Recensie Under the Silver Lake

Zelfs wanneer Under the Silver Lake pure spielerei is, blijft bijzonder hoe Mitchell zijn eigen droomwereld schept (vier sterren)

Filmstill Under the Silver Lake

Under the Silver Lake. Thriller. Regie David Robert Mitchell. Met Andrew Garfield, Riley Keough, Topher Grace, Patrick Fischler, Zosia Mamet.

139 min., in 23 zalen.

Misschien is de film vooral een uitnodiging de werkelijkheid te bekleden met een mysterie.

‘Waar zijn de raadsels gebleven die alles de moeite waard maken?’ verzucht iemand in Under the Silver Lake. De film is één groot, zichzelf overwoekerend antwoord op die vraag. Los Angeles, en dan met name Hollywood, blijkt hier bezaaid met codes en geheime boodschappen – al zijn die gecamoufleerd als popliedje of cornflakespak.

Op zulke bouwsteentjes stut het alsmaar enigmatischere Under the Silver Lake. Na zijn horrorhit It Follows (2014) voelde schrijver en regisseur David Robert Mitchell zich duidelijk zelfverzekerd genoeg voor een film die soms smaakt als een hipster-update van David Lynchs Mulholland Drive (2001), maar toch vooral zijn eigen logica volgt. Een ietwat hondse logica, bovendien, alleen al vanwege die op keffers gefixeerde seriemoordenaar, en het feit dat vrouwen op de raarste momenten beginnen te blaffen. Het een heeft vast iets met het ander te maken. Maar wat?

Met zijn ik-ben-net-wakker-hoofd lijkt Sam (Andrew Garfield), een nietsnut in de hippe wijk van Hollywood waaraan deze surrealistische neo-noirfilm zijn titel ontleent, niet de meest geschikte held om zulke zaken uit te pluizen. Wanneer Sam de film binnensloft, klinkt op de soundtrack dramatische orkestmuziek; een suggestie dat het er in Sams gedachten een stuk intenser aan toegaat dan in zijn werkelijke leven. 

Tegelijkertijd puzzelt Sam graag en kundig voorbij het oppervlak van de alledaagse realiteit. De verdwijning van sexy overbuurvrouw Sarah (Riley Keough) vindt hij urgenter dan zijn eigen dreigende huisuitzetting. Terwijl Garfield zijn personage geloofwaardig sloom vertolkt, weet hij ook goed raad met de nerdy amateurdetective die in Sam ontwaakt.

Soms mondt Sams missie uit in krankzinnig geweld en soms in een anticlimax: een ondergronds grottenstelsel kan zomaar leiden naar de diepvriesafdeling van een supermarkt. Dat past bij een film die ook de toeschouwer aanspoort tot het verzamelen van aanwijzingen, maar nooit garandeert dat het eindresultaat iets te betekenen heeft.

‘Het was als een koortsdroom op een intense hoeveelheid koffie’

Regisseur David Robert Mitchell (van horrorhit It Follows) is terug met de thriller Under the Silver Lake, een duister verhaal rondom de allerrijksten in de Hollywood Hills. Film noir-esque? Klopt. Mitchell was nogal een kijkbuiskind.

Wellicht dwaalt Under the Silver Lake, even verzonken in schaduwen als verzadigd van kleur, simpelweg mee in Sams fantasie. Goed mogelijk, aangezien hij zijn speurwerk óók in pyjamabroek verricht. Bestaat ze wel echt, de moordzuchtige dame die op een gegeven moment uit Sams keukenkastje kruipt, op een uilenmasker en naaldhakken na naakt? 

Maar misschien is de film vooral een uitnodiging om de werkelijkheid te bekleden met mysterie, zodat ze niet zozeer betekenisvoller, als wel spannender en sensueler wordt. Niet iedereen zal die uitnodiging aannemen. Dat bleek al tijdens de wereldpremière in Cannes, waar de film zeer gemengd werd ontvangen. Maar zelfs wanneer Under the Silver Lake pure spielerei is, blijft het bijzonder hoe Mitchell zijn eigen droomwereld schept.

Dat gebeurt zowel in de diepte (conform de filmtitel) als in de hoogte (dankzij die ene maffe drone-scène) en de verte: prachtig kunstmatig is het schilderachtige shot waarin Sam over een kringelend pad naar het landgoed in de verte wandelt, en Hollywood precies op het toverland uit The Wizard of Oz (1939) lijkt. Wie vatbaar is voor zulke beelden en de kalme cadans waarin ze elkaar opvolgen, voelt het labyrint van Under the Silver Lake eindeloos verder groeien – en wel in zijn eigen hoofd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.