Zomaar een kind

Oud-directeur Jeugdzorg Cock Fuchs schrijft boek over eigen miserabele jeugd

Oud-directeur Jeugdzorg Cock Fuchs schrijft boek over eigen miserabele jeugd

In zijn loopbaan als directeur en interim-manager in de Jeugdzorg, probeerde hij andermans kinderen te redden. Nu vertelt Cock Fuchs zijn eigen verhaal. ,,Mijn jeugd was het klassieke voorbeeld van alles wat er mis kan gaan in een gezin: verslaving, armoede, labiele ouders, geweld."

Kindermishandeling laat altijd sporen na. Ook als dat ogenschijnlijk niet zo lijkt te zijn. Cock Fuchs, bestuurder in de Jeugdzorg: ,,Ik heb de spiraal van geweld weten te doorbreken. Ik ben geen perfecte partner en vader geweest, maar ik zorg goed voor mijn kinderen. En toch: mijn leven is getekend door wat er vroeger is gebeurd."
Fuchs, 56 jaar geleden geboren in de Haagse Schilderswijk, was het kind van een gewelddadige vader en een onevenwichtige moeder. Zijn vader sloeg, schold en dronk. Zijn moeder liet het gebeuren. Ze leek onverschillig te staan tegenover het leed van haar kinderen; had genoeg te stellen met de klappen die ze zelf kreeg.
Veiligheid, aandacht, warmte, troost, samen eten, op tijd naar bed, al die normale en noodzakelijke dingen ontbraken volledig. ,,Mijn moeder haalde me vaak 's nachts uit bed omdat ik met haar mee moest naar de kroeg, om mijn vader op te halen. Ze had het idee dat hij gemakkelijker mee naar huis ging als ik erbij was. Vervolgens bleef ze zelf ook nog wat drinken." Dan zat Cock dan, in zijn pyamaatje, doodmoe te wachten tot hij eindelijk weer naar bed mocht. ,,Als mijn vader dan eindelijk meeging, stomdronken, werd het thuis toch nog vaak ruzie." Cock lag dan in zijn bedje, met zijn handen op zijn oren, om het gegil niet te horen. Van pure stress plaste hij elke nacht in zijn bed. Wat hem dan weer op slaag en vernedering door zijn vader kwam te staan.
He verbaast hem nog steeds: zo veel mensen wisten hoe het er aan toe ging in het gezin Fuchs. De buren, de school, de politie, de huisarts. Maar niemand greep in. ,,Er was wel degelijk sociale controle. Mijn moeder kon overal wel terecht met haar verhaal over hoe ze werd mishandeld. En toch kwam niemand op het idee om naar ¿ns te kijken; de kinderen die in dat gezin opgroeiden."
Fuchs beschrijft het allemaal in zijn boek "Zomaar een kind", dat binnenkort verschijnt. ,,In eerste instantie wilde ik dit verhaal aan mijn eigen kinderen vertellen. Zodat ze weten wie hun vader is en waarom mijn leven op een bepaalde manier is gelopen. Later besloot ik het te schrijven voor iedereen die met gezinnen en kinderen werkt. Voor mensen die een studie volgen of werken in de jeugdzorg, voor groepsleiders, voor blijf-van-mijn-lijf-huizen, artsen, politiemensen, noem maar op."
En hij hoopt dat politici het ook lezen. ,,Ik hoor zo vaak: met 95 procent van de Nederlandse kinderen gaat het goed. Dat is fijn, maar: wat gebeurt er met die andere vijf procent? De jeugdzorg functioneert nog steeds niet naar behoren. Gezinsvoogden doen ontzettend hun best, maar zijn overbelast. Mijn boodschap: we moeten alles op alles blijven zetten om kinderen te helpen. Niet bij de pakken gaan neerzitten. Nooit opgeven."

Allereerst in het belang van de kinderen, die de gevolgen van mishandeling levenslang moeten dragen.
Ook Fuchs had een lange weg te gaan voordat hij evenwicht in zijn leven vond. Hij had moeite met relaties, was een workaholic, leed aan angsten en depressies. De geboorte van zijn eerste kind was een keerpunt.
,,Toen ik de onvoorwaardelijke liefde voor mijn dochter voelde, kwam al het verdriet naar boven om wat ik zelf had gemist. Ik wist dat ik er niet meer voor kon weglopen."

DUBBELLEVEN
Fuchs, toen nog horeca-ondernemer, besloot het roer om te gooien en een studie in de jeugdhulpverlening te volgen. Met tomeloze inzet schopte hij het al snel tot manager, en later tot directeur in de jeugdzorg.
Priv¿ waren de problemen nog niet voorbij. Fuchs leidde een dubbelleven - hij kreeg bij een andere vrouw een tweede kind. Pas toen er een derde vrouw, zijn huidige partner, in zijn leven kwam, lukte het hem schoo

n schip te maken en iedereen in zijn leven op de hoogte te stellen van wat er gaande was. ,,Het
gaat nu goed met mij en mijn kinderen. Toch tekent mijn jeugd alles
wat ik doe. Sommige mensen zeggen dat je nooit een goede bestuurder in de jeugdzorg kunt zijn als je zelf mishandeld bent. Anderen zeggen dat het een voordeel is. Ik denk dat het laatste waar is. Anders houd je het geen 28 jaar vol."

NAAKT
Hij is altijd 'net een stap verder gegaan'. Bijvoorbeeld toen een jongetje dat onder de zorg van Jeugdzorg viel, op straat was meegenomen door een man en een vrouw bij wie hij thuis naakt moest rondlopen. ,,Dat zien we helaas vaak: mishandelde en misbruikte kinderen die opnieuw slachtoffer worden. Criminelen weten hen er op een of andere manier uit te pikken. Toen de melding bij ons binnenkwam, hebben we meteen de politie gebeld. Die had op dat moment geen tijd om te gaan kijken. Ik zei: als jullie niet onmiddellijk die deur opentrappen, doe ik het zelf. ,,Uiteindelijk zijn we er gezamenlijk op afgestapt. We hebben het kind uit dat huis gehaald, en dat stel is opgepakt. Geen gebruikelijke aanpak, maar dat komt dus doordat ik weet hoe kwetsbaar zo'n jongen is."
Een ander voorbeeld: ,,We hadden een jongen uit huis gehaald die door zijn vader ernstig mishandeld was. Toen die man overleed, ben ik samen met het kind naar de begrafenis gegaan. Want een kind blijft van zijn ouders houden. Ook dat weet ik uit ervaring." Na zijn periode in de regio Haaglanden, werkte Fuchs in 2006 als interim- directeur in Noord-Holland, waar de chaos regeerde na de dood van peuter Savanna. ,,Twee directeuren moesten opstappen, een gezinsvoogd stond terecht. Ik kwam daar als trouble-shooter."
Fuchs nam de voogd in bescherming. ,,Het lag niet aan die ene persoon. De hele organisatie had schuld. De werkdruk was te hoog, de wachtlijsten waren te lang." En men was, vindt Fuchs, in die tijd te voorzichtig. ,,Er kwamen veel hulpverleners over de vloer bij dat gezin. Er stonden alleen bedden voor de
ouders. Uit angst omde ouders voor het hoofd te stoten, durfde niemand
te vragen waar de kinderen sliepen. Dat bleek later dus in de hondenbench
te zijn. Als ¿¿n iemand had doorgevraagd, was dat drama mis misschien
te voorkomen geweest." Fuchs, nu interim-adviseur in het onderwijs, de kinderopvang en de thuiszorg, hoopt dat zijn verhaal helpt zo veel mogelijk kinderen te behoeden voor een leven vol ellende. ,,Meer zorg. Sneller. Doortastender. Het beschikbare geld moet daarheen waar het hoort: naar de werkvloer. Want uit onderzoek blijkt dat het succes van hulpverlening staat of valt bij ¿¿n ding: frequent contact met de gezinsvoogd. Er zijn nog steeds te veel verschillende organisaties die slecht samenwerken. Er zijn nog steeds te veel managers. Jeugdzorg moet terug naar de eenvoud. ,,Een kind dat hulp nodig heeft, moet hulp krijgen. Zo snel als nodig en zo veel als nodig. De bevlogenheid moet terug. Ik hoop dat mijn verhaal daar iets aan bijdraagt."
Zomaar een kind, Cock Fuchs,

Uitgeverij Mooi Media, 14,50
ISBN 978-90-816970-0-2

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden