Filmrecensie Terminator: Dark Fate

Zelfspot Arnold Schwarzenegger tilt Terminator: Dark Fate boven cynisme uit ★★☆☆☆

Vechten tegen een robot is nooit eerlijk, maar de Rev-9 is wel buitengewoon sterk. Dat haalt de angel uit de actie. 

Actie

Regie Tim Miller.

Met Mackenzie Davis, Natalia Reyes, Arnold Schwarzenegger, Linda Hamilton, Gabriel Luna.

128 min., in 103 zalen.

Met een kluwen aan vervolgfilms, de een nog minder geïnspireerd dan de andere, was er weinig over van de goede naam van The Terminator, de actieklassieker uit 1984 waarin robot Arnold Schwarzenegger de geboorte van een latere rebellenleider moet voorkomen. Na het alom afgekraakte Terminator: Genisys (2015) leek het de hoogste tijd de stekker uit de rammelende filmreeks te trekken.

Tijd voor een ‘reboot’, is dan de gedachte in Hollywood. Waarom zou je een lucratief concept weggooien als je het ook kunt oppoetsen? Terminator: Dark Fate is een slim compromis: de film doet alsof er maar twee eerdere delen zijn gemaakt en gaat verder waar het goed ontvangen Terminator 2: Judgment Day (1991) ophield. Alle overige Terminator-films zijn verwezen naar een alternatief universum – dat is de luxe van schrijven over tijdreizen.

In Terminator: Dark Fate wordt een robot, het geavanceerde model Rev-9, vanuit de toekomst naar het Mexico van 2020 gestuurd. Hij heeft het voorzien op Dani Ramos (Natalia Reyes), een eenvoudige fabrieksarbeider. Ze krijgt hulp van cyborg Grace (Mackenzie Davis) én Sarah Connor (Linda Hamilton), de vrouw die zo belangrijk was in de oorspronkelijke film. Ook Schwarzenegger zelf komt terug als de aloude T-800, die gaandeweg een geweten heeft ontwikkeld.

Een reünie dus, al duurt het even voordat de oudgedienden elkaar gevonden hebben. Tot die tijd is Terminator: Dark Fate weinig boeiend. Vechten tegen een robot is nooit eerlijk, maar de Rev-9 (eentonig gespeeld door Gabriel Luna) is buitensporig sterk. Hij heeft zelfs een kloonfunctie: uit vloeibaar metaal vormt zich een tweede robot. Het monster is zo intelligent dat ook vluchten weinig zin heeft; het spoort Dani Ramos moeiteloos op.

Een te sterke tegenstander haalt de angel uit iedere actiefilm. Terminator: Dark Fate moet het dan ook niet hebben van de vechtscènes, hoewel regisseur Tim Miller (Deadpool) zijn best doet er wat van te maken. De film leeft pas op wanneer Schwarzenegger zijn entree maakt. De oude Terminator leidt een teruggetrokken bestaan als gordijnenspecialist.

De humor is weinig subtiel, maar de scènes met de vrolijk zelf-parodiërende Schwarzenegger tillen Terminator: Dark Fate tenminste uit boven de zoveelste cynische vervolgfilm. Of dat goed nieuws is, is de vraag. Zonder de filmreeks overtuigend nieuw leven in te blazen, zet Terminator: Dark Fate wel de deur open voor een volgend deel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden