Zomerkomedie van DeLaMar is doorgedraaide deurenklucht met platte en oubollige humor

Geen Paniek!, de nieuwe zomerkomedie van Theater DeLaMar, is een onvervalste, volvette, driedubbel doorgedraaide deurenklucht vol belegen clichés. Daar moet je maar net van houden. En zelfs dan valt het niet mee.

Beeld Leo van Velzen

De regisseur houdt er twee vriendinnetjes op na: de muizige regieassistente Merel en actrice Bibi, type sexy maar niet al te snugger. De technicus ligt alleen maar te maffen. De gevierde oudere acteur is zwalkend aan de drank. En de andere spelers zijn een stelletje verwaande, moeilijkdoenerige, roddelzieke en jaloerse kleuters. Terwijl voor de schermen door een groep B-acteurs de klucht Niets aan wordt gespeeld, zien we achter de schermen scènes uit hun echte leven: een waar pandemonium van geilheid, geruzie, woede en fysiek geweld. Geen Paniek!, de nieuwe zomerkomedie van Theater Delamar, is een onvervalste, volvette, driedubbel doorgedraaide deurenklucht.

Daar moet je van houden.

Ambachtelijk zit het allemaal prima in elkaar. De (overwegend) sterke acteurs kunnen knap uit de voeten met de veelal fysieke slapstick. Aan Peter Blok (als de ijdele steracteur Victor Lemaire) is een komiek verloren gegaan, blijkt: met aanstekelijke overgave vloekt en struikelt hij door het stuk, met knalrood aangelopen kop. Guy Clemens is geestig als zeurderige ex-soapie Frederik met een obsessie voor de diepere motieven van zijn personage, die Dick van den Toorn als regisseur Olivier met nauwelijks verholen ongeduld ter plekke bij elkaar fantaseert: er was vast een of ander gemis in zijn jeugd.

Beeld Leo van Velzen

Pauline Greidanus is hilarisch onherkenbaar als de nerderige Merel, en Wendell Jaspers geeft lekker vet vorm aan diva Sandra, met rokerig rollende klinkers, getuite lippen en de pronte borst vooruit. Alle acteurs lijken bovendien lol te hebben in hun karikaturale pruiken en kostuums, met dikmaakpakken, brillen, opplaksnorren en alles.

Geen Paniek!

DeLaMar Producties.
25/6, DeLaMar Theater
Daar t/m 23/7, daarna tournee

Het probleem zit hem in het stuk: Noises off van Thomas Frayn uit 1982 wil een parodie zijn op een klucht, maar daarvoor is het te weinig fijnzinnig of gelaagd. Het is eigenlijk een klucht-in-een-klucht. De opzet, met die scènes voor en achter de schermen, is nog wel aardig, maar in wezen voegt de verdubbeling niets toe: achter de schermen gaat het er net zo kolderiek aan toe als ervoor. Daardoor ontbreekt contrast en dus spanning. De dynamiek moet komen van vaart en overdrijving, maar dat vet-vetter-vetst gaat algauw vervelen.

Daar komt bij dat de beoogde humor nogal plat en oubollig is. Denk Laurel & Hardy meets de Dik Voormekaar show. Er wordt wat af gestruikeld, uitgegleden en gevallen, en mensen worden continu in compromitterende poses 'betrapt'. Het is - letterlijk! - onderbroekenlol van de ergste soort: voortdurend loopt er wel iemand met z'n broek op z'n knieën. Dieptepunt is het moment waarop Victor met kracht een cactus in de aars van Olivier ramt.

Daar moet je van houden.

Een groot gemis is bovendien dat een stuk over theater daar zo weinig wezenlijks over weet toe te voegen. De getoonde clichés over de toneelwereld zijn intussen zo belegen dat ze enkel nog slaapverwekkend zijn. Dat je jezelf soms contrecoeur op een klein lachje betrapt, is puur te danken aan de inzet en kwaliteit van de acteurs. Maar hen was een beter stuk gegund.

Beeld Leo van Velzen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden