er niet uit. Op het allerlaatst had ik hem. Ik liet het mijn stiefvader horen die zei: hé, is dat Nile Rodgers? Toen wist ik dat ik op de goede weg was. Maar een wereldhit? Ik wist niet dat we dat in ons hadden.'

Mark Ronson: Uptown Special. Sony BMG

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden