Zelden ontspoorde een filmfeestje zo bijtend intelligent als in The Party

Film (tragikomedie) - The Party

Filmfeestjes ontsporen vaker, maar zelden zo bijtend intelligent. Met vilein genoegen ontmaskert Sally Potter haar beschaafde maar o zo hypocriete personages.

Beschaafde mensen zijn het, de genodigden van het feestje uit The Party. Hoogopgeleid, politiek bewust, sociaal bewogen.

Beschaafde mensen zijn het, de genodigden van het feestje uit The Party. Hoogopgeleid, politiek bewust, sociaal bewogen. De muziek - van de Buena Vista Social Club tot jazz - staat op lp's, de boekenkast is gevuld. Er is rode wijn en gastvrouw Kristin Scott Thomas maakt canapés, met een schortje voor om haar kleding niet vies te maken.

Hoe kan het dan dat het allereerste shot van The Party, een vooruitblik naar wat komen gaat, een beeld is van diezelfde Scott Thomas, volledig verwilderd, met een pistool in haar handen? Hoe kan een feestje als dit nou zo extreem uit de hand lopen? En dat in de krappe 71 minuten die regisseur Sally Potter (Orlando, Ginger & Rosa) daar voor uitruimt?

The Party

Tragikomedie
Regie: Sally Potter
Met: Kristin Scott Thomas, Patricia Clarkson, Bruno Ganz, Timothy Spall
71 minuten
In 28 zalen

Dat is precies de lol van The Party, een scherpe, in zwart-wit gefilmde sociale satire. Het feestje uit de titel is om te vieren dat Janet (Scott Thomas) een ministerspost heeft weten te bemachtigen. Problemen kondigen zich al snel aan als haar echtgenoot Bill (Timothy Spall) wel heel afwezig lijkt, Janet stiekeme sms'jes krijgt van een geheime geliefde en de snelle bankjongen Tom (Cillian Murphy) opduikt, om zich meteen terug te trekken op de wc voor een snuif cocaïne en daar nog een pistool blijkt te hebben ook. Feest! Voor de kijker dan, niet voor de feestgangers.

Natuurlijk, heel origineel is zo'n uit de hand lopend soireetje in een film niet. Sterker nog: het is een ijzeren filmwet dat feestjes doorgaans ontsporen, met knallende ruzies en de onthulling van explosieve geheimen. Maar met wat voor heerlijk vilein genoegen ontmaskert regisseur Potter, die ook het scenario schreef, al haar brave personages. Geamuseerd drijft ze de spot met hun hypocrisie: alsof het minder erg is om sexy buitenechtelijke sms'jes te versturen als je Romeinse dichters citeert.

Lees hier ook het interview met Bruno Ganz

Altijd speelde Bruno Ganz serieuze rollen, met als dramatisch hoogtepunt die van Hitler. In The Party vindt hij eindelijk luchtigheid. Dat hoopte hij althans. (+)

Haar bijtende, intelligente dialogen worden bovendien met veel plezier uitgesproken door een topcast: Bruno Ganz als zweverige therapeut bijvoorbeeld, en Emily Mortimer als labiele zwangere in tuinbroek - ze krijgt een drieling met haar vriendin, een professor vrouwenstudies. Maar vooral Patricia Clarkson schittert als voormalig idealist die met snijdend cynisme en rollende ogen de wereld op afstand probeert te houden.

De komische timing van haar acteurs versterkt Potter met een levendige montage. En terwijl het ene na het andere bommetje afgaat en de chaos met de minuut groeit, laat ze fijntjes zien dat haar personages stuk voor stuk veel minder feministisch, beschaafd en ruimdenkend zijn dan zij zelf denken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.