Review

Zowel emotie als beklemming bij U2 in Parijs

Natuurlijk krijgt zondagavond alles een dubbele lading, bij de eerste van twee U2-shows in Parijs. Bij liedjes als One, of zelfs Where The Streets Have No Name gaan de gedachten bijna automatisch uit naar de terreurdaden van drie weken geleden. En uiteraard zoekt U2 ook die emotionele onderlaag bij het Parijse publiek, laat dat maar aan Bono over. Hij komt om kwart voor negen op met een eerste van een lange reeks statements: 'Vive la France!'

Zanger Bono in AccorHotels Arena in Parijs.Beeld ap

U2 had beloofd zo snel mogelijk terug te keren naar Parijs, nadat de band de stad een dag na de aanslagen van 13 november had moeten verlaten. Kritiek op het afgelasten van de geplande shows van 14 en 15 november had U2 van de hand moeten wijzen: het kon écht niet. In Parijs was de noodtoestand uitgeroepen. Hoe wil je dan ruim twintigduizend man bijeen brengen in een stadion.

Maar U2 kwam dus inderdaad snel retour, en U2 een beetje kennende stond de band ook gewoon te trappelen. Niet onlogisch ook: de band was van zeer nabij betrokken bij de Parijse aanslagen. Plus: de show Innocence + Experience, waarmee U2 momenteel de wereld over trekt, gaat voor een groot deel over de jeugdjaren van U2, toen de band in Dublin te maken kreeg met terreur en bomaanslagen. Daar heeft de band iets over te zeggen, en in Parijs is de boodschap ineens uiterst urgent en actueel.

De sfeer rond de sport- en concerthal bij Bercy is zondagavond nerveus en gespannen. Overal mannen met automatische wapens - maar die zie je in heel Parijs. De bezoekers worden zonder uitzondering gefouilleerd, iets waar het concert- en evenementenpubliek in heel Europa aan zal moeten wennen.

Beeld ap

Franse vlaggen

Maar ook in de enorme concertzaal zie je dat U2 in Parijs meer gaat worden dan zomaar een popconcertje. Overal Franse vlaggen. Vooraan bij het podium hangt zelfs een vlag van de Europese Unie. Fans zijn gekleed in shirts met het Franse vredesteken, en een meisje heeft zelfs een T-shirt aan met de tekst: 'Parijs: wij zijn niet bang', gedrukt op de nationale driekleur, naast het portret van Boy, dat jongenskoppie van de eerste platenhoezen van U2.

Vlak voor aanvang van de show kraakt een belangrijke mededeling door de luidsprekers: 'Bij dit concert zijn harde explosies te horen en te zien. Die horen bij het optreden.' In de AccorHotels Arena mag geen paniek uitbreken bij de visuele show van de band, die in alle eerdere toursteden zonder problemen (en waarschuwingen vooraf) is afgedraaid.

Maar als U2 begint, met The Miracle (of Joey Ramone), kan de zaal de beladen geschiedenis en de achterliggende problematiek even vergeten. Lekker: U2 rockt gewoon, en dat wordt natuurlijk óók verwacht van de band. Na een zestal nummers is het evenwel genoeg en spreekt Bono voor het eerst zijn publiek toe. Over de wonden van Parijs. De rouw, het leed dat de stad is aangedaan. 'Vannacht zijn we allemaal Parijzenaren', zegt Bono. 'En het lijkt alsof de hele wereld hier aanwezig is.' Gejoel, wat anders.

(Tekst loopt door onder de foto)

Beeld afp

Terreurbeelden

Bij Sunday Bloody Sunday wordt de sfeer beklemmend. Op beeldschermprojecties komen terreurbeelden voorbij, uit Ierland, maar Parijs voelt de overeenkomsten. Teksten rollen door het beeld: 'Remember the victims', en 'Ready for peace, but prepared for war.' Huiveringwekkend, en de AccorHotels Arena wordt dan ook doodstil. Helemaal bij het nummer October, als indringende beelden van de verwoeste Syrische stad Kobani worden getoond, en beelden van IS-strijders, van de oeverloze vluchtelingenellende.

Weer een toespraak van Bono, die op een boventitelbalk rechtstreeks wordt vertaald: 'Van San Bernardino tot Kobani en Parijs, overal worden mensen gegijzeld door een ideologie van haat. Maar we zijn allen kinderen van God.' Gevolgd door In The Name of Love. Links en rechts klinkt nu toch ook wat gesnotter, stelletjes omhelzen elkaar: de emoties worden overvloedig, bij een popconcert dat trekjes van een manifestatie tegen terreur begint te krijgen.

Verrassingsoptreden

De ruim tweeënhalf uur durende U2-show culmineert in door Bono a-capella voorgedragen, verbeten versie van Ne Me Quitte Pas, bij een reusachtige projectie van alle namen van de slachtoffers van 13/11, op de Franse vlag.

Gelukkig kan Parijs daarna weer wat moed putten uit het verrassingsoptreden van Patti Smith, die haar strijdlied People Have the Power aanheft, in een hard rockende U2-versie. Geen Eagles of Death Metal dus, in weerwil van de hardnekkige geruchten die dit eerste concert van U2 vooraf gingen.

Een blik op de kolkende en van sentiment bijna ontploffende arena doet vermoeden dat dát beladen optreden misschien net een tandje teveel was geweest. Het was goed zo. Maandagavond keert U2 terug in de AccorHotels Arena, voor het vervolg van een nu al gedenkwaardige concertreeks. Wie weet wat er dan nog naast de band op het podium verschijnt.

U2, Innocence + Experience Tour, 6/12 in AccorHotels Arena, Parijs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden