Recensie Bob Dylan

Zó intens dat niemand ingreep: Dylan op z’n allerbest

Het veertiende deel in de onvolprezen Bootleg Series van Bob Dylan is verschenen, dit keer gewijd aan Blood on the Tracks, Dylans ‘echtscheidingsplaat’ uit 1975.

Albumcover van de nieuwe plaat van Bob Bylan Beeld Columbia Records

Blood on the Tracks werd een van Dylans grootste verkoopsuccessen, maar was ook de plaat die bijna in een inferieure versie op de markt was gekomen. Bootlegs van een testpersing met daarop sobere soloversies van alle nummers zouden Dylan fans decennia-lang in hun greep houden. De in New York opgenomen soloplaat was volgens velen de echte. Dat Dylan een paar maanden later, thuis in Minneapolis van vijf liedjes met een andere band een nieuwe versie opnam, zagen veel fans als een door platenmaatschappij afgedwongen knieval naar het poppubliek.

De nu verschenen box werpt toch een ander licht op de zaak: toen Bob Dylan in september 1974 de New Yorkse studio inkwam, wist hij precies wat hij wilde. Er stond ook wat op het spel. Hij had met The Band een succesvolle tour achter de rug maar hij wist ook dat vooral zijn jarenzestigliedjes het goed deden. Hij moest aansluiting vinden bij singer-songwriters als Jackson Browne, James Taylor en Joni Mitchell die veel grotere successen hadden met meer persoonlijk materiaal.

Dus begon Dylan in september 1974 meteen maar met een van zijn nieuwe, bittere liefdesliedjes, If You See Her, Say Hello. Het klinkt meteen al fraai. Hij is geweldig bij stem en zal dat vier dagen blijven. Als ’s avonds zijn band komt, gaat het wat moeizamer, zoals te horen op de tweede van zes cd’s uit de box. Ze hoeven de volgende dag van Dylan ook niet terug te komen – alleen bassist Tony Brown mag blijven.

Toch wordt er in vier dagen met producer Phil Ramone een compleet album opgenomen. De tien liedjes worden op plaat geperst en kleinschalig verspreid onder radio-dj’s.

Maar Dylan twijfelt. Het is zijn jongere broer David die hem tijdens de Kerstdagen overtuigt dat de plaat te sober klinkt om een groot publiek te behagen. Dus roepen ze na Kerstmis een stel muzikanten bij elkaar en nemen nieuwe versies op van onder meer Idiot Wind en Tangled Up in Blue. Vijf liedjes worden vervangen. Blood on the Tracks verschijnt januari 1975 en wordt een grandioos succes.

En die andere, eerste versie? Die is ook prachtig en klinkt soms intiemer, zo kunnen we nu vaststellen. Je begrijpt waarom niemand ingreep toen Dylans jasknopen tegen zijn gitaar aantikten, zo intens zong hij. De beste versies van alle in New York opgenomen liedjes staan nu verzameld op een enkele cd of dubbel-lp, en dat is eigenlijk ook genoeg. 

Melodisch afwisselend, goed en vooral: regelrecht vanuit het hart gezongen. Hij klonk niet alleen boos (‘You’re an idiot baby, It’s a wonder that you still know how to breathe’), maar ook met spijt en deernis als in You’re A Big Girl NowIn welke editie dan ook, we horen Dylan op z’n allerbest. 

Bob Dylan – More Blood, More Tracks. Sony Legacy/Sony Music.

Enkele cd of dubbel-lp: vijf sterren

6-cd box: vier sterren

Podcast

Eenmalig zijn de rollen omgedraaid: luister hier een podcast waarin singer-songwriter Tim Knol op verzoek van Sony Music Nederland onze poprecensent Gijsbert Kamer interviewt over deze speciale uitgave van Blood on the Tracks.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden