Zon gaat schijnen voor Wit Licht

In Nederland werd de film 'Wit Licht' afgekraakt, maar met enkele ingrepen lonkt nu het succes.

‘De reacties in de Nederlandse kranten hebben me ongelooflijk veel pijn gedaan’, zegt Marco Borsato, ‘Niet het feit dat men kritiek had op mij, maar omdat de problematiek van de kindsoldaten me zo aangaat. Ik had bijna het gevoel dat de film door mijn toedoen besmet was. Maar ik wist ook dat als ik de rol niet zelf nam, de film niet te financieren was.’

Loungebank
De acteur/zanger zit op een loungebank in de Majestic beachbar in Cannes, samen met regisseur Jean van de Velde. Iets verderop praten en lunchen de Afrikaanse acteurs uit hun film aan goed gevulde lunchtafels met enkele vertegenwoordigers van de internationale pers .

Dat Wit Licht in eigen land werd neergesabeld, is niet vergeten. Maar nu de film, na een complete hermontage, een wereldpremière beleeft tijdens het Cannes Filmfestival, onder de titel The Silent Army, overheerst de juichstemming. Borsato: ‘Het fijne van Cannes is, dat het accent is verschoven van mij naar de inhoud.’

Ook aan de lunchtafel zit Pierre Rissient, de vader van Wit Licht 2.0. In de Franse filmwereld geldt hij als een autoriteit: soort legende; een man met contacten, smaak en invloed. Iemand die filmers kan helpen bij de stap naar een internationaal publiek Zo heeft hij bijvoorbeeld ook Quentin Tarantino en de Iraanse filmer Abbas Kiarostami een festivalplek bezorgd.

Zanger
Niet dat hij bij hen ook de hele film onder handen nam. ‘Dat ging om hele kleine details’, zegt Rissient. ‘Toen ik deze film zag, vond ik dat er geweldige sequenties in zaten, goeie zwarte acteurs, en zeer goed spel van Marco. Ik wist helemaal niet dat hij zanger was.’

Rissient ziet zelden of nooit Nederlandse films. De enige die hem te binnen schiet, is Max Havelaar. ‘Die vond ik goed.’ De Fransman wordt met ‘very special thanks’ geëerd op de aftiteling van de nieuwe versie. Precies de scènes waarover de Nederlandse filmpers over viel – want ongeloofwaardig, of over-emotioneel – zijn op onder zijn advies gesneuveld. Andere zijn toegevoegd. De Fransman: ‘Ik zei: laat mij eens kijken wat ik kan doen. Ik heb al het materiaal bekeken, ook wat ze niet in de eerste film hebben gebruikt. Ik bedacht: je moet niet vrolijk eindigen, maar met een explosie, een soort apocalyps. Toen ik dat eenmaal wist, viel de rest van de film vanzelf op z’n plaats.’

Jean van de Velde herinnert zich hoe hij zelf tijdens al voor de opnames, in de eerste gesprekken met de acteurs in Oeganda, een afweging maakte over de afloop. ‘Ik vroeg het de acteurs. Zij wilden een hoopvol einde. Dat past ook beter bij een commerciële film, die wat lichter moet zijn. De intelligentsia kijkt daar anders tegenaan. In het arthouse circuit wil men ook niet zo emotioneel gemanipuleerd worden.’

Groter publiek
De suggestie dat hij met die tweede versie in Nederland wellicht een groter publiek had kunnen bereiken dan met de eerste, werpt de regisseur van de hand. ‘Het antwoord is nee. Marco, ik, en onze spionnen hebben tientallen voorstellingen bezocht: huilen en lachen in een zaal kun je niet faken, het werkte.’

De internationale versie van de film mist ook de oproep op de aftiteling om donateur van War Child te worden. Van de Velde: ‘Dat was voor critici in Nederland reden om ons weg te zetten als goededoelenfilm. Misschien was dat dom van ons, maar we deden dat ook uit passie. Je hoopt dat de film aangrijpt, en dat wil je dan kanaliseren.’

Naast The Silent Army, is er in de tweede week van het festival nog meer Nederlandse film te zien in Cannes. De 29-jarige Jochem de Vries debuteert met twee films, een unicum. Missen dingt mee naar de Gouden Palm voor beste korte film, en zijn korte documentaire Trans-Siberian Voices is opgenomen in de Week van de de Kritiek.Semaine de la Critique.

Volgende stap
De Vries heeft het adres van het festival van Cannes gewoon van internet geplukt en een dvd op de post gedaan, vertelt hij op een terras tegenover het Festivalpaleis, waar vandaag zaterdag de officiële première van Missen plaatsvindt. Een plan voor zijn eerste speelfilm ligt bij het Filmfonds, maar werd in eerste instantie al eens afgewezen. ‘Ik hoop dat de selectie voor Cannes een beetje helpt een volgende stap te zetten.’

De Nederlandse film wordt tweemaal vertoond in het programmaonderdeel Un Certain Regard, waarin bijzondere auteursfilms worden vertoond. Het gebeurt zelden dat een Nederlandse productie voor Un Certain Regard wordt geselecteerd.

Van de Velde en hoofdrolspeler Marco Borsato zijn bij de vertoningen aanwezig. Zij wonen vrijdagavond ook de wereldpremière bij van de avonturenfilm The Imaginarium of Doctor Parnassus van regisseur Terry Gilliam, de allerlaatste productie waar acteur Heath Ledger aan meewerkte.

Borsato speelt in The Silent Army de rol van een kok die een vriendje van zijn zoon uit de handen van een Afrikaans kinderleger probeert te redden. Voor de internationale markt wijzigde Van de Velde de film Wit Licht (trailer). De muziek werd uit de film gehaald en flashbackscènes werden in chronologische volgorde aan het verhaal toegevoegd. De nieuwe versie van de film wordt vermoedelijk ook in de Nederlandse bioscopen uitgebracht.

Special filmfestival Cannes.

Wit Licht is het acteerdebuut van Marco Borsato (Wit Licht) Beeld
Wit Licht is het acteerdebuut van Marco Borsato (Wit Licht)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden