Zijn band speelt rijkgeschakeerd, met fabuleus geluid - alleen overschreeuwt Hansard zich

Concert (pop) - Glen Hansard

Een optreden van tweeënhalf uur zingt Hansard makkelijk vol; zijn band speelt rijkgeschakeerd, het geluid is fabuleus. Maar het probleem bij Hansard is dat hij zich in al zijn nummers nogal overschreeuwt.

Glen Hansard.

Glen Hansard zal maandagochtend met pijn in het hart uit Utrecht zijn vertrokken. De Ierse folk- en soulzanger was een weekend lang iedereens beste vriend bij twee uitverkochte avonden in de grootste zaal van TivoliVredenburg, waar Hansard in totaal vijf uur optrad. En verhalen opdiepte uit de oude doos. En onvermoeibaar praatjes maakte met het idolate publiek.

Hansard is in Nederland ongekend populair. Dat was hij al als lid van de Ierse band The Frames, maar daarna zeker ook als solo-artiest. De shows in zaal Ronda moeten vooral de net verschenen plaat Between Two Shores dienen, die weer volstaat met rockende Ierse soulliederen en doorleefde gitaarballades.

Een optreden van tweeënhalf uur maakt Hansard makkelijk vol, want hij heeft een band bij zich die rijk kan variëren in klankkleuren; van aanzwellend koper tot al net zo aanzwellende strijkers, toetsen en natuurlijk de afgeragde straatmuzikantengitaar van Hansard zelf. Hansard speelt nu eens een liedje alleen (This Gift), en laat dan de volle band weer aanrukken voor de rockende groove van Roll on Slow. Het geluid is fabuleus, zeker in het nummer My Little Ruin, dat begint met pizzicato plukkende violen en een zacht hummende contrabas.

Glen Hansard

Pop

11/2, TivoliVredenburg, Utrecht.

Het probleem bij Hansard is dat hij zich in al zijn nummers - en de vele covers die op het programma staan - nogal overschreeuwt. Ja, Hansard heeft een knappe en lenige stem, maar dat wil hij dan ook tot vervelens toe bewijzen. Zelfs een klein en gevoelig bedoeld lied als Shelter Me vouwt Hansard uit tot een amechtig geschreeuwde smartlap, met een theatraliteit die de overtuigingskracht helaas doet verschrompelen.

Hansard sputtert, buldert, krast en hijgt, en als hij abrupt stopt met pianospelen fluistert hij nog snel een bescheiden 'thank you' in de microfoon, net voor het publiek een zoveelste ovatie door de zaal laat dreunen. Daar moet je tegen kunnen.

Meer over