Zanger Al Jarreau, de echte scatman, op 76-jarige leeftijd overleden

Er was een periode, begin jaren tachtig, toen je het had over die man met die rubberen lippen die deed van skibedoet-piepaa, babedoede-biebaa, en dat iedereen meteen wist over wie je het had. Niet alleen de liefhebber die in de platenzaak grasduinde in het vakje jazz-vocaal. Het was Al Jarreau, die in 1982 doorbrak naar een poppubliek met zijn grootste hit hier Roof Garden. Het nummer haalde nummer twee plek in de Top 40 en de mellow funk voelde als een zomerse cocktail van gelijke delen luiheid en sophistication.

Al Jarreau tijdens de Grammy Awards in Los Angeles in 2007. Beeld afp

Roof Garden werd de grootste hit van de man met die kenmerkende nasale stem die pop zong met een jazzgevoel maar eigenlijk altijd een jazz-zanger is gebleven. Al Jarreau overleed gisteravond op 76-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Los Angeles. Enkele dagen geleden was hij daar opgenomen met uitputtingsverschijnselen en kondigde hij aan niet meer te zullen toeren.

Het was het laatste dat we hoorden van de zanger met de stembanden van elastiek. Zijn recentste album dateert alweer van 2009. En hoewel Jarreau in de jaren tachtig doorbrak bij een breder publiek, bleek zijn muziek achteraf toch iets te jazzy om lang de aandacht van mainstream popliefhebbers vast te houden.

De zanger werd al in 1976 opgemerkt toen zijn debuutalbum We Got By internationaal hoge ogen gooide. De jazz-soul met een mespuntje funk als aanjager kreeg een German Grammy.

Jarreau leek voor een zangcarrière in de wieg gelegd. Ook al studeerde de in Milwaukee geboren jazzvocalist begin jaren zestig psychologie, na zijn studie verdiende hij in San Francisco bij als zanger in een jazztrio met pianist/componist George Duke aan het roer. Op jonge leeftijd werd, geheel volgens de zwarte zangtraditie, de kiem gelegd toen Jarreau als jochie zong in de kerk van zijn vader die predikant was. Maar het was pas in 1967, nadat hij samen met gitarist Julio Martinez de trekker werd van een nachtclub in Sausolito, dat hij zingen als een serieuze carrièreoptie zag.

Jarreau trad op in het nachtclubcircuit in Los Angles en kreeg landelijke beroemdheid met optredens in tv-talkshows. We Got By, zijn debuut, laat meteen horen waarom Jarreau later bekend is komen te staan: scat, de geïmproviseerde zang van melodieus aaneengeregen betekenisloze lettergrepen. Daarbij gebruikte Jarreau zijn stem op een percussieve manier, zoals ook zanger Bobby McFerrin, en imiteerde er instrumenten mee.

We Are The World

Op het album Breakin' Away (1981) met prijsnummer Roof Garden is een smaakvolle fusie tot stand gekomen tussen jazzverfijning en de behaaglijke toegankelijkheid van soulpop. Zijn bekendheid leverde Jarreau destijds zelfs een plekje op in het We Are The World koor.

Het succes bij een poppubliek kon hij niet prolongeren, ook al waren de opvolgers van Breakin' Away altijd ook op dat publiek toegesneden. Vanaf 1990 nam Jarreau een lange pauze van studiowerk. Hij verlegde zijn werkplek naar het podium, toerde en trad op met jazzartiesten als Miles Davis, Chick Corea, George Benson en David Sanborn, speelde in de Broadway-versie van de musical Grease en gaf met een groot orkest een serie symfonische shows. In 2010 werd Jarreau met ademhalingsproblemen en hartritmestoornissen opgenomen in een Frans ziekenhuis. Van een longontsteking die hij in 2012 opdeed, herstelde hij helemaal. Hij sloeg vervolgens tot begin deze maand aan het toeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden