ZWART EN WIT ZONDER FRANJE

Van het North Sea Jazz Festival kun je genieten met je ogen dicht. Aan de lokatie – een betonnen kolos in Den Haag, sinds 2006 een multifunctionele compound in Rotterdam – valt in visuele zin weinig te beleven, en ook in de overige aankleding heeft het festival nooit veel frivools...

Niet toevallig zijn het vaak juist de kleinere festivals die werk maken van hun art work – zie de ZomerJazzFietsTour in Groningen of het Willisau-festival in Zwitserland, dat de virtuoze affiches van huisontwerper Niklaus Troxler in een schitterend boek bundelde (Comenius Verlag, 2004).

Dat soberheid haar eigen kracht kan hebben, blijkt uit het kloeke overzicht dat North Sea Jazz ter gelegenheid van de 34ste editie samenstelde. Het is al de vierde terugblik die aan het festival wordt gewijd. Eerder verschenen het fotoalbum van Rico D’Rozario uit 1976-1985, het jubileumboek 25th Anniversary in 2000, en Musicus zonder instrument, het geïllustreerde in memoriam voor festivaloprichter en –organisator Paul Acket (1922-1992).

The Art of North Sea Jazz is een mooie aanvulling op dat trio, met bijna vierhonderd op groot formaat afgedrukte posters, inclusief de zogeheten ‘art posters’ in beperkte oplage, waarvoor kunstenaars als Karel Appel, Anthon Beeke en Joost Swarte tekenden. Uitgekeken raak je niet snel op deze visuele overvloed – al was het maar door de de verbeelding prikkelende namen in die oude aankondigingen: Count Basie, Ella Fitzgerald, Dickie Wells, Gil Evans, Cat Anderson, Dizzy Gillespie, Oscar Peterson, Max Roach, Stan Getz, Hank Mobley, Eubie Blake, Elvin Jones, Bill Evans en Milt Jackson, allemaal levend en wel onder één dak – dat kon nog gewoon in 1978, in Den Haag.

Aan de affiches kwam de eerste twaalf jaar nauwelijks vormgeving te pas. Paul Acket maakte ze zelf, in een krachtig zwart-wit met minimale franje. Een fraai voorbeeld is 1976: een waslijst van namen onder het motto ‘300 musici, 30 uur jazz’, zonder enige illustratie, met intussen komisch aandoende aanprijzingen als ‘de (bijna) volledige Nederlandse avant-garde’.

Geleidelijk aan duiken er ook foto’s in het ontwerp op, vaak nog een beetje lukraak gekozen, en pas nadat de vormgeving in 2001 is uitbesteed aan het bureau Keen Blikverruimers ontstaat er concept waarin het beeld domineert, met sterke close-up portretten en de tekst bescheiden terzijde.

Bij elk festivaljaar is een korte herinnering van een muzikant, organisator of andere insider gevoegd. Huub van Riel van het Bimhuis: ‘Verschrikkelijk maar waar, soms trof je in en rond het Bel Air zoveel musici, agents en collega’s, dat je het Congresgebouw niet eens haalde. Na een poging of vier vijf om alsnog binnen te komen, wist je dat je onvermijdelijk wéér iemand zou tegenkomen. Terug naar de hotelbar!’Erik van den Berg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden