­Zingen over wat ze mooi vinden gaat Manic Street Preachers goed af

Sony Music

Manic Street Preachers Beeld Manic

Het Welshe Manic Street Preachers bestaat dertig jaar, waarvan ze het al meer dan twintig zonder hun artistieke geweten Richey Edwards moeten doen; hij verdween in 1995 spoorloos.

Niet al hun platen zijn even sterk. Bombast is Manic Street Preachers niet vreemd en het trio heeft nogal eens de neiging hun liedjes in een soort galmbak te laten verzuipen. Maar het dertiende album Resistance Is Futile is een van hun betere platen. James Dean Bradfield zingt met een gedrevenheid en passie die we sinds Everything Must Go (1996) nauwelijks meer hebben gehoord. Terwijl bassist Nicky Wire ook eindelijk weer eens een paar echt sterke liedjes heeft ­gemaakt.

Wellicht komt dat doordat de band zich in de nieuwe liedjes nadrukkelijk door hun helden laat inspireren. Door beeldend kunstenaar Yves Klein, bijvoorbeeld, in International Blue en David Bowie in In Eternity. ­Zingen over wat ze mooi vinden gaat de band na al die jaren beter af dan het maken van de schreeuwerige, ­politiek getinte nummers waarmee ze ooit hun intrede deden.

Manic Street Preachers

***

pop 

Resistance Is Futile 

Sony Music

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden