Your Turn

Woest in de bluesuithalen, teder in de kampvuurballads

Noem je Tom Waits, dan denk je aan roestige, weemoedige liedjes. Een wezenlijk onderdeel daarvan is het gruizige gitaarwerk van Marc Ribot. Woest in de bluesuithalen, teder in de kampvuurballads.

Ceramic Dog is de eigen band van Ribot, waarmee hij zijn vroege liefde grungerock uitdiept via een experimentele jazzbenadering. Na een abstracter eerste album horen we nu echte liedjes, met de knarsend zingende Ribot als protagonist. De blues is het grondbeginsel, zeker in de onaffe, gruizige jankgitaarpartijen, met uitstapjes richting reggae en zelf Race Against The Machineachtige funkmetal. Nooit opzichtig, altijd nét niet zuiver en sarcastisch verteld, alsof ze erboven staan. Ze zoeken niet naar perfectie, maar naar de onbeteugelde, menselijke noot. Wat klinkt die overdonderend goed. 'Dit is geen popmuziek waarin je elke vijf seconden een snoepje krijgt', aldus Ribot onlangs in een documentaire.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden