Ze blijven schrijven, ook ongevraagd

WAT een briljant idee van schrijfster Nelleke Noordervliet, om een algemene staking onder schrijvers uit te roepen! Ik zou wel willen dat ze er nu meteen mee begonnen en het flink lang volhielden, bij voorkeur een paar jaar....

Gezien het feit dat schrijven tegenwoordig nogal glamourous is en bovendien zo makkelijk lijkt - uit een onderzoek onder de Britse bevolking een tijdje geleden bleek dat negen van de tien Britten dacht dat hij wel een boek in zich had, wat betekent dat óf de Britten een heel artistiek volk zijn, óf dat schrijven toch niet zo bijzonder is als veel schrijvers ons wel willen doen geloven - verschijnen er steeds meer boeken. De tafels en kasten in boekenwinkels buigen door onder de vracht papier die daar op hongerige lezers ligt te wachten.

Bibliotheken kunnen de stortvloed bijna niet meer aan: in de zogenaamde legal deposit libraries komen alle boeken terecht die in dat land worden uitgegeven. Een angstaanjagende gedachte, die onophoudelijke stroom van bedrukt papier. Vooral wanneer je bedenkt dat het voor het grootste deel ongelooflijke rotzooi is.

Er zijn mensen die van mening zijn dat literatuur uiteindelijk altijd over dezelfde onderwerpen gaat, en wel die die in ons leven van het grootste belang zijn: liefde en dood. Veel andere mensen weten zeker dat er over die onderwerpen dan wel veel geschreven is, maar niet zoals zij dat doen.

Ooit zei iemand tegen Truman Capote of het wel nodig was om weer een boek over liefde te schrijven, dat was al zo vaak gedaan, waarop Capote zelfverzekerd antwoordde: maar niet door mij! En gelijk had hij.

Dat neemt niet weg dat een schrijversstaking van liefst enkele decennia alleen de uitgeverijen en de boekhandel gevoelig zou treffen. Alle lezers zouden opgelucht adem halen. Eindelijk eens tijd al die achterstallige wereldliteratuur in te halen. Alle delen van A la Récherche du temps perdu lezen, of het volledig oeuvre van William Faulkner, of de poëzie van Nijhoff. Wat een rust zou er op het volk neerdalen. De niet-lezers zouden natuurlijk niets merken.

Eerst dacht ik dat Noordervliet in haar wanhoop om de oorlogstaferelen in Kosovo wilde dat de schrijvers massaal een gebaar maakten. Niet dat dat enig effect zou hebben, maar ik vond het toch sympathiek van de schrijfster. Maar nee hoor, het bleek weer eens gewoon om geld te gaan.

Noordervliet, die zichzelf en haar schrijvende collega's weinig poëtisch scheppende chips noemt, vindt dat het geestelijk eigendom van een schrijver - diens ideeën, zoals verwoord in zijn boeken - te weinig waard zijn.

Daar wordt te makkelijk en vrijblijvend uit geput. Inderdaad een belangrijke kwestie die wel eens ondergesneeuwd dreigt te raken in het dagelijkse nieuws. Wat als schrijvers hun verbeeldingskracht niet meer ter beschikking stellen om de mensen te voorzien van een heden, verleden en een toekomst? aldus Noordervliet dreigend. Nou - dan niks.

Gelukkig kunnen de meeste mensen zelf heel goed voor hun heden, verleden en toekomst zorgen, daar hebben ze geen schrijvers voor nodig. Daar komt nog bij dat niemand aan de schrijvers vraagt of ze willen schrijven. Dat willen ze vooral heel graag zelf doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden