DE BOEKLUISTERAAR de zee op

Zijn er ook boeken over schepen die niet slecht aflopen?

Hugo Blom leidt u door de wereld van het luisterboek. Vandaag: mee uit varen. 

A supposedly fun thing I’ll never do again, van David Foster Wallace.

We gaan op reis en we nemen de boot, pardon het schip. Ook weleens het verlangen gehad als een ketelbinkie zomaar de haven in te lopen en aan te monsteren op de grote vaart? Of je dronken te laten voeren in een duister klein kroegje en de volgende ochtend, met de smaak van een dode muis in je mond, wakker te worden omdat de bootsman een puts water in je smoel gooit en je aan het dekzwabberen zet, of aan het boeten of breeuwen? Alleen al het jargon doet me het zoute water in de mond lopen, de zee, dat is vrijheid en eindeloosheid en alleen daar bestaat werkelijk het idee los te zijn van alle sores.

Allemaal valse romantiek natuurlijk en op je 51ste kun je geen ketelbinkie meer zijn. Wat hier nog het dichtste bij komt is denk ik een cruise. Ter voorbereiding op, of eigenlijk moet ik zeggen ter voorkoming van het aan boord gaan van zo’n drijvend paleis is daar David Foster Wallace, die in 1997 op kosten van Harpers’ Bazaar een geheel verzorgde reis zou maken en er in de bundel A supposedly fun thing I’ll never do again op hilarische wijze verslag van doet. Aan boord, waar de ketelbinkies vooral uit arme landen afkomstig waren, werd de gemiddelde leeftijd van de rijkere Amerikaan door Wallace als volgt wordt genoteerd: ‘En ik bedoel niet de al volledig afgeleefden, maar eerder vijftigplussers, voor wie hun sterfelijkheid meer ­betekent dan een pure abstractie.’

Verder constateert de schrijver: ‘Rond luxecruises voor het grote publiek hangt een ondraaglijke droefheid. Zoals bij de meeste ondraaglijk droeve dingen, lijken de oorzaken daarvan ongelooflijk moeilijk te vatten en complex, maar de uitkomst doodsimpel: aan boord van de Nadir – vooral ’s nachts, wanneer alle gestroomlijnde plezier en herhaalde geruststellingen in het gedruis van ­algemene blijheid stilvielen – voelde ik wanhoop.’ David Garcia leest in 17 uur de hele essaybundel voor die nog veel meer moois bevat.

We stappen over op een ander schip, de HMS Erebus, een zeilschip uit het eerste kwart van de 19de eeuw dat in 1845 verdween en in 2014 op de bodem van de Arctische oceaan ten noorden van Canada gevonden werd. Michael Palin publiceerde vorig jaar het boek Erebus: The story of a ship en leest het zelf voor. Ik heb het eind natuurlijk al verraden en dat is inderdaad niet vrolijk, maar de stem van Palin die voor het schrijven van het boek in het kielzog van de Erebus weer eens de aarde rondreisde sleept je mee naar het grote avontuur van een wereld zonder Instagram.

Zijn er ook boeken over schepen die niet slecht aflopen? Ja, verdomd, Het leven van Pi, de roman waarmee Yann Martel in 2012 internationaal doorbrak over de jongen Pi (hij leerde honderd decimalen van π uit zijn hoofd) Patel die schipbreuk lijdt samen met een hyena, een zebra en een tijger die Richard Parker heet. En overleeft. Klinkt ongelooflijk, nietwaar? Zo was het ook precies bedoeld, maar u moet vooral even luisteren naar Kees Hulst die ons zes uur lang (let op: verkorte versie) mee uit varen neemt, en je alles laat geloven.

Gijs Groenteman gaat in onze illustere archiefkast in gesprek met mensen die hem hebben verwonderd. Rapper Pepijn Lanen, schrijver Paulien Cornelisse en kunsthandelaar Jan Six passeerden al de revue.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden