Zeurpiet met drogistenschroom

Heleen heeft het niet getroffen. Afgezien van het feit dat ze een permanent werkende man heeft en een zoon die zonder rekening te houden met zijn moeder naar Australië is vertrokken, is haar dochter te verlegen om contact te maken met 'gewone' jongens en wordt haar moeder dement....

Was zij niet zo'n middelbare muts, dan zou het allemaal wel meevallen.Maar Heleen zit in 'de derde levensfase', ze heeft last van opvliegers, vaneen droge vagina, van drogistenschroom, van angst dat haar man vreemd zalgaan, van het feit dat haar zoon het huis uit ging en haar dochter nietpopulair is. Ze heeft er vooral last van dat ze het nooit met haar moederkon vinden. Nu die dement en totaal afhankelijk wordt, raakt Heleenbedolven onder haar onverwerkte verleden. Haar moeder was volgens Heleeneen gefrustreerde ijdeltuit met de smaak van een ekster, die altijdprobeerde alle aandacht naar zich toe te trekken. Afgezien van hetmoederschap heeft ze niets tot stand gebracht, en dat moederschap is maarmatig gelukt. In een aanval van zorg voor het uiterlijk vertoon heeft demoeder haar dochter verwond - en daarna kon ze haar niet meer aanzien. Maarvermoedelijk was ze vóór die tijd ook al niet erg over haar kinderen tespreken. 'Als moeder zit je vol venijn', laat Heleen zich op zeker momentontvallen.

Moeder raakt haar geheugen kwijt en wordt na een val in één klaphulpbehoevend. Heleen verkent het ene troosteloze verpleegtehuis na hetandere, en draagt daarna de last van de voortdurende telefoontjes van enbezoekjes aan haar moeder. Die hangt onzin uitkramend in een rolstoel,beroofd van ieder decorum. Vermakelijk is ze ook. 'Een langbeen met eenhapsnoet!', roept ze als ze een aansteker wil. Heleen ziet er de grap nietvan in. Die koopt, in een flits van begrip, een aansteker en blijfthardnekkig de wens koesteren dat haar moeder alsnog zal gaan inzien dat debalans ongelijk is.

Haar moeder zorgde nooit voor haar, en zij moet nu wel voor haar moederzorgen. Heleen rent zich de benen uit het lijf en leest haar moeder allesprookjes voor die eindigen met “ze leefden nog lang en gelukkig'', maarhet voelt als nooit genoeg. Geplaagd door schuldgevoel meent ze voortdurenddat ze tekortschiet, dat ze haar moeder in huis zou moeten nemen of uithaar lijden zou moeten laten verlossen. Maar als Heleen voorzichtig begintover euthanasie, maakt de verpleeghuisarts haar duidelijk dat dat nietzomaar gaat: 'Denkt ze daar zelf ook zo over?'

En inderdaad, de enige die zichtbaar lijdt, is Heleen. Ze heeft talentvoor problemen. Als ze alles niet zo zwart zou inzien, zou ze haar Peterkunnen beschouwen als een aardige en verstandige man, die houdt van zijnkwekerij en van zijn vrouw, en haar zoon en dochter als opbloeiendekinderen. Haar zoon fietst gelukkig door Australië en krijgt daar eenvlammende verhouding, haar dochter ruikt héél voorzichtig aan de liefde.Maar Heleen raakt van alles overstuur. Misschien is het belangrijksteprobleem dat ook zij is gaan behoren tot de verafschuwde categorie vanmoeders die ook nog dochter zijn.

Moeders en dochters, het zal nooit wat worden bij Renate Dorrestein.Ook Heleen zit vol venijn. Herhaaldelijk flitst door haar hoofd hoe ze derolstoel een zetje zou kunnen geven richting trapje, hoe zwaar de slakomin haar hand en hoe weerzinwekkend de vermeende minnaar van haar dochter.Maar verder komt ze niet.

Het hele boek door probeert Renate Dorrestein op haar bekende monteretoon begrip te kweken voor de gemengde gevoelens van Heleen, dievoortdurend boze plannen smeedt, maar niets durft te zeggen en nog minderdoet. In de loop van de gebeurtenissen verlies je je geduld met dezeirritante zeurkous. Dat Peter geen andere vrouw wil, is eigenlijk eenraadsel, en dat Heleen aan het slot redelijk tevreden met hem op reis gaat,is niet te danken aan haar eigen vrolijkheid of ondernemingslust.

Renate Dorrestein schrijft als vanouds met vaart, en ze haalt allebeproefde middelen uit de kast om vermoedens te wekken over een onverwachteafloop. Ze kan heel grappig zijn - de bizarre gesprekjes tussen Heleen enhaar moeder zijn bij vlagen hilarisch. Maar Heleen is zo'n treurwilg, dathet meeleven je als lezer zwaar valt. Wat te doen met dit boek? Je durfthet je oude moeder niet aan te doen, en je dochter evenmin. Maar alsluisterboek is het misschien iets voor dames in de derde fase, die nietnaar de drogist durven.

Clara Strijbosch

Renate Dorrestein: Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moederRoodkapje voorContact303 pagina's 17,90ISBN 90 254 2755 3Luisterboek 19,90Contact303 pagina's 17,90ISBN 90 254 2755 3Luisterboek 19,90

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden