Zo verkeerd dat het uiteindelijk weer vermakelijk wordt

KICK-ASS..

De eerste keer dat de gemaskerde held Kick-Ass in actie komt, is dat geen onverdeeld succes. Eerst wordt hij uitgelachen door de twee autokrakers vanwege zijn idiote outfit, daarna wordt hij door hen in elkaar geslagen en neergestoken. En vervolgens rijdt een toevallige voorbijganger hem over. De lijdensweg van zijn alterego levert Dave Lizewski wel iets op dat vagelijk iets weg heeft van superkrachten: ongevoeligheid.

Zijn zenuwuiteinden zijn verdoofd en veel van zijn botten zijn vervangen door titanium. ‘Ik zie eruit als Wolverine’, vindt de scholier en stripfan die eerder stelde dat zijn enige bijzonder gave ‘mijn onzichtbaarheid voor meisjes’ is.

Postmoderner kan de superheld haast niet worden. Na een portie gemaskerde mannen met een trauma (Spiderman, Batman), gefrustreerde types die psychisch niet in orde zijn (Watchmen) en aan lager wal geraakte krachtpatsers (Hancock) nemen nu de gewone mensen het stokje over. Types die gewoon hun enkel verzwikken als ze van iets hoogs springen. Dave alias Kick-Ass dankt zijn populariteit dan ook niet aan zijn succesverhalen, maar aan een filmpje van een onhandige knokpartij dat hem via YouTube tot een wereldwijd fenomeen maakt.

Internet zorgde er ook voor dat de film, naar een idee van Mark Millar (Wanted) die er ook een stripserie van maakte, al voor de wereldwijde première een hype werd. Wie geen superheld is, maar zich wel zo gedraagt, kan zich voorbereiden op heel veel pijn. Kick-Ass is een tongue-in-cheek-parodie die bovendien zo doorspekt zou zijn met nodeloos, expliciet geweld en scheldwoorden dat de studio’s het project stuk voor stuk meteen afwezen.

Het klopt allemaal. Verreweg het leukste karakter is Hit-Girl, een 11-jarig meisje dat liever vlindermessen voor haar verjaardag krijgt dan een puppy, de slechteriken op de meest bloederige manieren afslacht en iedereen het liefst aanspreekt met ‘cunts’. De relatie met haar Batman-look-a-like van een vader (Nicolas Cage) zit op de ongemakkelijke grens met kindermishandeling. Zo fout is het, dat het weer vermakelijk wordt.

Het is de opmaat voor een onvoorstelbare finale, en die is ook allemaal zo over the top dat de rest van de film erbleekjes bij af steekt. Als de gimmick van de gewone-jongen-wordt-superheld eraf is, voldoen die suffe Dave en zijn drugsdealende tegenstanders eigenlijk vrij keurig aan de standaard superhelden-verhaallijntjes. Alle stripverwijzingen zijn liefdevolle hommages, natuurlijk, net als de wat kinderachtige stripvormgeving. En regisseur Matthew Vaughn zoekt zelfs nog wat emotie met een sentimentele score. Vergeefs. Naast iets grotesks als Hit-Girl is er geen ruimte voor dat soort subtiliteiten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.