Interview Krezip

Ze stopten niet vanwege ruzie, maar omdat het een goed idee leek; tot ze een nog veel beter idee kregen

Krezip, een van Nederlands populairste bands, is na tien jaar weer bij elkaar en gaat optreden.

Krezip vanaf links: Bram van den Berg, Joost van Haaren, Annelies Kuijsters, Jacqueline Govaert, Jan Peter Hoekstra en Anne Govaert Beeld Daniel Cohen

Alsof ze opgesloten hebben gezeten in een ruimteschip en zojuist zijn geland in een nieuw tijdperk. Zo voelt het een beetje, zeggen de zussen Jacqueline en Anne Govaert. En de andere bandleden van Krezip herkennen dat. ‘We waren natuurlijk allemaal nog volop bezig in de muziek, met eigen carrières, maar we ervaren nu voor het eerst als bandje hoe de muziekwereld is veranderd’, zegt Jacqueline Govaert, aan een vergadertafel in een oud schoolgebouw in Amsterdam-Noord, waar Krezips concertpromotor huist.

Gitarist Jan Peter Hoekstra: ‘Ik weet nog heel goed dat ik de dag na ons laatste optreden, tien jaar geleden, mijn eerste smartphone kocht.’ ­Andere tijden. Nu is Krezip al dagen bezig het nieuws over hun reünie in goede banen te leiden. Op tv, met een eerste optreden in De Wereld Draait Door en een eerste nieuwe single. En vooral ook op sociale media. En dus op die slimme telefoontjes.

Als ze straks het reusachtige podium van festival Pinkpop betreden, zullen ze tegen tienduizenden lichtgevende schermpjes aankijken. Ook weer heel anders dan bij die gedenkwaardige shows die Krezip eerder op Pinkpop gaf: die eerste keer natuurlijk in 2000, en die allerlaatste in 2009. Ze zullen zich moeten schikken in een nieuwe popbiotoop. En daar hebben ze zin in.

De afgelopen maanden zaten de zes Krezip-leden (toetsenist Annelies Kuijsters is niet bij het gesprek aanwezig) te broeden op een geheim. Zij wisten allang dat ze een comeback zouden gaan maken en daar werden ze blij van. Het werd steeds moeilijker dat voor Nederlandse begrippen toch wel historische popnieuwsfeitje ­binnen de muren van de oefenruimte te houden. 

Drummer Bram van den Berg: ‘We speelden de afgelopen maanden in het grootste geheim. Als we dan onze oefenruimte in Tilburg binnen­gingen, deden we dat heel voorzichtig: niet met z’n allen tegelijk naar binnen lopen, dat zou opvallen. Dus een voor een, of met een capuchon over je hoofd de studio’s in.’

In 2000 schreef Krezip geschiedenis op Pinkpop. Als piepjong bandje dat net een paar nummers aan elkaar had geschreven, werden de Tilburgers het podium te Landgraaf opgeslingerd. Met slappe knieën en het angstzweet op de rug, geven de gezusters Govaert nu eerlijk toe. ‘Als we nu terugkijken naar die video’s op YouTube, dan denken we: goh, ja, het klonk best goed. Maar na afloop waren we helemaal niet tevreden. Onze ouders stonden ons aan de zijkant van het podium op te wachten en die aaiden ons over de rug, zo van: goed gedaan, meiden. Maar daar dachten wij toch anders over.’

Maar het werd één van die onvergetelijke Pinkpop-concerten, die bij het jubileum van het festival kunnen worden herbeleefd. Omdat bijvoorbeeld het nummer I Would Stay na het festival een kolossale Nederlandse hit werd. Wie de fijne, tweestemmige zanglijnen van Jacqueline Govaert en Annelies Kuijsters nu weer hoort, wordt óók geteleporteerd naar een andere tijd.

Maar dat eerste optreden van ­Krezip op Pinkpop werd ook in het ­geheugen gebeiteld omdat dat ­Tilburgse bandje zo vertederde. Ze waren écht heel jong, mochten net aan de Pinkpop-bar een biertje bestellen. En ze speelden met een jaloersmakende onbevangenheid, die je toch zelden ziet in die leeftijdscategorie. Krezip werd heel groot en een van de geliefdste Nederlandse bandjes van deze eeuw. Maar in 2009 stopten ze. Niet vanwege ruzie of artistieke meningsverschillen, maar gewoon: omdat stoppen de band ineens een goed idee leek.

Het comeback-vonkje begon vorig jaar te knetteren bij Bram van den Berg, en tijdens een van de vele etentjes die de vriendenclub – want dat is Krezip nog altijd – organiseerde. ‘Ik was thuis door mijn platencollectie aan het bladeren en trok een verzamel-cd van Pinkpop uit de kast.’ De data begonnen te tollen voor zijn ogen. ‘Ik realiseerde me dat Pinkpop dit jaar z’n vijftigjarige jubileum viert. Maar ook dat wij sinds die laatste show in 2009 tien jaar uit elkaar waren.’

Het begon te borrelen. ‘Zou het geen tijd worden?’ Van den Berg stuurde voorzichtig wat berichten rond in de Krezip-app-groep. En bij weer een etentje werd de band het eens: een reünie, dit jaar op Pinkpop, zou wel heel mooi zijn. Jacqueline ­Govaert: ‘Ook omdat Annelies ­Kuijsters ernstig ziek is geweest, maar nu weer langzaam herstelt. Dat heeft ook meegespeeld: we komen ook samen omdat het nu weer kan.’

Behalve op Pinkpop spelen ze in de Amsterdamse Ziggo Dome, op 26 oktober. Wat daaruit voortvloeit, dat ziet de band later wel. Jacqueline Govaert: ‘We gaan eerst vieren dat we er weer zijn en dat we al die oude liedjes nog eens samen kunnen spelen.’

Een bericht uit de oefenruimte, dat nu wel gedeeld mag worden: ‘Het klonk vanaf het begin eigenlijk verdomd goed.’

Je bent doof en muziek is je grootste passie. Bekijk hier hoe signdancer Serhat Agacan met dat probleem omgaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden