Filmrecensie De chaque instant

Zorgdocu De chaque instant is met liefde voor het vak gemaakt, maar mist een hoofdpersonage dat beklijft (drie sterren)

Regisseur Philibert, bekend van Être et avoir, schetst een bewonderenswaardig systeem van zorg en zorgzaamheid.

De chaque instant

Documentaire

Regie Nicolas Philibert

100 min., in 17 zalen

Wat zijn de gouden regels van het handen wassen? Hoe til je iemand efficiënt uit bed? Hoe ga je om met de vieze geurtjes van een patiënt? 

Het is veel wat de eerstejaars verpleegkunde te verstouwen krijgen, in de Franse documentaire De chaque instant. Maar ze zijn een en al aandacht. Terwijl buiten de echte wereld wacht, draait nu even alles om de spuit die ze in een pop moeten zetten of de vergeefse moeite waarmee ze speuren naar de hartslag van een proefpatiënt.

Filmmaker Nicolas Philibert, vermaard vanwege zijn arthousehit Être et avoir (2002), wilde al langer een lofzang maken op de zorg. Nadat hij begin 2016 met een embolie op de intensive care was beland, besloot hij dat het hoogste tijd was. De chaque instant, opgenomen in en rond een privé-opleiding in Montreuil, valt uiteen in drie keurig afgebakende hoofdstukken: na de praktijklessen zien we de studenten tijdens hun stage-opdrachten; het slotdeel draait om de vaak intense evaluatiegesprekken die de jongeren na de stage met hun docenten voeren.

Waar Être et avoir dorpsleraar Georges Lopez centraal stelde, kent Philiberts nieuwe onderwijsdocumentaire geen echte protagonist. Het is een komen en gaan van gezichten; De chaque instant (‘Elk ogenblik’) snuffelt vooral rond, van klaslokaal naar stageplek, van student naar student.

Tegelijkertijd kun je ook hier goed zien wat Philibert aanspreekt aan dergelijke educatieve settings. Hij krijgt geen genoeg van de kalmte waarmee de docenten praktijkles geven, van de inzet en het gestuntel van de leerlingen. Zonder commentaar schetst De chaque instant een bewonderenswaardig systeem van zorg en zorgzaamheid, dat loopt van de docenten naar hun studenten, en vervolgens van de stagiaires naar de mensen die ze onder hun hoede krijgen. En eigenlijk ook andersom, van de geduldige ziekenhuispatiënten naar hun nog volkomen onervaren verplegers. Even alledaagse als ontroerende, en soms ook komische momenten levert dat op.

Dat de film uiteindelijk toch inzakt, ligt aan het oeverloze slotdeel. Het zijn simpelweg te veel evaluatiegesprekken; te veel momenten waarop je geacht wordt mee te gaan in de emoties van mensen die eerder hoogstens als figurant voorbijkwamen. Dan wreekt zich de afwezigheid van een hoofdpersonage en sijpelt langzaam de energie uit het geheel. Spijtig, voor een film die zo voelbaar verliefd is op zijn onderwerp.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.