Recensie Jubileumconcert

Zelfs na ‘forty fucking years’ valt Joe Jackson niet in de nostalgievalkuil ★★★★☆

Joe Jackson geeft in TivoliVredenburg een concert ter ere van zijn veertigjarig jubileum. Met snerpende stem ontwijkt Engelse zanger (64) handig de nostalgievalkuil door oud af te wisselen met nieuw. Scheelt dat zijn nieuwste plaat Fool zich kan meten met zijn beste werk.

Joe Jackson in TivoliVredenburg. Na veertig jaar klinkt hij nog altijd vitaal. Beeld Ben Houdijk

Wie zoals Joe Jackson (64) zijn veertigjarig jubileum als popmuzikant viert en optredens aankondigt als onderdeel van zijn Four Decade Tour, loopt het risico d at het publiek vooral uit nostalgische overwegingen naar de concertzaal komt.

Gelukkig heeft Joe Jackson net een plaat uit, Fool, die zich kan meten met zijn beste werk. Hierop klinkt de boomlange Britse zanger vitaal en gedreven en zingt hij met zijn wat snerpende stem mooie popliedjes die zich net zo gemakkelijk in je hoofd nestelen als destijds die op platen als Look Sharp! (1979) en Night And Day (1982), twee albums die Jackson deze tournee centraal wil stellen.

Natuurlijk is het publiek daar blij mee. In een uitpuilende Ronda-zaal in TivoliVredenburg wordt Is She Really Going Out With Him? woordvast meegezongen en bewegen ze de vuisten tijdens One More Time nog even wanhopig als veertig jaar geleden.

En dan zijn we nog maar een kwartier op weg.

Maar gelukkig, het knappe van Joe Jackson en zijn drie begeleiders onder wie de ook in 1979 al meebassende Graham Maby is dat ze steeds heel handig de nostalgievalkuil ontwijken. Jackson speelt met zijn verleden door het nieuwste liedje, een prachtig melancholiek Alchemy meteen te laten volgen door de oudste (One More Time). Hij blijft nooit lang in een tijdvak hangen, zodat een uit het geheugen gelekt My House (1991) ineens de juiste opmaat blijkt voor Real Men (1982), waarin gitarist Teddy Kumpel helaas net iets te hard mee moduleert met het ‘Ooh Haaaah’ zingende publiek.

Nonchalant

Een jammerlijk momentje van over de top gaan, wat ook drummer Doug Yowell overkomt als hij net iets te nonchalant zijn stokken achterover gooit om te bewijzen geen moeite te hebben met de soms lastige maatsoorten.

Veel beweging is er verder niet op het podium. Jackson zelf komt niet achter de keyboards vandaan en lijkt ook moeilijk ter been. Maar het gebrek aan visuele betovering wordt ruimschoots goed gemaakt door de meeslepende muziek. Met als hoogtepunt een met dezelfde drumcomputer gespeeld Steppin’ Out als waarmee Jackson het in 1982 opnam. Dank voor ‘forty fucking years’ roept de zanger. De ovatie is gemeend, een beetje ontroerd komt Jackson terug en buigt even onhandig en schuchter als toen hij veertig jaar geleden zijn intrede deed in de popwereld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.