Stamgasten

‘Zooi bij elkaar scharrelen is mijn hobby’

Wilco (36) zit aan de bar van café De Deur in Zutphen, tussen de gezellige muziekliefhebbers en vrijbuiters waartoe hij zichzelf ook rekent. 'Hier komen geen zonnebankpatsers.'

Wilco. Beeld Chris Rovroy

‘Op doordeweekse dagen werk ik in een magazijn, op zaterdag rijd ik van een uur of acht tot twaalf rond met een vrachtwagen. Zooi bij elkaar scharrelen is mijn hobby. Bedrijven gaan failliet, mensen verhuizen of gaan dood, de inboedel moet weg en ik haal die spullen op. 

Mijn familie zit in het oud ijzer, het familiebedrijf is opgericht door mijn overgrootvader. Hij is geboren op een woonwagenkamp, net als mijn opa. Mijn vader heeft er even gewoond, maar wij wonen ‘normaal’. Van oudsher zijn er veel woonwagenbewoners die venten. Elk kamp heeft zo zijn eigen gebiedje waarin de venters van dat kamp opereren. Het is een ongeschreven regel dat je niet op andermans terrein gaat venten. Je rijdt met je vrachtwagentje wat adresjes af, belt aan bij de boer, vraagt of-ie nog wat heeft liggen, wat het moet kosten, probeert af te dingen en je neemt het mee of niet. Vervolgens verkoop je het door. 

‘Mooie spullen die ik tegenkom, kan ik onmogelijk weggooien. Een asbak in de vorm van een schorpioen; andere mensen flikkeren zo’n ding weg, ik neem ’m mee naar huis. Ik rook niet, maar toch. Aan de eigenaresse van het café heb ik laatst een paar oude emaillen bordjes van Niemeyer Tabak gegeven en houten kratjes van supermarkt Coop uit 1964, gevonden in een bak met restafval. Die kratjes zijn ideaal om boekjes in te bewaren.

Stamgast Beeld Chris Rovroy

‘Vandaag vond ik tussen het puin een liefdesbriefje in een sigarenkistje. Iets van ‘Lieve schat, heb lekker een dagje voor jezelf vandaag, ik hou van je’, een kus erop met lippenstift. Ik heb dat kistje in het zicht neergelegd, zodat het briefje misschien nog wordt teruggevonden.

‘In september stop ik met mijn magazijnbaan, dan zou ik wel een tijdje vrijwilligerswerk willen doen in de kringloop. Dat lijkt me waanzinnig. Zuinig leven is geen probleem voor mij. De eerste jaren dat ik op mezelf woonde, heb ik geleefd op brood met pindakaas. Ik had een hekel aan afwassen, vandaar. Je wordt er wel moddervet van – pindakaas zet aan, natuurlijk.

‘Zolang ik mijn zaterdagmiddag maar in De Deur kan spenderen, met bier en een balletje gehakt tussen de leuke mensen. Héérlijk. En zodra ik over de Tweede Wereldoorlog begin, is het tijd om naar huis te gaan – ook een fascinatie die van opa op kleinzoon is overgegaan.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden