Zoevende fado met te veel tekst

Fado op een poppodium, dat kom je niet vaak tegen. Nou brengt Deolinda ook geen onversneden fado, maar ze schurken toch behoorlijk dicht tegen de Portugese levensliedtraditie aan.

Ton Maas

Wat hen onderscheidt van de meeste fadista’s, is dat ze zich presenteren als band en niet als vocalist met begeleiders. Bovendien brengen ze vooral eigen werk: liedjes die zijn geschreven door gitarist en bandleider Pedro da Silva Martins.

Wel is zangeres Ana Bacalhau op de bühne het onbetwiste middelpunt van de belangstelling. Bij vlagen wervelt ze over het podium, het grote, theatrale gebaar bepaald niet schuwend.

Het sterkst is ze echter als ze de intensiteit en de diepte opzoekt. Dan weet ze zelfs het rumoer bij de bar, achterin de oude zaal van de Melkweg, even te doen verstommen.

Juist in die ingetogen nummers demonstreren ook de beide gitaristen hun instrumentbeheersing in puntig uitgewerkte arrangementen, geschraagd door de zoevende contrabas van Zé Pedro Leitão.

Dan blijkt ook dat de transparantie en subtiliteit van de pas verschenen eerste cd van de groep geen toegevoegde ‘production value’ zijn, maar verworven vakmanschap, dat ook live moeiteloos wordt waargemaakt.

Dat het af en toe toch wringt, ligt deels aan het feit dat Bacalhau zich blijkbaar verplicht voelt elk nummer omstandig toe te lichten, in naar Portugese maatstaven overigens voortreffelijk Engels. In een theateromgeving met zittend publiek is dat misschien geen slecht idee, maar in een toch al onrustige popzaal ondergraaft het de flow van de voorstelling.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden