Zo klinkt het beste van 2016

V blikt terug op een bijzonder muziekjaar en selecteerde de 50 mooiste platen, met een verrassende nummer 1.

Links sopraan en dirigente Barbara Hannigan (nummer 1), rechts The Rolling Stones (nummer 50). Beeld Jim Pietryga (Rolling Stones)

1. Hans Abrahamsen - Let me tell you

De V-recensenten struikelden over hun eigen superlatieven, bij de aanprijzingen van de plaat van het jaar. De sopraan en dirigente Barbara Hannigan zingt de monoloog van de moderne Deense componist meesterlijk, kleurrijk en raadselachtig, volgens de een. 'De hedendaagse muziek heeft er een parel bij.' Een ander kan zich niet herinneren dat een nieuw stuk klassieke muziek de afgelopen tien jaar zo veel indruk maakte als het Let Me Tell You van Abrahamsen. 'Een sensationeel meesterstuk, terwijl het niet eens een werk is met al te grote uitroeptekens.'

De verhalende Opheliafiguur valt in bijvoorbeeld het stuk And I Sing ineens samen met haar glorieuze vertolkster, 'dankzij een stratosferisch hoge sopraan', schreef een criticus met knikkende knieën.

Duidelijk: geen album stijgt dit jaar boven de nieuwe klassieke klassieker van Abrahamsen uit, en dus kronen wij Let Me Tell You eenstemmig tot Plaat Van Het Jaar. En zangeres Barbara Hannigan tot Stem Van 2016.

De klank van 2016

De zwanenzang van oude helden en de klasse van de zusjes Knowles maakten 2016 een bijzonder muziekjaar. Hier het allerbeste volgens V: de top-50 albums, de mooiste nummers en de beste concerten.

2. David Bowie - Blackstar

De dood van Bowie schokte de wereld en misschien ook wel omdat hij zijn eigen heengaan had vastgelegd in een magistrale plaat iets dat pas tot zijn publiek doordrong na het overlijden van de Britse popgrootheid. Ineens viel alles van Blackstar, dat vlak voor Bowies overlijden verscheen, op zijn plek: de zwarte ster op de hoes, de teksten, de clips bij de liedjes. Hits zijn niet te vinden op Blackstar, daar had Bowie er al genoeg van op zijn cv staan. Maar de met experimentele jazz omgeven en tekstueel formidabele liedjes zijn minstens zo aangrijpend als het mooiste Bowiewerk uit de jaren zeventig. Een monumentale afscheidsplaat.

3. Collegium Vocale Gent o.l.v. Philippe Herreweghe. Threni - Requiem Canticles

Zelden uitgevoerde, en nog zeldener vastgelegde werken van de grote componist Igor Stravinsky, die het op zijn oude dag nog eens over een andere boeg gooide. Niet altijd even toegankelijk, wel mateloos fascinerend. In de vertolking van dirigent Philippe Herreweghe en zijn keurtroepen krijgen twee van de late werken van Stravinsky een schitterende scherpte en transparantie.

4. Nick Cave & The Bad Seeds Skeleton Tree

De dood waart ook rond in Skeleton Tree van Nick Cave. De plaat maakt voelbaar wat niemand ooit wil voelen: hoe het is om je kind te verliezen. Cave doet het zonder sentimentaliteit, waardoor Skeleton Tree zo mogelijk nog hartverscheurender wordt. En wat een sound! De zoveelste plaat die ons dit jaar de adem beneemt.

5. Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Vladimir Jurowski en Amsterdam Sinfonietta o.l.v. Candida Thompson. Michel van der Aa: Violon Concerto & Hysteresis

Michel van der Aa, bekend van opera met 3D-film, een interactieve internetliedcyclus en gelaagde stukken met elektronica, bewijst in zijn voor coryfee Janine Jansen geschreven vioolconcert dat hij een eminent componist is, die ook met gewone noten en instrumenten een ongewoon goed en vernieuwend stuk muziek weet te maken.

6. Leonard Cohen You Want It Darker

De tweede grootheid die zijn eigen dood van een soundtrack voorziet. Na David Bowie neemt ook Leonard Cohen afscheid-in-plaat, met zijn magnifieke testament You Want It Darker waarop werkelijk álles bloedstollend is; zijn fluisterbasstem, de woorden, de pulserende bas in de titelsong. De plaat had het overlijden van de maker eigenlijk niet eens nodig om te worden bijgezet als meesterwerk.

7. Trentemøller - Fixion

De Deense technoproducer Anders Trentemøller brengt een ijskoud eerbetoon aan de muziek uit zijn jeugd en dus de gothic en postpunk uit de jaren tachtig. We horen majestueus zoemende synths, The Cure en New Order, en dankzij de verrukkelijke stem van zangeres Jehnny Beth van de band Savages ook heel veel Siouxsie Sioux. Trentemøller weet zijn nostalgie om te zetten in verbazend frisse en zelfs hitgevoelige popliedjes, die het kippenvel op de armen blazen.

8. Cappella Amsterdam o.l.v. Daniel Reuss Arvo Pärt: Kanon Pokajanen

Het kamerkoor Cappella Amsterdam en dirigent Daniel Reuss maken van Arvo Pärts Kanon Pokajanen een kluisterende affaire. Met serene, peinzende stemmen zingen ze over boetedoening in een stuk dat uitblinkt in eenvoud en een van de Estse componist bekende, strenge concentratie. Betoverend is het gloeieffect van de stemmen die om elkaar heen zweven.

9. Shabaka and The Ancestors Wisdom of Elders

Saxofonist en bandleider Shabaka Hutchings is een van de boeiendste en veelzijdigste muzikanten binnen de hedendaagse Britse jazz. Hij lijkt al een leven lang bevangen door een vleug van waanzin, gekoppeld aan drang naar avontuur. Zijn plaat Wisdom of Elders maakte hij met een stel Zuid-Afrikanen, The Ancestors, en de plaat lijkt soms een ode aan de legendarische bandleider Sun Ra. De melancholieke trompet van Mandla Mlangeni schittert, naast natuurlijk de chaotisch sputterende sax van Hutchings.

10 Hexvessel - When We Are Death

Nóg een conceptplaat over de dood, in de toptien van de V-lijst der mooiste albums. De Finse psychedelische folkband Hexvessel trekt een gedenkwaardige plaat op rond ons aller eindbestemming, vol filosofische beschouwingen en troostrijke rock. Elk nummer is raak dankzij de ijzersterke refreinen, de poëtische teksten en de passend geëxalteerde zang van Mat McNerney.

11. A Tribe Called Quest We Got It From Here... Thank You For 4 Your Service

De allerlaatste plaat van A Tribe Called Quest is ook een van de allermooiste, na natuurlijk de klassiekers The Low End Theory (1991) en Midnight Marauders (1993). De dit jaar overleden Phife Dawg wordt gemist, maar de raps van Jarobi White steken nu bijna net zo mooi af naast die van de tijdloos rappende Q-Tip. De hiphop van A Tribe Called Quest mag nog één keer zo mooi onderkoeld, zachtmoedig en toch urgent klinken en daarvoor danken wij de heren op onze beurt hartelijk.

12. James Blake - The Colour in Anything

Niemand kan zijn levenspijn zo mooi in luisterpop vatten als James Blake. The Colour in Anything is een soms echt briljante verdrietsplaat, waarin je uren kunt rondsomberen. Het nummer Points is een verplicht liedje dit jaar en het kan nog net, dus luister naar die eenzame droge tik op de drumcomputer, de verduisterde baslijn en de vervormde samples van Blake's eigen, smachtende soulstem. Muziek uit een droomwereld.

13. Le Concert Spirituel - Cherubini: Requiem

Mensen verbazen zich er soms over dat het Requiem van Cherubini in de 19de eeuw zo hoog werd aangeslagen. Als zij deze uitvoering horen, zal niemand Cherubini's meesterschap betwisten. In deze geestdriftige, vurige en soms zelfs rauwe opname onder leiding van de Franse dirigent Hervé Niquet valt alles op zijn plek.

14. Biosphere Departed Glories

Geir Jenssen alias Biosphere is een teruggetrokken muziekgenie, dat jarenlang ambient produceerde vanuit het noordelijkste puntje van Noorwegen. Voor zijn nieuwe meesterwerk trok Jenssen naar de wouden van Polen, om daar de schimmige vrouwenstemmen te vangen die als geestverschijningen tussen de bomen hangen. Departed Glories vertelt een verhaal van naziterreur en executies, in beklemmende en sacrale muziekstukken vol subsonische basgolven en steeds maar weer die enge spookstemmen. Koude rillingen.

15. Beyoncé - Lemonade

Haar plaat Lemonade is misschien wel Beyoncés mooiste, ook omdat de plaat in zijn geheel op film verscheen en dus ook in de eindlijsten van de beste cinema opduikt. De thematiek op Lemonade wordt gaandeweg het album steeds zwaarder en grimmiger en Beyoncé neemt het op voor álle onderdrukte zwarte vrouwen. In Daddy Lessons koppelt ze oude jazz aan countrymuziek alsof ze nooit anders heeft gedaan en het rauwe sixtiesorgel in prijsnummer Freedom leidt een van haar meest opzwepende nummers ooit in. Een veelzijdige en zingevende wereldplaat.

16. Ensemble Pygmalion o.l.v. Raphaël Pichon - Rheinmädchen

Wat te denken van 24 'Rijndochters', die de ouverture van Wagners opera Das Rheingold niet zingen maar zoemen? Met het vrouwenkoor laat de jonge Franse dirigent Raphaël Pichon tevens horen hoe maagdelijk fris de koorkunst klinkt van Schubert, Schumann en Brahms.

17. Deftones - Gore

Echt waar? Een heavy topplaat van het Amerikaanse gezelschap Deftones, dat in de jaren negentig groot werd met toch vrij moeizame 'nu.metal'? Zeker wel. De liedjes op de plaat Gore stijgen langzaam op, op donkere wolken van sombere maar statige gitaarpartijen en al net zo mooi zwevende zang van Chino Moreno. 'Deftones', zo constateerde de recensent, 'is ontstegen aan triviale trends of genres in de harde muziek en ijzersterk in de eigen eigenwijze, tijdloze en van emoties doortrokken gitaarrock'. En zo is het.

18. Kölner Akademie o.l.v. Michael Alexander Willens. Johann Heinrich Rolle: Matthäus Passion

Verfrissend en feestelijk, om de Matthäus Passion nu eens niet bij Bach te ondergaan, maar in een iets modernere compositie van de dertig jaar jongere Duitse componist en muziekpedagoog Johann Heinrich Rolle. Bach kan het stuk van zijn collega nog gehoord hebben, want hij was bij de première nog in leven. De meester zal tevreden zijn geweest, en dat zijn wij ook met de patente uitvoering van de Kölner Akademie.

19. Chance The Rapper - Coloring Book

Een ingewikkelde release, deze plaat Coloring Book van de aanstormende hiphopgrootheid Chance The Rapper. Is het een plaat? Een mixtape? Uitgebracht in eigen beheer en eerst alleen te streamen, maar daarna toch ook maar in de winkel verschenen? Het maakt niet uit. Chance The Rapper integreert gospel met hiphop, bij luchtige trompetjes en heerlijke Beach Boys-koortjes. Wat willen we nog meer?

20. Ben van Gelder - Among Verticals

De Nederlandse saxofonist Ben van Gelder nam zijn plaat Among Verticals op met een stel New Yorkse muzikanten en maakte zomaar een van de beste jazzalbums van 2016. Van Gelder smeedt gecomponeerde muziek en improvisaties handig aan elkaar en maakt van elk deel van zijn veertien stukken tellende suite een wonderschoon miniatuurtje.

21. Patten - ¿

Wat een coole maar ondraaglijke spanning hangt in de plaat met de onuitspreekbare titel van het enigmatische Britse producersduo Patten. Verknipt, donker en fragmentarisch elektronisch, maar in de bonkende bassen en de monotoon lispelende stem van de vrouwelijke helft van het duo is toch ook de ijzige electropop en body music uit de jaren tachtig te herkennen. Een zeer intrigerend plaatje en een van de mooiste dancereleases van het jaar.

22. Ragazze Quartet, Slagwerk Den Haag, Kapok

Het meesterwerk van de Amerikaanse componist Terry Riley, In C, komt bij het Ragazze Quartet op gang als een kalm tikkend uurwerk. Maar dan laten de ongenaakbaar strak spelende strijkers partikeltjes van felle lichtflitsen op het uurwerk los, in deze genadeloos fascinerende nieuwe versie van de compositie.

23. Daniel Lanois, Rocco Deluca - Goodbye to Language

Hij werd vooral bekend als producer, van Emmylou Harris tot U2. Maar in een ver verleden maakte de Canadees samen met Brian Eno verstilde ambient, vaak gespeeld op de glijdende snaren van zijn steelgitaar. Op Goodbye to Language grijpt Lanois terug op dat etherische muziekverleden, met een instrumentale plaat, die zoals de titel aangeeft iedereen het zwijgen oplegt bij onwaarschijnlijk mooi vervormde steelgitaren en melodieën uit een wereld hier ver, ver vandaan.

24. Solange - A Seat at the Table

Eén van de muziekverrassingen van 2016: Solange Knowles spurt haar zus achterna richting eregalerij van de popmuziek, en dus ook deze V-lijst. A Seat at the Table is een conceptalbum waar de zus van Beyoncé vier jaar aan heeft gewerkt vandaar die verrassing en het is een mooie meditatie over opgroeien als zwarte vrouw in Amerika. Voorbeeldig gezongen met een luchtige soulstem en voorzien van ijzersterke teksten de tweede topplaat van de familie Knowles.

25. Weval - Weval

Intelligent, atmosferisch, knap en geduldig opgebouwd en meeslepend als de beste popmuziek, vol funky en melodieuze baslijntjes en pakkende synthesizermelodieën. De dance van het Amsterdamse duo Weval brak door in 2016 en werd vooral ook ontdekt in verre buitenlanden. Terecht, want het titelloze album staat vol toegankelijke en organische dansmuziek, die nergens te doordacht klinkt.

26. Alina Ibragimova & Cédric Tiberghien - Mozart: Vioolsonates

Je hoort ze niet zo vaak meer, de Vioolsonates van Mozart bij een 'moderne' piano de stukken worden meestal gespeeld op een lichtere fortepiano. Maar het duo Ibragimova en Tiberghien bewijst dat de stukken ook prachtig kunnen klinken op een eigentijdse vleugel. Een gedenkwaardige plaat van een fabelachtig kamermuziekduo.

27. Ensemble Zefiro olv Alfredo Bernardini - Bach: Orkestsuites

Een verplichte klassieke plaat voor de december-feestmaand, want volgens de V-recensent bestaat er geen feestelijker muziek dan de Vier orkestsuites van Bach, die zich voor zijn muziek liet inspireren door de danscultuur aan het Franse hof. De menuetten en bourrees van Ensemble Zefiro dampen uit de luidsprekers en krijgen met deze plaat een adembenemende opknapbeurt.

28. Radiohead - A Moon Shaped Pool

Vaststaand popfeit: maakt Radiohead een plaat, dan komt die in de jaarlijsten terecht. A Moon Shaped Pool is een wat ambigue, pastorale en wonderschone plaat, met fraaie koortjes en bloedstollende gitaren, waarin de elektronica nu eens een wat meer dienstbare rol heeft. Het album staat bovendien vol met prachtige zinnen van Thom Yorke, waarvan de schoonheid pas na een aantal keren luisteren doordringt.

29. Savages - Adore Life

Een rijk jaar voor de Britse damesrockband Savages. Zangeres Jehnny Beth schittert in de topplaat Fixion van de Deense technoprins Trentemøller en maakt met haar eigen band een donkere en zwaar rockende postpunkplaat die het vooral live goed doet, bleek bijvoorbeeld op festival Le Guess Who. Fijn dat Savages minder boos klinkt dan voorheen en van zichzelf nu toch ook wat plezier mag hebben.

30. Opeth - Sorceress

De Zweedse band Opeth, ooit een bruut deathmetalbandje, heeft eigenhandig een progrockrevival in het leven geroepen of, nu ja, samen met producer Steven Wilson dan. Sorceress is een natuurlijk vervolg op de meesterlijke plaat Pale Communion uit 2014 en dus minstens zo hemels en ontroerend: soms woest riffend en rockend, dan weer heilzaam en klassiek tokkelend, maar altijd geniaal gezongen door rockzanggod Mikael Åkerfeldt.

31. Jack DeJohnette, Ravi Coltrane, Matthew Garrison - In Movement

Het trio Jack DeJohnette, Ravi Coltrane, en Matthew Garrison is hoe dan ook gelinkt aan de legendarische saxofonist John Coltrane en dat is te horen op In Movement. De plaat opent met een van de mooiste Coltraneballads Alabama, en dat stuk klinkt prachtig, uiterst beheerst en ingetogen, zoals het deftige Duitse label ECM nu eenmaal voorschrijft.

32. Les Musiciens de Saint-Julien - The High Road to Kilkenny

Het Franse ensemble Les Musiciens de Saint-Julien maakt op The High Road to Kilkenny spetterende feestmuziek, en laat middeleeuws klassiek overvloeien in Ierse volksmuziek. Vooral de fluitist van het gezelschap, François Lazarevitch, verbluft, in bijvoorbeeld The Banks of Barrow, waarin de Ierse existentiële pijn fraai wordt blootgelegd. Sublieme barokfolk.

33. Saskia Coolen, Patrick Ayrton, Rainer Zipperling - A Breath of New Life

Zes antieke blokfluiten bespeelt Saskia Coolen, waaronder een stokoud exemplaar dat werd opgevist uit de slotgracht van een kasteeltje (vandaar de albumtitel). En wat speelt zij fantastisch. Coolen staat volledig bóven de noten, en dat is te horen aan de vele stijlvolle, altijd natuurlijk klinkende versieringen en omspelingen die zij toevoegt aan de composities van de Nederlandse componisten Van Wassenaer, De Fesch, Bustijn, Hacquart, Schenck en Nozeman.

34. King Champion Sounds - To Awake in that Heaven of Freedom

In de semi-Nederlandse band King Champion Sounds hoorde de poprecensent van V nog maar zelden vertoonde rock; veelzijdig, intens en ontregelend. De frontman, de in Kenia geboren Brit Ajay Saggar, deed hem in ieder geval iedere vijf minuten van plaat To Awake in that Heaven of Freedom opnieuw versteld staan. Ook dankzij de ijzige gitaarriffs van noisegitaarheld J. Mascis van Dinosaur Jr., en de snerende vocalen van G.W. Sok van voorheen The Ex.

35. Gojira - Magma

Dat de betere en vernieuwende metal de laatste tijd vooral uit Frankrijk komt, wist de liefhebber al. Goed om iets meer scherp te stellen op het Baskische deel van Frankrijk, en wel op Bayonne, waar Gojira vandaankomt. De plaat Magma is een tekstueel zeer inhoudelijke rockplaat met briljant drumwerk, sombere zang en tergend mooie postrockgitaren, bij nummers die de beperkingen van het genre ontstijgen en weer universeel mooie, harde popmuziek worden. Een album als een bezwerende donderpreek.

36. Kanye West - The Life of Pablo

Kanye West is wat in de war en dat was hij bij het maken van The Life of Pablo natuurlijk ook al, maar dat maakt het album niet minder de moeite waard. Integendeel. Een meesterwerk? Dat net niet, al schijnt hij daar zelf anders over te denken. Maar wat jongleert West toch prachtig met obscure gospel, klassieke house, soul, hiphop en zijn eigen messcherpe en toch ook best grappige raps.

37. Le Miroir de Musique - Arnold & Hugo de Lantins: Secular Works

De muziek van Arnold en Hugo de Lantins, uit de eerste helft van de 15de eeuw, stamt uit de vroege renaissancetijd en is nog sterk polyfoon. Maar het Zwitserse gezelschap Le Miroir de Musique weet in de uitvoeringen van hun wereldse werken het midden te vinden tussen discreet lijnenspel en versmelting. Transparant, hemels en verbijsterend.

38. Loretta Lynn - Full Circle

Loretta Lynn is 84 en heeft wellicht niet lang meer. Maar over de gemoedstoestand van de countrydiva hoeven we ons geen zorgen te maken, zingt ze op haar prachtplaat Full Circle: 'My spirit stood on solid ground, I'll be at peace when they lay me down.' Lynn wandelt nog eens door haar oeuvre en schotelt en passant een paar nieuwe countryliedjes voor, zoals het bloedmooie Who's Gonna Miss Me? Wie haar zal missen? Nou, wij dus.

39. Brodsky Quartet - Sjostakovitsj: complete strijkkwartetten

Het Britse Brodskykwartet mag specialist in het strijkkwartettenwerk van Sjostakovitsj worden genoemd. Al eind jaren tachtig nam hij het complete strijkkwartettenoeuvre op en doet dat bij herhaling ook nog eens live voortreffelijker dan ooit. Volgens de V-recensent minder vlezig dan Russische vertolkers het plegen te doen, maar in een zeldzaam mooie dialoog met de componist.

40. Donny McCaslin - Beyond Now

De Amerikaanse saxofonist Donny McCaslin speelde met Bowie op diens testamentaire plaat Blackstar, en zijn eigen plaat Beyond Now is een eerbetoon aan de Britse zanger. Bowie heeft McCaslin sterk beïnvloed, zei hij in een interview met de Volkskrant (+). 'David heeft ons een nieuwe manier van samenspelen geleerd.' De saxofonist zelf speelt gemener en vuiger, en Beyond Now is dus vooral een echte bandplaat geworden, lekker fel en elektrisch zeer verantwoord.

41. Maude Gratton - Bach: Orgelmuziek

De jonge Franse organist Maude Gratton geeft een eigen draai aan de koraalbewerkingen van Bach. Of de componist ze ook zo zou hebben gespeeld? Niet bekend. Maar meeslepend is Grattons spel wel. Orgelspel met grafdonkere bastonen die de buikwand kneden en met een linkerhand die steeds meer tot leven lijkt te komen en zo soms een orgie van jubeltonen produceert. Bach bezien door een Franse bril die staat de meester goed.

42. Lucinda Williams - The Ghosts of Highway 20

De grote Amerikaanse songwriter Lucinda Williams voelt zich kennelijk opgejaagd door hellehonden, want ze gooit er de ene na de andere plaat uit, met bergen nieuwe liedjes. Die zijn echt niet allemaal even sterk, maar wat een juwelen zijn te vinden op dubbelaar The Ghosts of Highway 20. Haar bloedmooie kraakstem zwabbert, in angstige overpeinzingen die ook ons bij de keel grijpen.

43. Busch Trio - Dvorák

Beluister de eerste cd van dit jonge trio één keer en je weet: dit is verschrikkelijk goed. De musici bereiken een schitterend evenwicht tussen de passie waarmee Dvorák zijn werken overgoot en een lichtheid die zelfs de dichtst beschreven passages een transparant karakter geeft, schreef de V-recensente. De plaat zit vol onderhuidse passie en die voelen wij natuurlijk graag.

44. The Dillinger Escape Plan - Dissociation

Wie niet zo gewend is aan schreeuwerige hardcore, schrikt zich bij het openingsnummer van Dissociation een ongeluk. Op de allerlaatste plaat van de Amerikaanse hardcoregrootheid The Dillinger Escape Plan (de band stopt ermee) spuugt en mept de band alle woede van zich af, in waanzinnige jazzmetal en knetterende maar aangrijpende boosheidsmuziek die je niet snel meer loslaat, omdat hij goudeerlijk uit de speakers knalt. Wat een band.

45. Elza Soares - The Woman at the End of the World

Sambadiva Elza Soares is dik in de tachtig, maar zucht en vloekt er nog maar eens een plaatje uit. En wat voor een plaat. Ze hokte samen met een aantal hippe Braziliaanse rockers en maakte een weerbarstig en zelfs schokkend album over wreedheden van mannen en brute overheden, in schurende maar meeslepende en smerige samba. Horen is geloven.

46. Rosanne Philippens - Dedication

Violiste Rosanne Philippens verruilde haar Bergonzi voor een Stradivarius en zet op de plaat Dedication een artistiek sprintje in. Zij salueert naar de grote voorgangers, maar wordt nergens te eerbiedig. Dwars door de noten heen hoor je de persoonlijke stem van een jonge violiste met karakter.

47. All Them Witches - Dying Surfer Meets His Maker

Ergens op het kruispunt tussen heavy en psychedelische rock en folk en roots speelt de band All Them Witches. Op Dying Surfer Meets His Maker maakt de jonge band uit Nashville compacte rootsliedjes, met meezingbare refreintjes waarbij je af en toe ook nog een vuistje in de lucht mag steken. Heavy roots, die tevens behoorlijk kan grooven. Daar gaan we meer van horen, zeggen we dan met een welgemeend muziekcliché.

48. The Orb - COW / Chill Out, World!

Fijne ambientplaat, hier van het gedenkwaardige Britse danceduo-van-weggeweest. The Orb is, anders dan voorheen, zuinig met dubbende beats en vocale samplehumor. Het lijkt hierin vooral de meester van de ambient, Brian Eno, te willen eren met een plaat als een sonisch borduurwerk van buitenaardse schoonheid.

49. King Gizzard & the Lizard Wizard - Nonagon Infinity

Een weerbarstig en bovendien royaal producerend bandje, dit Australische gezelschap met best een ingewikkelde naam. King Gizzard & the Lizard Wizard laat op de zoveelste plaat Nonagon Infinity de gitaren, fluiten en drums vrolijk rond elkaar cirkelen en weet uit de chaos toch steeds knappe en memorabele liedjes te voorschijn te toveren; lichtvoetig en folky, lekker ongedwongen, geen moeilijk gedoe.

50. The Rolling Stones - Blue & Lonesome

Dat ze nog eens hekkensluiter zouden worden van de V-lijst der mooiste platen, dát hadden de Stones natuurlijk nooit durven dromen. Blue & Lonesome moest er simpelweg nog eens van komen, na hun laatste studioplaat A Bigger Bang uit 2005. Een album vol stokoude bluescovers, maar voortreffelijk en met veel plezier gespeeld door deze mannen op leeftijd, die zich voor de gelegenheid hebben vermomd als een stel jonge honden.

M.m.v. Pablo Cabenda, Robert van Gijssel, Gijsbert amer, Merlijn Kerkhof, Biëlla Luttmer, Menno Pot, Guido van Oorschot en Frits van der Waa.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden