AlbumrecensieIdles

Ziedend maar geestig gaat brulband Idles tekeer tegen de haat en ongelijkheid die ze in Engeland zien woekeren ★★★☆☆

Heel soms bevat de productinformatie van de platenmaatschappij een typering die zo treffend is dat je haar wel moet aanhalen: ‘Als Joy as an Act of Resistance (2018) hun manifest was, dan is Ultra Mono het geluid van Idles dat vol overgave ten strijde trekt.’

Daar zijn ze weer, de in postpunk gewortelde brulband uit Bristol die ziedend doch geestig tekeergaat tegen de haat, het racisme, de ongelijkheid en de misogynie die ze in hun Engeland zien woekeren. De opener heet niet voor niets War.

Het platenlabel doet trouwens ook een bewering die we mogen weglachen: iets over producer Kenny Beats die Ultra Mono de sound en opbouw van een hiphopalbum gaf. Ga weg joh, Idles is gewoon een rockband: recht zo die gaat, niet al te veel vernieuwing of afwisseling, maar een punkfurie waar de stukken van afvliegen. Sleaford Mods met gitaren. De iets lompere broertjes van het Ierse Fontaines D.C.

Het zijn beste jongens. Hoe je de oorlog tegen de haat wint? ‘All hold hands/ Chase the pricks away’, stelt Joe Talbot voor in Mr. Motivator. Of zoals een songtitel het stelt: Kill Them with Kindness.

Geweldig strijdplan. Laten we het zo maar proberen.

Idles

Ultra Mono

Pop

★★★☆☆

Partisan/Pias

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden