Recensie Touch me Not

Zelfs voor de kijker die zich volledig openstelt, stelt Touch Me Not uiteindelijk toch teleur (drie sterren)

Laura Benson (rechts) in Touch Me Not

Verbazing alom in Berlijn toen Touch Me Not tijdens het filmfestival daar de belangrijkste prijs, de Gouden Beer, won. De experimentele film vol expliciete seks en ongemakkelijke intieme momenten had het publiek in haters en liefhebbers verdeeld – een klein wonder dus dat de jury er unaniem van hield.

De Roemeense regisseur Adina Pintilie zoekt met haar film ook naar extreme reacties. Via een aantal personages – sommige zijn acteurs, sommige amateurs die zichzelf spelen – neemt ze de kijker mee op ontdekkingsreis door de wereld van seksualiteit en intimiteit.

Het begint met Laura (actrice Laura Benson), een vrouw die bang is voor aanrakingen en sekswerkers inhuurt. Een man masturbeert voor haar en als hij weg is, snuift ze zijn geur gretig uit de lakens. Wat later voert een zelfverzekerde transseksueel een striptease voor haar op, waar ze met tegenzin naar kijkt.

Ook gluurt ze naar binnen bij een therapeutische sessie waarin de kale Tómas Lemarquis (ook acteur) in een witte, bijna laboratoriumachtige omgeving de opdracht krijgt het gezicht van de zwaar gehandicapte Christian te strelen. Ook rond de mondhoeken, waar hij kwijlt. Tómas heeft er moeite mee, bekent hij later terwijl Christian hem glimlachend aan blijft kijken. Pijnlijk.

Niet alleen Pintilies personages moeten zich openstellen en nu en dan door hun weerzin heen, ook de kijker. In haar filmdebuut laat ze zien hoe gewend je bent weg te kijken als de norm afwijkt: hoe dicht zien en oordelen bij elkaar liggen. Ze zoekt naar schaamteloze eerlijkheid over seks, intimiteit en aanrakingen. Ze is expliciet, niet om te shockeren of op te winden, maar om taboes en sociale conventies te bevragen.

De kijker die niet wegloopt – dat deden er nogal wat – beloont Pintilie door zijn weerstand te breken. Steeds intiemer en vertrouwder word je met deze personages en hun lichamen, die ze altijd met compassie en zonder goedkoop voyeurisme filmt.

Dat is knap. Minstens zo indrukwekkend is het hoe ze erin slaagde de amateurs en professionele acteurs zich letterlijk en figuurlijk bloot te laten geven. Bovendien is het interessant en gewaagd te kiezen voor deze vorm, waarbij het zo goed als onmogelijk is te bepalen waar fictie begint en documentaire eindigt. Eigenlijk zijn de minst geslaagde momenten van de film de scènes die overduidelijk gescript zijn of waarin Pintilie zelf opduikt als regisseur.

Maar zeker voor wie zich openstelt, stelt Touch Me Not uiteindelijk teleur. Zo verrassend of diepgaand blijkt het niet te zijn wat Pintilie wil zeggen over mens en lichaam, over aanrakingen, over (be)kijken. De inzichten blijven soms oppervlakkig en zijn niet scherp genoeg uitgewerkt. Pintilie vraagt nogal wat, maar geeft er dan te weinig voor terug.

Touch Me Not  (***)
Drama
Regie Adina Pintilie
Met Laura Benson, Tómas Lemarquis, Christian Bayerlein
125 min., in 14 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden