Recensie Film

Zo mooi tegelijk huilen en lachen als Karine Teles in Benzinho kunnen er maar weinig (drie sterren)

Je hoeft geen ouder met uit huis gaande kinderen te zijn om haar te begrijpen.

Benzinho. Drama. Regie Gustavo Pizzi. Met Karine Teles, Otávio Müller, Adriana Esteves, Konstantinos Sarris. 95 min., in 11 zalen.

De Braziliaanse tiener Fernando, een getalenteerde handbalkeeper, komt thuis met goed nieuws: hij is gescout door een Duitse sportacademie en staat wellicht aan het begin van een grootse carrière. Luid gejuich van zijn jongere broertjes. Maar vader is sceptisch over de ambities van zijn zoon. Moeder komt grimassend tot een omhelzing: een mengeling van droefenis vanwege een onverwacht vroeg uitslaan van Fernando’s vleugels en moederlijke trots.

Daar laat de getalenteerde Braziliaanse regisseur Gustavo Pizzi (Riscado) het niet bij, in deze sleutelscène van zijn verkwikkende familievertelling Benzinho. De geluidsband vult zich met krakerige klanken uit een blaasinstrument, dat hier klinkt als een leeglopende ballon. En alsof zelfs het huis zich geen raad weet met de uiteenlopende reacties op Fernando’s nieuwtje, begint de keukenkraan zo hard te lekken dat het water alle kanten op spuit.

Het huis in Benzinho heeft sowieso een verrukkelijke dosis karakter: zie hoe moeder Irene (een fenomenale Karine Teles, tevens co-scenarist en echtgenoot van Pizzi) met haar twee jongste zoontjes onderweg naar Fernando’s handbalfinale ontdekt dat de voordeur blokkeert, waarna ze het huis via een raam moeten verlaten. Enkele scènes later staat er een trapje voor het raam en blijkt dit voor de rest van de film de nieuwe ingang tot het huis. Binnen het verhaal is het logisch, want het gezin staat aan de vooravond van een verhuizing. Als symboliek voor de aanstaande veranderingen binnen het gezin (vader overweegt ook nog te stoppen met zijn noodlijdende boekwinkeltje) is het bovendien origineel en vermakelijk.

Benzinho doet wat dat betreft denken aan het werk van Pizzi’s landgenoot Kleber Mendonça Filho, die met zijn gelauwerde films Neighbouring Sounds en Aquarius de huizen en omgevingen waarin personages leven nadrukkelijk een deel van het verhaal laat vertellen. Of aan een expressieve variant op de levensechte en verfijnde familiedrama’s van de Japanner Hirokazu Kore-eda, vol herkenbare huiselijke strubbelingen, geschetst vanuit ongewoon perspectief. Het ramvolle familieleven wordt gerust uitgebreid wanneer Irenes zus uit de klauwen van haar agressieve man moet worden gered. Daarnaast is ook alle ruimte voor vrolijke zomeridylle onder de verkoelende tuinslang, in Benzinho.

Maar de hoofdattractie vormt het spel van Karine Teles als moeder Irene. Zo mooi tegelijk huilen en lachen als zij kunnen er maar weinig, om over die wilde, bevrijdende nachtelijke dans in de keuken nog maar te zwijgen. Je hoeft geen ouder met uit huis gaande kinderen te zijn om haar gevoel tot in de vezels te begrijpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.