Review

Zoals Kirkby zingt, verpersoonlijkt ze een zeldzame soort

De stem van de authentieke uitvoering is nog prachtig, maar toch iets onvaster geworden.

Beeld -

Waar blijft Emma Kirkby? Zojuist is de Grote Kerk van Enschede verwend met een pavane en een chaconne van Purcell. De vier muzikanten van London Baroque zetten de ouverture in van het operaatje The Fairy-Queen. Het concert is al twintig minuten onderweg en de legendarische sopraan heeft zich nog steeds niet vertoond.

Rechts zwaait een deur open. Pientere ogen inspecteren de zaal. Flowerpower ontmoet de 17de eeuw: een bos engelenhaar boven een deux-pièces in oranjerood. Als Purcells elfenkoningin trippelt Kirkby naar het podium. Verbazing spelend vindt ze tussen violen, cello en klavecimbel haar plek. Dan opent ze haar mond.

Ooit kwamen daar revolutionaire klanken uit. Begin jaren zeventig: toen de authentieke uitvoeringspraktijk versteende gebruiken op de schop nam, stapte Emma Kirkby naar voren. In alle prilheid werd ze de stem van de authentieke esthetiek. Weg vleestrillingen van het vibrato, tijd voor het pure, maagdelijke geluid.

Een blik, een vinger: zie haar onder de Enschedese preekstoel acteren. O let me weep forever. Rond de ogen het begin van kraaienpootjes. Neemt niet weg dat Dame Emma spot met mensenwetten. Zoals ze daar zingt, verpersoonlijkt ze een zeldzame soort: die van het 65-jarige meisje.

Kerkklok en carillon deren haar niet, ze schampen Purcell, Thomas Arne en John Christopher Smith. Insiders kennen hem als het Londense hulpje van Georg Friedrich Händel. Het lichte programma verdampt na de pauze zowat, als Kirkby nog maar een kwartiertje van zich laat horen.

Bounteous providence divine, o gulle, goddelijke voorzienigheid. Zij mag het zingen, de vrouw aan wie de tijd hooguit mild knaagt. Ze versiert de frase met een arabesk. De lange toon die erop volgt, vibreert on-Kirkbyaans. Haar lage register is ontegenzeglijk expressiever geworden.

Maar terwijl een volle kerk haar opstuwt naar een toegift, komen we er niet onderuit. De jaren trekken geniepig aan haar stembanden. In de hoogte is het ijsschots springen: van mooi naar mooi, iets vaags ertussen.

Met een jubelend Alleluia neemt ze afscheid. Haar ogen schieten heen en weer, alsof ze zoeken naar een volmaaktheid die er onlangs nog was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden