Zomerser dan de zomer zelf

Tv-recensie

Zomerse televisie heeft vaak iets uitgesproken droefs: terwijl iedereen tot diep in de nacht op terrassen zit, want in de zomer regent het nooit en wordt het ook niet donker, doen televisiemakers voor de helft van hun normale publiek hun best om dat heerlijke gevoel van zonnesteek, onweerszwangere avonden en de ondoordringbare rook van de barbecue van de buren op te roepen.

Wanneer de regen dan weer strepen op de ruiten trekt, de storm je houten bistrosetje van het balkon blaast en je eindelijk wel weer eens een avondje ongegeneerd zou willen buizen, dan zitten ze er in die studio's aan zee of in een of ander park ook bij alsof het half november is.

Soms schijnt de zon, dan betreft het een herhaling.

Vaag herinner ik me een poging van de Publieke Omroep waarbij steeds wisselende presentatoren midden in Artis wat voor de vuist weg zaten te babbelen met bekende gasten die iets te promoten hadden - afgezien van die wisselingen en dat Artis toch een vrij uitvoerig beproefd format, maar het mislukte faliekant. Zelfs de flamingo's op de achtergrond deden er alles aan om niet in beeld te hoeven.

De televisiegids, mijn papieren app, bood weinig zomers: Opsporing verzocht, De slimste mens (geslaagde zomer-tv, maar natuurlijk geen zomerse tv, daar zorgt Maarten van Rossem wel voor) en Vier handen op één buik, waarin iedere week een 'bekende moeder' in 40 minuten een uitzichtloze - 'heftige', in programmajargon - tienermoedersituatie met een scheutje empathie en een to-do-lijstje in een succesverhaal verandert.

Voor zomerse televisie moet je naar België. Naar Hotel M., een talkshow waarin de eeuwige Marcel Vanthilt wat voor de vuist weg zit te babbelen met in België bekende gasten die iets te promoten hebben met de Noordzee klotsend op de achtergrond, maar vooral naar 1000 zonnen.

1000 zonnen is zomerser dan de zomer zelf, het is het zachte briesje dat na een hete dag langs het terras strijkt. Langzaam zonder traag te worden. Eenvoudig, maar nooit simpel.

Het programma bestaat iedere dag uit wisselende onderwerpjes, samengehouden door een cement van onverwoestbaar optimisme, als dat van een kind met een volle portemonnee bij een ijscokar. Gisteravond was er een korte impressie van het Belgisch kampioenschap zandkastelen bouwen. Enkele bouwers poseerden naast hun goedbedoelde pogingen, je zag de vloed de bouwsels tot zich nemen en dat was weer dat. En door ging het, naar het verhaal achter een oude kustvilla, een gesprek met een striptekenaar die op een terras de Afrikaanse dagboeken van Che Guevara zat te lezen en dan was er nog een Congolese band die voor het eerst in een heuse muziekstudio mocht gaan opnemen.

De gesprekken kabbelden als een stroompje langs een Franse camping, het was vriendelijk, bescheiden en zonnig; hier toonde men een super-België, vol super-Belgen die ook programma's als Vlaanderen Vakantieland en Iedereen beroemd bevolken.

Het afsluitende onderdeel van 1000 zonnen is briljant: er wordt een stoel neergezet op een plek en wie na de uitzending het eerst op die stoel zit met het voorwerp van de dag, wint een reis.

Gisteren won een man met een accordeon.

Een mevrouw met een miniatuurtrompetje was net te laat en baalde zichtbaar: 'Ik heb al eerder meegedaan. Ik stond een hele tijd met een wasmand bij een grot, maar het was niet de goede grot.'

Mismoedig droop ze af. Gelukkig scheen de zon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.