INTERVIEWSDe baasjes achter de posters

Zes baasjes over de zoektocht naar hun vermiste dier: ‘De waarzegster zei dat Ruda bij een grasveldje zat’

Kat Ruda.Beeld Diereneigenaar / Studio V

Posters voor vermiste huisdieren, katten vooral, blijven meestal lang in het straatbeeld hangen. Met Dierendag in aantocht vraagt de Volkskrant zes baasjes achter die posters naar het verloop van hun zoektocht: zijn Ruda, Lori, Remco Evenepoel, Zwijn, Bert en Kedi weer thuis?

Ruda

Kat van Stevie Füglistahler, vermist sinds 22 mei in Den Bosch.

Stevie Füglistahler: ‘De buren gingen op vakantie en zouden hun kat Willem laten verzorgen door vrienden of familie. Op de derde dag van hun vakantie begon Willem contact met ons te maken. Het leek alsof hij honger had, dus we plaatsten kattenvoer voor hem bij onze voordeur. Dat ging een paar dagen zo door, tot we een andere kat naar het voerbakje zagen sluipen. Het was een volwassen kat, maar zo vermagerd dat ze leek op een kitten. Ze sloop over de stoeptegels alsof ze op haar hoede was.

‘We probeerden contact te maken, maar dat viel niet mee. Na ongeveer een week extra kattenvoer voor haar te hebben neergezet, begon ze ons ook ’s nachts te roepen voor eten. We waren bang dat de buren er last van kregen en besloten haar naar binnen te lokken. Zo trok ze bij ons in. 

‘Na twee jaar verkochten we ons huis. Ruda werd ondergebracht op verschillende adressen, tot ons nieuwe huis klaar was om te betrekken. We merkten dat Ruda het moeilijk had met al die verplaatsingen. Uiteindelijk regelden we een tijdelijk logeeradres voor haar in appartementencomplex De Brusselse Poort in de Orthenstraat. Na twee weken, op 22 mei, sloop ze daar weg door een openstaand slaapkamerraam. Sindsdien is ze spoorloos.

‘Direct na haar vermissing hebben we haar aangemeld bij stichting Amivedi. We hingen posters op in de buurt waar ze vermist raakte en in omringende buurten. Daarna hebben we tienduizend flyers laten drukken om te bezorgen in brievenbussen in buurten waarvan wij het vermoeden hadden dat ze daar misschien zou kunnen rondhangen. 

Posters maken

Wie een huisdier kwijt is, wendt zich in de regel tot Amivedi, een vrijwilligersorganisatie die zoekgeraakte en gevonden huisdieren registreert. Ook bij de Dierenbescherming en de Stichting Nederlandse Databank Gezelschapsdieren kunnen vermiste en gevonden dieren worden aangemeld. Op de sites van deze drie meldpunten kunnen eigenaren een poster maken om uit te delen of op te hangen. Amivedi kreeg in 2019 in totaal 81.725 meldingen. In bijna 80 procent van de gevallen ging het om vermiste en gevonden katten.

‘Ongeveer anderhalve maand lang heb ik ’s avonds gezocht, vijf dagen in de week. Tijdens onze zoektocht hebben we een hele hoop lieve mensen leren kennen die voor ons uitkeken naar haar. We mochten ’s nachts in de tuinen van vreemden zoeken en zijn over daken geklommen van afgesloten wooncomplexen. Kinderen liepen door bosjes te roepen naar Ruda. Per telefoon en per mail kregen we ongeveer honderd tips, die we allemaal hebben nagetrokken.

‘Ik heb zelfs een keer iemand huilend aan de telefoon gehad, zij dacht dat ze Ruda dood had gevonden langs de kant van de weg. Ik ben toen bij de Dierenambulance langsgegaan – daar blijken ze aangereden katten twee weken in de vriezer te houden. Stond ik daar naar een bevroren kat te kijken. De kat leek op Ruda, maar het was haar niet.

‘In de zomer zochten we contact met een waarzegster, op aanbeveling van iemand die met haar aanwijzingen een kat had teruggevonden. Een beetje een zweverig idee, maar je klampt je overal aan vast, en als je al tienduizend flyers hebt laten drukken, maken die paar tientjes ook niet meer uit. De waarzegster vertelde wat Ruda had meegemaakt op de avond dat ze wegliep, en wat ze op dit moment zag: ze zou in de buurt zitten van een grasveldje met een kleine zandbak waar kinderen spelen.

Ruda met de dochter van Stevie.Beeld Diereneigenaar / Studio V

‘De laatste tip kregen we drie dagen geleden nog, van iemand die Ruda gezien dacht te hebben bij de rotonde achter het station. Die tip heb ik vaker gehad, en elke keer zie ik dezelfde kat, die inderdaad sprekend op onze Ruda lijkt, maar als ik haar in de ogen kijk zie ik dat het Ruda niet is.

‘We zijn ver gegaan in onze zoektocht, de posters hangen nog steeds overal. Ik ben benaderd door een aantal milieuactivisten met de vraag of ik ze kon weghalen. Ze vonden het vervuiling, maar gingen er daarbij wel van uit dat de kat inmiddels gevonden was. Waarop ik zei: ‘Ik ga ze zéker allemaal weghalen, maar niet voordat de kat is gevonden.’

‘Al dat zoeken zonder dat het iets oplevert, doet best pijn. Echt afsluiten kunnen we het op deze manier niet. Toch zijn we er heilig van overtuigd dat Ruda nog leeft. We weten hoe voorzichtig ze is en hoe goed ze zich kan verstoppen. Ze is dol op dichtbegroeide struiken, die geven haar een veilig gevoel. Ze laat zichzelf niet snel zien. In het gunstigste geval is ze intussen geadopteerd door iemand die heeft gemerkt hoe lief Ruda is. Het is zo’n schatje, ik wens gewoon dat ze goed terechtkomt, of dat nu bij ons is of bij iemand anders.’

Lori

Irislori van Gabriele Viertel, vermist sinds 9 februari in Eindhoven.

Lori.Beeld Diereneigenaar / Studio V

Gabriele Viertel: ‘In dierenopvangcentrum De Doornakker in Eindhoven vond ik een paar jaar geleden Lori, een kleine papegaai. Met de andere vogels in onze volière maakte hij ruzie, één vogel is door zijn toedoen doodgegaan. Ik was boos op hem en heb hem apart gezet, in een eigen volière. Uiteindelijk werden we vriendjes. Hij at uit mijn hand en kwam op mijn schouder zitten, het was bijna knuffelen.

‘Tijdens de storm op 9 februari waaide de deur van zijn volière open. Toen ik dat ontdekte, zat Lori in een boompje op het terras. Hij vond het duidelijk leuk, zat plezier te maken. Ik probeerde hem te benaderen, hij vloog terug in de richting van zijn kooi en ging op de deur zitten, maar uiteindelijk waaide hij ervanaf door de harde wind. En weg was hij.

‘De buren waren heel behulpzaam, ik mocht bij iedereen binnenkomen om in de tuin te kijken. Iemand raadde me aan Lori vermist te melden bij Amivedi en in een Facebookgroep. Ik heb posters opgehangen in de Albert Heijn en wijken in Eindhoven. Zeker zes mensen reageerden, allemaal hadden ze Lori gezien in het natuurgebied rond de Genneper Watermolen, een paar kilometer van ons huis. De bomen waren in februari nog niet groen, toen viel zo’n groene vogel met een rood hoofd nog wel te spotten.

Lori in de volière.Beeld Diereneigenaar / Studio V

‘Wekenlang ben ik elke dag met voer en een vangnet naar dat park gegaan. Dan stond ik daar als een gek het geluid van de vogels in de volière af te spelen  dat had ik opgenomen met mijn telefoon, want ik had ergens gelezen dat ik Lori op die manier misschien zou kunnen lokken. Het heeft niet geholpen, ik heb Lori niet meer teruggezien. De kans was natuurlijk ook ontzettend klein dat ik hem zou vinden. Hij had mij maar net moeten zien, en hij had ook maar net naar me toe moeten komen. 

‘Ik heb er nog steeds buikpijn van. Normaal gesproken kan een vogel als Lori dit niet zo makkelijk overleven. Exoten uit een volière hebben niet de conditie om buiten lange afstanden te vliegen en voedsel te zoeken. Maar als hij nog leeft, dan redt hij zich wel, en heeft hij hopelijk een mooie tijd. Met dat soort gedachten probeer ik mezelf gerust te stellen. Die Lori van mij, dat was echt een moedig diertje, die was niet bang.’

Remco Evenepoel

Konijn van Tatjana Beekman-Crooijmans, vermist sinds 11 september in Almere.

Remco Evenpoel.Beeld Diereneigenaar / Studio V

Tatjana Beekmans: ‘Ik heb van kinds af aan konijnen gehad, altijd meer dan één tegelijk; een konijn is een gezelschapsdier. Dus toen de vriendin van ons oude mannetje van 9,5 jaar overleed, kozen we voor twee jonkies. We noemden ze Amy Pieters en Remco Evenepoel – we zijn bij ons thuis erg van het wielrennen. 

‘Mijn zoon Stijn van 8 is helemaal verzot op de Belgische wielerploeg Deceuninck–Quick-Step. Dat begon met Niki Terpstra en nu is Remco Evenepoel zijn grote held. Hij spaart alles van Quick-Step wat er maar te sparen valt. We zouden ook naar de Giro D’Italia gaan in de hoop dat we Remco daar zouden zien, maar helaas zit de Giro er niet in dit jaar. 

‘De konijnen zijn van het hele gezin, maar ze zijn vooral mijn hobby. Ze krijgen dagelijks verse kruiden, hooi, groente, fruit, wilgentakken. We zijn nog niet zo lang geleden verhuisd, Remco zat samen met de andere konijnen in een grote nieuwe buitenren van drie bij twee meter. Bij de ren is een groot hondenhok, en ze hebben een houten speelhuis met verschillende verdiepingen.

‘Het is me een raadsel hoe Remco uit de ren ontsnapt kan zijn. Donderdagavond heb ik hem nog geaaid en wat lekkers gegeven, de volgende ochtend was hij verdwenen. Ik denk dat hij over de rand van de ren heen is gesprongen – ik heb in ieder geval meteen nieuw gaas aangeschaft. We hebben de hele tuin afgespeurd. In de vijver stond maar een klein laagje water, maar gelukkig was hij daar niet in beland.

Zoon Stijn met Remco Evenepoel.Beeld Diereneigenaar / Studio V

‘Onze tuin is omringd door andere tuinen, dus ons vermoeden was dat hij bij een van de buren zou zitten. We hebben aangebeld, gezocht, briefjes uitgedeeld en Remco aangemeld op de Facebookpagina van Vermiste Dieren Almere, maar: niks, nul reacties.

‘Remco is een Nederlandse dwerghangoor van drie maanden oud. Hangoren zijn naar mijn idee de vriendelijkere, leukere konijnen, wat groter ook. Remco is nieuwsgieriger dan de andere twee, meer op mensen gericht. Een ondernemend konijn. Als iemand hem ergens ziet en op zijn hurken gaat zitten met een stukje brood, zal hij zijn nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen.

‘Eigenlijk zou hij vorige week dinsdag gecastreerd worden. Ik denk dat hij zichzelf wel in leven kan houden, met al het gras bij ons in de buurt. En weet je, als Remco nu gevonden is door een kindje dat helemaal blij met hem is, en hij heeft het goed, dan zou ik dat ook prima vinden. Als ik het maar weet.’ 

Zwijn

Kat van Alejandro Tauber en Megan van Kessel, vermist sinds begin augustus in Amsterdam.

Kat Zwijn.Beeld Diereneigenaar / Studio V

Alejandro Tauber: ‘Vijf jaar geleden haalden we Zwijn als kleine, pluizige kitten op via Marktplaats. Hij vrat alles en hij gromde ook terwijl hij at, het klonk bijna als knorren. Echt een zwijn. Zijn lievelingseten was slagroom. Sinds hij één keer slagroom had geproefd, werd hij helemaal wild als hij de slagroombus ook maar zag.

‘Deze zomer verhuisden we van Landsmeer naar Amsterdam-Noord, met Zwijn, onze andere kat Wim en hond Wies. De eerste tweeënhalve week hielden we Zwijn en Wim binnen, zoals we op kattenfora hadden gelezen. Daarna gingen we oefenen met het kattenluikje; in ons oude huis hadden we geen luikje, daar deden we altijd de deur voor ze open. Toen ze doorhadden hoe het werkte, konden ze naar buiten.

‘Het ging goed, maar na een kleine week kwam Zwijn ineens niet thuis. Wim wel. Hij zal wel op verkenningstocht zijn, dachten we de eerste nacht. De tweede nacht begonnen we ons zorgen te maken. De derde dag werd het serieus: misschien is hij wel kwijt.

Alejandro Tauber en Megan van Kessel met hun zoontje, katten en hond.Beeld Diereneigenaar / Studio V

‘We vroegen buren om naar hem uit te kijken, en ik schreef een bericht op Nextdoor, een soort Facebook voor buren. Daar deelde iemand een foto van Zwijn die ze in een appgroep voorbij had zien komen. Hij bleek in de tuin van de overbuurvrouw te zijn gesignaleerd. Yes, dachten wij, dan is hij in elk geval in de buurt.

‘Elke avond gingen we naar buiten om hem te roepen en met brokjes te lokken, ook ’s nachts. Dat hadden we ook weer gelezen op kattenfora: verdwaalde, angstige katten zijn ’s nachts minder verlegen, en het is dan natuurlijk stil.

‘Na een week kregen we een foto van een zwart-witte kat in een weiland hier vlakbij. Er meldde zich ook nog iemand die hem vijf minuten daarvoor op die plek had gezien. We belden aan bij huizen in de omgeving, lieten ons nummer achter en fietsten er een paar keer per dag heen om met brokjes te rammelen. Het was een goede manier om de nieuwe buurt te leren kennen, maar Zwijn bleef spoorloos.

‘We ergerden ons vaak aan zijn gezeur – hij is heel vocaal – maar nu missen we zijn gemauw. De andere kat is anders, die praat niet echt. Zwijn was aanhankelijk, hij sliep ook altijd bij ons in bed, aan het voeteneind. Als het heel koud was kroop hij naar boven. Ons zoontje van anderhalf is op het moment erg into dingen gedag zeggen. Laatst brachten we hem naar bed en zei hij: ‘Doei Wies, doei Wim, doei Zwijn.’ Toen brak mijn hart wel een beetje.’

Bert

Kat van Marieke von Berg en Anton Gouwenberg, vermist en gevonden op 22 september in Amsterdam.

Beeld Diereneigenaar / Studio V

Marieke von Berg: ‘Bert was de afgelopen maanden de hele dag bij ons in de buurt. Hij is heel aanhankelijk, zo’n kat die óf boven op je computer ligt, óf ernaast. Maar vorige week dinsdag, Anton en ik waren allebei thuis aan het werk, hadden we hem opeens al een uur niet gezien.

‘We wonen op de derde etage en hebben een balkon waar hij weleens op zit. In huis konden we hem nergens vinden, dus er bleef maar één mogelijkheid over: Bert moest van het balkon zijn gevallen.

‘Paniek. Hij is nog niet gechipt en nog nooit buiten geweest. Er is veel verkeer in de straat, dus ik zag hem in gedachten al aangereden langs de weg liggen. We hebben allebei meteen alle afspraken uit onze werkagenda geknikkerd, een poster gemaakt en we zijn gaan rondlopen in de buurt.

‘Dankzij de poster belden er een paar onbekenden aan die mee wilden zoeken. En ik kreeg appjes, vooral van mensen die zelf ook een keer een dier waren kwijtgeraakt. ‘Ik heb mijn kat na drie weken teruggevonden’, stuurde er een. Maar dat is súperlang, dacht ik; je zou maar al die tijd moeten zoeken.

‘Een mevrouw belde aan met de tip om een kattenbak buiten te zetten. Een meisje wier kat ook van het balkon was gevallen vertelde dat zij en haar vriend op straat waren gaan zitten om met elkaar te kletsen. Kittens die nog nooit buiten zijn geweest, rennen meestal niet weg omdat ze bang zijn, ze verstoppen zich vlakbij. Als het rustig is en hij hoort je stem, zei dat meisje, dan komt hij vanzelf.

‘Toen het donker werd, ben ik weer een rondje gaan lopen, zijn naam roepend. En toen kwam Bert ineens onder een geparkeerde auto vandaan gekropen, 30 meter van ons huis, miauwend en keihard spinnend. We denken dat hij in de wielkast heeft gezeten. Hij zat helemaal onder de smeer en rook naar auto.

‘Ik heb hem stevig vastgepakt en mee naar huis genomen. De posters hebben we ’s nachts nog verwijderd. Ik denk niet dat hij van plan is om er nu iedere dinsdag vanaf te springen, maar voorlopig mag Bert alleen onder begeleiding op het balkon.’

Kedi

Kat van Olga Ketellapper, vermist sinds 6 februari in Utrecht, gevonden in mei.

Beeld Diereneigenaar / Studio V

Olga Ketellapper: ‘Kedi is een pechkat. Ik heb hem en zijn zusje ongeveer twee jaar geleden gekregen. Dat ging een hele tijd goed, ze sliepen zelfs samen, maar toen werd Kedi aangereden in de drukke Damstraat. Hij werd opgehaald door de Dierenambulance, had zijn heup gebroken en moest een tijdje in een kooi herstellen. Toen boterde het al niet meer zo met zijn zusje. Begin dit jaar kon hij eindelijk weer naar buiten, maar al snel kwam hij niet meer thuis.

‘Vooral via Facebookgroepen voor vermiste dieren kreeg ik veel reacties. Vaak stuurden mensen die dachten dat ze Kedi hadden gezien een foto mee, maar ik kwam erachter hoe moeilijk het eigenlijk is om je eigen kat te herkennen. Ik ging met een foto van Kedi naar de plekken waar hij mogelijk was gespot, om strepen te vergelijken. Dat liep allemaal op niks uit.

‘Ik had de hoop al een beetje opgegeven toen ik begin mei opeens een telefoontje kreeg van mensen die één huizenblok van mij vandaan wonen. Ze hadden Kedi’s poster zien hangen en de kat herkend die het eten van hun katten opat.

‘Hij bleek te wonen op een schoolplein, hemelsbreed 200 meter verderop. Omdat de scholen tijdens de lockdown gesloten waren, was het daar natuurlijk lekker rustig. Ik denk dat hij zichzelf redde met muizen vangen en mee-eten met andere katten.

‘Eenmaal thuis bleek hij echt niet meer samen te kunnen met zijn zusje. Ik heb begrepen dat dat vaker voorkomt bij katten die een tijdje van elkaar gescheiden zijn geweest; ze ruiken anders en herkennen elkaar niet altijd meer. Kedi sloopte het kattenluik en was binnen één dag weer weg. Ik kon hem ophalen bij dezelfde mensen.

‘Ik heb hem tijdelijk teruggebracht naar zijn ouders – de katten van vrienden. Daar woont hij op het moment nog, maar ik heb nu eindelijk een goed huis voor hem gevonden waar hij hopelijk gelukkig wordt.’

Ontvoerde kat

Dieren met een bijzonder vermissingsverhaal kunnen dikwijls op media-aandacht rekenen. Neem de ontsnapte chihuahua Paco uit Maarssen die volgens het AD zorgde ‘voor gevaarlijke situaties in het verkeer’, of de geadopteerde reu Pico die pas twintig minuten een nieuw baasje had toen hij spoorloos raakte in een bos in Bilthoven. En, afgelopen week nog, buurtkater Guus die werd ontvoerd in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden