Zes acts die u moet zien tijdens Le Guess Who?

Festivaltips

Alle windstreken en de meest exotische muzieksoorten zijn volgende week vertegenwoordigd in Utrecht. Dit zijn zes toprepresentanten van de LGW-geest.

Alessandro Cortini.

Alessandro Cortini

De Italiaan Alessandro Cortini reist licht bepakt de wereld over. Zijn instrumentarium past in een koffer: een modulaire synthesizer op broekzakformaat, een sequencer en een stuk of zes analoge gitaareffecten. Maar uit die bepakking tovert hij ongelooflijke muzikale vergezichten.

Cortini is bekend als instrumentalist bij de Amerikaanse industrialband Nine Inch Nails. Solo opereert hij een beetje onder de radar maar áls hij optreedt, zoals eerder dit jaar in het Amsterdamse Bimhuis, dan maakt hij ook diepe indruk.

Hij weet basale elektronische geluidsgolven met dat handjevol echo- en vervormingseffecten zo prachtig te vervormen, dat je er niet anders dan in ontzetting naar kunt luisteren. Hij improviseert denkbeeldige soundtracks aan elkaar en verwijst al doende naar de elektronicapioniers Giorgio Moroder en Jean-Michel Jarre, maar ook naar een horrorsoundtrackcomponist als John Carpenter. En steeds als Cortini de draaiknopjes aan zijn effecten of mixer een millimeter naar links of rechts beweegt, slaat de sfeer om: van broeierig warm naar kil, van dreigend naar rustgevend en verzachtend.

Zijn concerten zijn schaars. Mis Cortini op Le Guess Who dus niet.

Zaterdag 13/11, Cloud Nine.

Le Mini Who?

Dol op het soort avontuurlijke muziek dat Le Guess Who programmeert, maar krap bij kas? Dan biedt op zaterdag in de Utrechtse binnenstad het Le Mini Who-evenement uitkomst. Zestig vooral Nederlandse indie-bands en -artiesten zullen er op zo'n dertig locaties gratis te zien zijn. Wij tippen alvast The Avonden, Pip Blom en Crying Boys Cafe. Nieuw dit jaar is de afsluitende, eveneens gratis avond in ACU met onder meer Sweet Release Of Death en Bonne Aparte.

The Dwarfs of East Agouza

Van Afrikaanse muziek die heel anders klinkt dan de meeste Afrikaanse muziek slaan we allang niet meer achterover. Jimi Hendrix-gitaren en toearegblues uit Algerije en Mali, jarentachtighiphop uit Ghana en elektronische dansvloerchaabi uit Marokko - ja, die kenden we al.

Maar draai je de pas verschenen plaat Bes van het Egyptische trio The Dwarfs of East Agouza, dan wordt je muzikale wereldbeeld toch overhoop gegooid. Want alles wordt anders bij de psychedelische jamsessies van Maurice Louca, Sam Shalabi en de Amerikaan Alan Bishop (de oprichter van het grensverleggende wereldmuzieklabel Sublime Frequencies), die in een appartementencomplex te Caïro samenwonen en in drie dagen een plaat eruit ramden.

The Dwarfs of East Agouza.

De geïmproviseerde stukken van The Dwarfs of East Agouza beginnen meestal met droge Arabische percussie, waarna zich de woestijngitaartjes (daar zijn ze weer) melden, plus elektronische orgeltjes, zuchtende mannenstemmen en nog veel meer vreemds.

De muziek stuitert heen en weer tussen Egyptische trance, gitaarblues en krautrock, en in het een halfuur durende drieluik Museum of Stranglers op die prachtige plaat Bes gaat het trio los in een soort kosmische freejazz, die toch eerder behaaglijk is dan verontrustend. Als The Dwarfs zaterdagnacht op Le Guess Who iets van deze magie op het publiek los kunnen laten, zijn we de heren eeuwig dankbaar.

Zondag 12/11, Pandora.

Junun vs. Shye Ben Tzur

De Radiohead-gitarist Jonny Greenwood is een rusteloze muzikale geest. Aan Radiohead - toch een driftig producerend bandje - heeft hij niet genoeg. Greenwood studeerde muziekwetenschappen, is dus klassiek geschoold, en hij doet het popgitaarspelen er maar een beetje bij. In 2003 componeerde hij een eerste orkestrale soundtrack genaamd Bodysong en daarna verscheen nog heel veel hedendaags klassiek Greenwood-werk, waaronder het indrukwekkende stuk Popcorn Superhet Receiver uit 2012, dat uitkwam op de plaat Threnody for the Victims of Hiroshima.

Vorig jaar dook Greenwood ineens op als instrumentalist bij een wereldmuziekorkest van de Israëlische componist Shye Ben Tzur. Op de plaat Junun mengen spiritueel bewogen fluit- en koperpartijen met elektronische beats en bezwerende Indiase en Pakistaanse volksmuziek. Klinkt ingewikkeld, maar dat is het helemaal niet. Junun is uitermate toegankelijk en zelfs feestelijk, en dus een ideale afsluiter van een festival dat de blik dit jaar vooral ver buiten de westelijke muziekgrenzen richt.

Zondag 12/11, Grote Zaal.

Junun ft. Shye Ben Tzur.

Idris Ackamoor & The Pyramids

Dit voorjaar verscheen een erg leuke plaat op het Britse kwaliteitslabel Strut met nieuw werk van Idris Ackamoor & The Pyramids. We Be All Africans is een mengeling van space-jazz, afrofunk en gospel, en verschilt eigenlijk niet zoveel van de drie albums die Ackamoor en zijn band in de jaren zeventig opnamen. Dat zijn trouwens inmiddels heuse collector's items, die vier jaar geleden goddank opnieuw zijn uitgebracht.

In de jaren zeventig trad de door saxofonist Ackamoor in Parijs opgerichte band veel op in Europa, ook in Nederland. Ackamoor kwam met Margo Simmons (fluit) en Kimathi Asante (bas) uit de Verenigde Staten, waar ze in Ohio een muziekopleiding hadden genoten. Les kregen ze van pianist Cecil Taylor, maar ze kwamen vooral met een flinke voorraad Sun Ra en Pharoah Sanders in hun bagage. Dat liet zich goed mengen met Afrofunk uit Nigeria en Ghana, waarin Ackomoor zich in de jaren zeventig bekwaamde.

Er gaapt een gat van dertig jaar in de geschiedenis van de saxofonist met zijn Pyramids, van wie tussen 1977 en 2007 niks werd vernomen. Maar ineens waren ze er weer en dankzij de inspanningen van onder anderen BBC-radiomaker en dj Gilles Peterson krijgen ze langzaam het gehoor dat ze verdienen.

Soms is het spel chaotisch, vaak wonderschoon, zoals in Epiphany. Gewoontjes wordt het nooit. Gelukkig maar. Laat de gekte maar komen.

Vrijdag 11/11, Rasa

Idris Ackamoor & The Pyramids.

Digable Planets

Digable Planets had het begin jaren negentig even in zich net zo'n belangwekkende hiphopband als De La Soul of A Tribe Called Quest te worden. Ook zij grossierden in een organisch, jazzy geluid, soepele beats en soulvolle raps. Hun debuutalbum Reachin' (A New Refutation Of Time And Space) kreeg ook hier eenzelfde applaus als De La Souls 3 Feet High And Rising vier jaar eerder.

Digable Planets maakte hiphop van de vriendelijkste, meest uitnodigende soort. Het debuut kreeg een jaar later met Blowout Comb een sterk vervolg, maar de band zou nooit het succes krijgen dat ze op grond van originaliteit, zeggingskracht en sterke liveshows verdienden.

Ishmael Butler zou de grenzen van hiphop blijven zoeken, bijvoorbeeld met zijn Shabazz Palaces. Een muzikaal vernieuwer die op Le Guess Who even terugblikt met hiphop die nog altijd even aangenaam en soepel swingt.

Zaterdag 12/11, Grote Zaal

Digable Planets.

The Comet is Coming

Waar haalt de man de tijd vandaan. Shabaka Hutchings speelt in minstens drie bands tegelijk en is daarmee behalve een van de beste Britse jazzsaxofonisten van het moment, ook de productiefste. Vorig jaar trad hij hier nog op met Sons Of Kemet en nog geen half jaar nadat hij met zijn trio The Comet Is Coming een debuutalbum had afgeleverd, komt hij alweer met een nieuwe band, Shabaka And The Ancestors, en plaat, Wisdom Of Elders, op de proppen.

Dat project krijgen we volgend jaar allemaal nog wel te zien en te horen. Op LGW presenteert Hutchings The Comet Is Coming, een op plaat nog redelijk gecontroleerd klinkende band. Maar waar het album Channel The Spirits de misschien wel meest cerebrale kant van Hutchings muzikantschap demonstreert, laat The Comet Is Coming live hun spacejazz-variant behoorlijk de hoogte en diepte ingaan.

Stilstaan is geen optie meer wanneer het trio het podium betreedt. Dan dringt de funk zich steeds nadrukkelijker naar voren en staat ook midden in de nacht nog iedereen te dansen.

Wie weet krijgen we dan nog zo'n feestje als in september, toen Hutchings met zijn The Comet Is Coming op Vlieland optrad tijdens het festival Into The Great Wide Open.

Zaterdag 12/11, Pandora

The Comet is Coming.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.