Zingaro

'Welke zweem van barbaarse en tegelijk sprookjesachtige zigeuner-romantiek roept alleen al de naam Bartabas op!'..

Heerlijke zin.

Hij ruikt naar een oud boek. Een boek met gele vlekjes op de bladzijden, veel gravures en op de voorkant een kleurige plaat van een woeste ruiter op een steigerend paard.

Zo'n boek dat je in het kastje vindt van de ontbijtkamer van een pension in Laag-Soeren, net als je je daar een beetje begint te vervelen en geen zin hebt om weer met je moeder naar de waterval te wandelen. Gelukkig heeft zij vriendschap gesloten met een andere dame, die de waterval nog niet heeft gezien. Eigenlijk vindt ze het niet goed dat je alleen achterblijft in het pension, want daarvoor ben je niet naar de Veluwe gekomen en lezen kun je thuis ook, maar zij wil als vrouwen onder elkaar ook wel eens wat bespreken. Je blijft alleen achter met dat boek en gaat de geheimzinnige wereld binnen van Bartabas.

Of niet.

Eva van Schaik, aan wie we die heerlijke zin danken, natuurlijk wel.

In Trouw schetste zij een invoelend portret van Bartabas en zijn paardenspektakel Zingaro, met de waarschuwing: 'Het liefst heeft hij publiek dat niet van paarden houdt.'

Was dat niet bekend bij de Volkskrant?

Pay-Uun Hiu begon haar recensie met een verwijzing naar Ankie van Grunsven en haar paard Bonfire en stelde daarna vast dat Bartabas en de zijnen daar niet aan kunnen tippen: 'de dressuur bood niet meer dan een halfslachtige passage en een slordig uitgevoerde piaffe.'

Piaffe?

Misschien wil Pay-Uun Hiu dat eens komen voordoen als de krant wordt bezorgd?

Op de redactie heeft ze iets uit te praten met Paul Depondt, die ons in de kleurenbijlage van dit blad van te voren lekker had gemaakt met: 'Alle passen laat hij zien, alle rijkunstoefeningen van de Weense of de Portugese school: baanfiguren, de achterwaartse tred, het zijwaarts paraderen, voltige, balanceren en salto's, en de capriole, het hoogtepunt van de dressuur, waarbij het paard opspringt en de poten strekt.'

Geen piaffe. Geen passage. Klopt.

Maar.

Isabelle Lanz in NRC Handelsblad zag 'perfectie in de dressuur en totale beheersing van deze hogeschool-rijkunst'.

Wie heeft gelijk?

Mevrouw Lanz betoonde zich in elk geval een goede waarneemster: 'De piste stonk vrijdag naar vettige olie, wat listig met geurend mirre werd gemaskeerd. Ook zag niemand hoe de eregasten, onder wie koningin Beatrix en vele kabinetsleden, door het rulle zand ploegden alvorens zich te schikken naast het in tenue de ville gestoken publiek.'

Tenue de ville!

Na hun zomerse verblijf te Hoog Soeren bezochten de pensiongasten, met wie we reeds kennis hebben gemaakt, een informele soiree ten huize van mevrouw Lanz. Ook daar stonden veel boeken met kopergravures in de kast.

De onverschrokken Bartabas galoppeerde intussen op zijn Arabische hengst naar de lieflijke mirre-velden van Amsterdam-West.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden