Zeven essentiële Joe Cocker-liedjes

Hij was misschien niet de beste liedjesschrijver, maar als de gisteren overleden Joe Cocker een nummer coverde, kon hij je zelfs de originele Beatles-versie laten vergeten. Hieronder zeven essentiële Joe Cocker-hits uit zijn rijke oeuvre dat zo'n veertig albums beslaat.

Joe CockerBeeld anp

Joe Cocker - With A Little Help From My Friends

Waar anders te beginnen dan bij de doorbraak van Joe Cocker. Al in 1964 werd Cocker ontdekt door platenlabel Decca, maar zijn eerste single I'll Cry Instead, ook een Beatles-cover, werd niet het gedroomde succes.

Vier jaar later werd With A Little Help From My Friends dat wel. De Beatles-cover lanceerde de muziekcarrière van Cocker in 1968, toen het nummer op de eerste plek in de Britse hitlijsten belandde. Het liedje werd door John Lennon en Paul McCartney geschreven en op Sgt. Peppers Lonely Heartsclub Band (1967) gezongen door drummer Ringo Starr. Maar het lieve, vriendelijke liedje van The Beatles werd door Cocker op zo'n indrukwekkende wijze geïnterpreteerd, dat zelfs sceptici niet om de bevlogen uitvoering van Cocker heen konden.

Blue eyed soul, met een stem die klinkt, zoals Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer beschreef, 'als een kolengraver langs een steengroeve schraapt'. Dit was zijn lied. Wie daar aan twijfelt, moet onderstaande video kijken, de legendarische uitvoering op Woodstock in 1969. Luister daarna naar Ringo Starr en oordeel zelf.

Joe Cocker - Delta Lady

In 1969 raakte Cocker bevriend met de Amerikaanse componist/toetsenist Leon Russell, die bepalend werd voor de successen die volgden op With A Little Help From My Friends. Russell schreef met Delta Lady voor Cockers tweede album Joe Cocker! (1969) een van zijn beste liedjes. En misschien wel belangrijker: hij haalde Cocker ook over om met een grote band, orkest en koortjes door de VS te touren. De Tour Mad Dogs And Englishmen sloeg in 1970 in als een bom en ook de live-registratie werd een succes.

Joe Cocker - The Letter

'Give me a ticket for an aeroplane. Ain't got time to take a fast train. Lonely days are gone, I'm a going home, my baby just wrote me a letter'

Nog eentje uit de Mad Dogs And Englishmen-collectie: The Letter, nummer 1-hit uit 1967 van The Box Tops. De uitvoering van Cocker werd ook in de rest van de wereld veel gedraaid en haalde de hitlijsten van onder andere Nederland, Frankrijk, Australië en Canada.

Joe Cocker - Majorine

De eerste bescheiden hit van Cocker, nog voor With A Little Help From My Friends. In de jaren voor die doorbraak in 1968 speelde Cocker met zijn The Grease Band voornamelijk in pubs en cafés in en rond zijn geboorteplaats Sheffield.

Cocker, toen al met die kenmerkende armbewegingen, die het midden houden tussen luchtgitaar en spasmen, viel op. Een performer die de covers die hij speelde moeiteloos eigen maakte. Hij werd ontdekt door Denny Cordell, producer van onder andere Procol Harum en the Moody Blues. Voor de opnames van Marjorine vertrok Cocker zonder The Grease Band naar Londen, om daar samen met Cordell het liedje op te nemen.

Joe Cocker - You Are So Beautiful

De Mad Dogs And Englishman-tour was een artistiek hoogtepunt, maar emotioneel hakte het vele optreden en het succes hard in op de Britse zanger. Hij raakte zwaar aan alcohol en drugs verslaafd en keerde berooid terug naar zijn geboorteplaats. Het zou jaren duren voordat Cocker zichzelf weer zou herpakken.

Ondanks zijn persoonlijke problemen bracht hij het album I Can Stand A Little Rain uit in 1974, met daarop de delicaat gezongen ballad You Are So Beautiful (van Billy Preston). Rust, concentratie, beheersing. Hier was een nieuwe Joe Cocker te horen, die je wist te betoveren in plaats van je omver te blazen.

Joe Cocker - You Can Leave Your Hat On

'The strippers anthem', zo noemde hij You Can Leave Your Hat On, geschreven door Randy Newman. 'Ik haatte dit nummer toen ik het voor de eerste keer hoorde', zei Cocker erover. Het werd niettemin een van zijn bekendste liedjes, toen het in de jaren '80 gebruikt werd voor de stripscene in de film 9 1/2 Weeks.

Joe Cocker - Seven Days

De release van het Sheffield Steel in 1982 was het startsein voor een tweede adem in de carrière van Cocker. Een vreemde eend in Cockers oeuvre, opgenomen op de Bahamas. Het door Island-baas Chris Blackwell geproduceerde, met funk- en reggaemuzikanten (Sly And Robbie) gemaakte Sheffield Steel geldt nog altijd als een hoogtepunt. Hij ging ineens weer veel platen en concertkaartjes verkopen.

Over die periode zei Cocker in De Morgen: 'Toen ik Sheffield Steel maakte, zat ik zodanig aan de drank dat ik nauwelijks op mijn benen kon staan. Al is dat nog altijd een aardige cd.'

Sheffield Steel was geen hitverzameling, maar stond vol met originele uitvoeringen van onder andere Randy Newmans Marie, Many Rivers to Cross van Jimmy Cliff en Bob Dylans Seven Days.

Beeld Albumhoes Sheffield Steel
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden