AlbumrecensieWu Hen

Zonder zijn maatje Yussef Dayes is toetsenist Kamaal Williams voorzichtiger en minder vernieuwend ★★★☆☆

Kamaal Williams – Wu Hen

Best jammer dat het Britse jazzduo Yussef Kamaal zijn baanbrekende album Black Focus (2016) nooit een vervolg heeft gegeven. Met hun eigen projecten hebben drummer Yussef Dayes en toetsenist Kamaal Williams nooit meer zo’n spannend, vernieuwend geluid neergezet als op die nog altijd invloedrijke plaat.

Wat Kamaal Williams vooral nodig heeft, zo maakt hij duidelijk met Wu Hen, zijn tweede album onder eigen naam, is een goede eindredactie. Ideeën genoeg, zoals de samenwerking met strijkjesgrootmeester Miguel Atwood-Ferguson, maar het klinkt allemaal wat voorzichtig. Een paar stukken springen eruit, zoals Pigalle, met Williams op piano en een lekker op sax scheurende Quinn Mason, of het stevig funkende Mr Wu.

Ga zo maar even door, hoop je dan. Maar dat durft Williams toch weer niet aan, en dan valt hij weer terug in het soort gezapigheid waaraan hij met zijn maatje Dayes juist zo knap ontsnapte. De twee maken zonder elkaar aangename, goede platen, maar geen geweldige.

Kamaal Williams

Wu Hen

Jazz

★★★☆☆

Black Focus/V2

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden