In beeldSummer of Love 2021

Zeker weten: die liefdeszomer komt er (desnoods volgende herfst pas)

De Summer of Love 2021 komt eraan. Geen twijfel mogelijk, zo leren resultaten uit het verleden, stelt een optimistische Chris Buur. De kunstenaars op omliggende pagina’s lieten zich alvast inspireren.

Beeld Jaap Biemans

The only way is up’, klonk het in juli 1988 uit de radio, tijdens de zomer die bekend kwam te staan als the Second Summer of Love. Jeugdcultuur had zojuist een nieuwe wereld uitgevonden, weg van het grauwe Thatcher-decennium (Groot-Brittannië) en torenhoge werkloosheid (Nederland: 7,4 procent, 3 procent hoger dan nu). Wat misschien hielp: er was in die jaren licht aan het eind van de tunnel, de economie begon ernstig op te veren. De tekst van The only way is up, een danshitje van Yazz, is positivisme tegen de klippen op, met het rare zinnetje ‘we kunnen uit ons huis gezet worden, maar dan gaan we gewoon ergens anders wonen.’ Essentiëler: het nummer was radiovriendelijke acid house, de knerpend-bubbelend dwingende dansmuziek die de aanjager werd van de liefdeszomer, met broekzakken vol supervriendelijkmakende xtc als brandstof.

Beeld Paul Faassen

De tweede Summer of Love was, inclusief de psychedelische kledij, demonstratief een variant op de eerste Summer of Love van 1967, toen de jeugdcultuur een nieuwe wereld uitvond, ver van autoritaire burgerlijkheid, vol vrijheid, muziek en vrije seks. Tegelijk was acid house in 1988 een nadrukkelijke spiegel van de disco in het New York van de jaren zeventig, toen gay-jeugdcultuur een nieuwe wereld uitvond, ver van agressieve homofobie en onderdrukking, vol hedonisme in zelfgecreëerde safe spaces. En diezelfde disco knipoogde ook weer naar de roaring twenties, toen jeugdcultuur, enfin, iets met de Eerste Wereldoorlog en de Spaanse griep, en de daarop reagerende vrijgevochtenheid.

De invloedrijke Amerikaanse arts en socioloog Nicholas Christakis voorspelt in zijn zojuist verschenen boek Apollo’s Arrow: The Profound and Enduring Impact of Coronavirus on the Way We Live dat we na corona weer een nieuwe roaring twenties tegemoet gaan. Want, zo betoogt hij, de mensheid reageert telkens op die manier op de verwoestende effecten van een pandemie: enthousiaste economische wederopbouw en een diep verlangen naar hernieuwd menselijk contact. Geen gewaagde toekomstvisie – de knuffelzucht begint de laatste maanden een bijna onverdraaglijk cliché te worden. Bevrijdingsdag is het andere cliché dat steeds maar weer valt, alsof er een dag in 2021 komt waarin per decreet een voldoende hoeveelheid vaccinaties wordt vastgesteld, waarna iedereen de straat op kan rennen om elkaar helemaal aan flarden te tongen.

En toch: laat Bevrijdingsdag, die na WOII bedoelen we, nou net níét zijn uitgemond in een heel tijdperk van losbandigheid. Ja, even ging iedereen en haar moeder ervandoor met een Canadees, maar in de jaren vijftig was het vervolgens vooral kaken op elkaar, strak vooruitkijken, de schouders eronder en het land opbouwen (al is in dat beeld best wat nuance aan te brengen).

Beeld Marloes Haarmans

En wat te denken van die grote hoeveelheden drugs die er in die tijdperken van heftig hedonisme doorheen werden gejaagd: coke en opium (roaring twenties), wiet en lsd (Summer of Love I), coke nogmaals (Disco) en xtc (Summer of Love II). Die verraden een heviger drang naar geestelijke bevrijding dan louter met zijn allen weer onbezorgd naar buiten mogen. Een diepere weerzin tegen de autoritaire burgerlijke benepenheid (hippies), vrouwonvriendelijkheid (de vrijgevochten flappers van de twenties), homofobe vijandigheid (disco). De tweede Summer of Love was beslist ook een reactie op de hevige polarisatie in de jaren daarvoor, waarin iedereen elkaar voor respectievelijk fascist of links tuig uitmaakte. Lief zijn, goed doen, en in hoge mate apolitiek blijven werd de tijdgeest van de late jaren tachtig en vroege jaren negentig.

Is er voldoende springstof voor een derde Summer of Love? De maanden van menselijke afstand en lockdowns vallen samen met de culminatie van, en toenemende vermoeidheid over een tijdperk waarin opnieuw iedereen elkaar de maat neemt en/of de huid volscheldt. Het kan een wilde zomer worden. Al dan niet in de herfst of winter. De kunstenaars op omliggende pagina’s die we hebben gevraagd hun zin in 2021 te verbeelden verheugen zich er duidelijk op.

Beeld Studio Boot
Beeld Studio Boot
Beeld Joost Overbeek en Eric Arendsen
Beeld Selwyn Senatori
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden