Zijn verhaal is bekend, maar de documentaire van Sinan Can overstijgt Housseins 'zoektocht'

Beeld de Volkskrant

Wanneer Houssein het mobiele nummer van zijn jongste zoon Ilyas belt, hoort hij een stem. 'Dit nummer is niet meer in gebruik.'

Ilyas is dood. Omgekomen bij een bombardement op een IS-wapendepot in de buurt van Raqqa. Hij werd naar het kalifaat meegetroond door zijn moeder, Housseins ex-vrouw, die op haar beurt was aangestoken door het heilige vuur van Meryem, hun dochter die in de praatjes van haar radicale vriend was gestonken.

Housseins verhaal is bekend. Hij was de hoofdfiguur in documentaires, liep mee in De Wandeling, vertelde over zijn situatie aan wie het maar horen wilde. Zaterdag nog stond er in deze krant een mooi stuk van Janny Groen over Houssein, en daarmee ook over al die ouders en grootouders van kinderen die verblijven in wat ooit het kalifaat was en nu vooral nog een onafzienbare ruïne vol boobytraps is.

Begin dit jaar vertrok Houssein naar Noord-Syrië, naar de plek waar zijn dochter vastzit, samen met haar twee dochtertjes, Housseins kleinkinderen. Sinan Can reisde met hem mee.

De verloren kinderen van het Kalifaat (maandagavond bij BNNVara) is 'het verhaal van een zoektocht'. Die zoektocht werd vervlochten met de desintegratie van Housseins gezin, over die keer dat Houssein op de stoep voor de AH een vrouw in boerka zag, en dat dat Meryem was, met foto's van een vrolijk jongetje, afgewisseld met die van een adolescent met een bivakmuts op het hoofd en een geweer in de hand. Ilyas. Fragiele jongen die van science fiction hield. Verdwenen na een zomervakantie. Ondanks zijn dood wil Ilyas nog altijd niet uit zijn vaders gedachten wijken.

Verweesd stond Hoessein tussen de brokstukken. 'Wat heeft ie gevoeld? Heeft-ie om mij geroepen?'

Om hem heen lagen de geweren verroest in het gras.

De verloren kinderen van het Kalifaat is een volkomen andere film dan In het spoor van IS, het huiveringwekkende meesterstuk dat Can nog maar enkele maanden geleden afleverde. Tijdens het kijken vreesde ik even dat deze Can-film niet zou kunnen tippen aan de vorige. Te veel zoektocht, te weinig achtergrond.

Tot het bericht kwam dat Houssein zijn dochter en kleindochters kon ontmoeten.

In een kaal kantoortje volgde de hereniging.

Tussen alle vragen en kussen door klonk het korte, snelle ademen van de opwinding, de vooraankondiging van de snikken die inderdaad kwamen. Een explosie van onhandige genegenheid. Het was een van de mooiste scènes die ik in lange tijd zag.

'Ben je gemarteld?' Het was Can die dat vroeg. Er viel een stilte, die eindeloos duurde en uiteindelijk verbroken werd door een van de meisjes: 'Mama!'

Na afloop begeleidde Houssein hen naar de pick-up die hen weer van hem weg zou voeren. Geen idee wanneer hij ze weer zou zien. In zijn ene hand hield hij het handje van een van zijn net ontmoette kleindochters. In de andere had hij een plastic tas. 'Hallo Jumbo', stond erop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden