Review

Zeven soorten honger is een ambachtelijk geschreven boek

In een kordaat soort proza laat Renate Dorrestein de zaken in een afvalvilla voor rijken geheel uit de hand lopen. Misschien moet de auteur haar eigen schrijven ook eens lekker in de soep laten lopen.

Het had de formule van een succesvolle realitysoap kunnen zijn: afslanken in een luxe villa aan de Nederlandse kust, met een heel jaarinkomen als inleg. Haal je je streefgewicht, dan krijg je het bedrag aan het einde netjes terug. Wie eerder afvalt, pardon, weggaat, is zijn geld kwijt. Geen John de Mol, deze villa, maar een idee van Renate Dorrestein, het uitgangspunt van haar nieuwste roman Zeven soorten honger.

Hierin krijgt de lezer een week uit het leven van Nadine Ravendorp geserveerd, de oprichter en gastvrouw van het fictieve William Banting Instituut. Samen met haar man Derek bestiert ze het oord al 25 jaar, en net zo lang is hun reputatie smetteloos - nog nooit heeft iemand zijn streefgewicht niet behaald. Het onbesproken gedrag van het instituut is het grootste bezit van de Ravendorpjes. Hun gasten zijn namelijk louter mannen uit de top van het bedrijfsleven: CEO's, bestuursvoorzitters, hotshots uit de entertainmentindustrie. Mannen wier succes net zo hard is gegaan als hun gewicht. Mannen bovendien die door de eufemistische brochuretaal heen kunnen lezen, want officieel is het William Banting geen afvalkliniek voor alfamannetjes, maar een plek voor iedereen die zijn 'levensstijl' wil verbeteren.

Wie het flinke oeuvre van Dorrestein kent, heeft nu al genoeg gehoord om te weten dat het in deze ene week smakelijk uit de hand gaat lopen. Dorrestein is het type schrijver dat vooral geïnteresseerd is in menselijke verhoudingen, in hoe de mens zich (moreel) staande houdt als hij nét niet doodgekieteld wordt door de pen van de auteur.

Renate Dorrestein

Zeven soorten honger
Fictie
Podium; 272 pagina's; euro 19,99.

In dit geval zet een dronken autorit van Nadine de rampen in gang. Er hangt haar een veroordeling boven het hoofd, wat ze niet aan haar man durft te vertellen, met wie ze zo'n hecht huwelijk heeft. Danig uit balans geslagen rijdt ze daarna een zwerver aan, die ze schuldbewust in huis neemt - nog een aangifte kan ze zich natuurlijk niet permitteren. Deze zuipende en snaaiende 'neef Helmut' stelt haar voorkomen van vrijgevigheid op de proef. Dan arriveert ook Hedwig in het instituut, de anorectische tienerdochter van een rijke klant.

Derek op zijn beurt heeft iets te creatief met cijfers gespeeld. En nu maar zien of dit 'deftige' echtpaar nog fatsoenlijk kan blijven.

Met de gereedschapskist van een komedie (vaart, cliffhangers, geheimen) doet Dorrestein onderzoek naar de mens onder het beschavingsvernis, als de magere tegenhanger van La Grande Bouffe. Ze lijkt aanvankelijk te willen tonen hoe onze koelkast iets zegt over wie we zijn: 'Armoedevet heeft een andere structuur dan de spekkussentjes van de weldoorvoede rijken, het is slapper, moedelozer, het heeft het bij voorbaat al opgegeven.' Maar uiteindelijk, quinoa of niet, blijken we nog geen stap verder dan de Neanderthalers.

De stijl is weinig lyrisch, een kordaat soort proza met veel gebruik van de vrije indirecte rede, dat Nadines daadkracht onderstreept en haar falen tegelijkertijd ridiculiseert. Toch is Dorrestein niet louter sardonisch, ze is ook betrokken. De onthullingen aan het slot maken er net geen tragedie van. Nadine en Derek hebben de afgrond gezien, maar hoeven er niet in.

Zeven soorten honger is een ambachtelijk geschreven boek van een auteur die precies weet waar ze naar op zoek is. Misschien maakt het daarom uiteindelijk niet echt indruk, en zou Dorrestein haar eigen schrijven eens flink in de soep moeten laten lopen.

Beeld Hollandse Hoogte
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden