theaterrecensieYes, Please!

Yes, Please! is een ontroerend en relevant project dat zijn ideale gedaante nog moet vinden ★★★☆☆

Het geheel geeft de indruk dat de makers nog wat ideetjes wilden uittesten.

'Het membraan' in de balzaal van Marres.Beeld Gert-Jan van Rooij voor Marres

Een heterovrouw die soms ineens een ongelooflijk grote pik krijgt waarmee ze andere vrouwen bevredigt, een homojongen die ervan droomt om als gogodanser een hetero te ‘turnen’, het is maar een greep uit de fantasieën waarop je wordt getrakteerd in de tentoonstelling Yes, Please! in Marres. Uit de meer dan driehonderd lustdromen die er worden samengebracht, spreekt veel meer dan alleen geiligheid. Samen vormen ze een lieflijke ode aan de verbeeldingskracht en aan de kwetsbaarheid die ervoor nodig is om je fantasieën te verwoorden en te delen.

Yes, Please! is een tentoonstelling met een lange aanloop, het resultaat van een tweejarig onderzoek van theater- en designcollectief Nieuwe helden, onder leiding van Lucas de Man. Met een caravan omgetoverd tot opnamestudio trokken de Helden erop uit, langs allerhande festivals in Nederland en Vlaanderen. Ter plaatse interviewden ze mensen over hun meest opwindende zinnebeelden.

De geluidsbanden van die interviews vormen het kloppende hart van de tentoonstelling in Marres. En dat roept gelijk een prangende vraag op. Is een tentoonstelling wel de juiste vorm om ruim 130 uur aan audiofragmenten te presenteren?

Ja, vinden de makers, want het grote voordeel aan een tentoonstelling is dat je een op zichzelf staande wereld schept. Dat past inderdaad goed bij het onderwerp. Een tentoonstelling binnenlopen voelt in het beste geval als gewijde grond betreden, een fantasieruimte waarin je los bent van de alledaagse realiteit. Het dwingt een ander soort aandacht af dan wanneer je de verhalen op je koptelefoon in de trein zou luisteren, of op je gemak in je kamer. Dat je die ruimte met anderen deelt, voegt spanning toe.

Rest de vraag: hoe moet dat fantasierijk er dan uitzien? Hoe geef je een wereld vorm die recht doet aan de erotische verbeelding, die juist voor iedereen zo specifiek en uniek blijkt te zijn? Hoe voelt die wereld, hoe ruikt het er, hoe beweeg je er doorheen? Het is een uitdaging waar de makers zichtbaar mee geworsteld hebben, en de uitkomst is maar ten dele geslaagd.

Het zwaartepunt van de tentoonstelling speelt zich af in twee bijzonder vormgegeven, grotere ruimtes (zie kader). De andere ruimten in Marres lijken wat willekeurig ingevuld, ze leiden af. Er is een kamertje waarin een latex huid is opgespannen, een zitkuil waarvan de bedoeling onduidelijk is en een kamer vol schuimrubberen blokken waar je aan moet trekken of tegen moet stompen om er sensueel gefluister aan te ontlokken. Dat laatste is een aardig idee, maar de uitwerking overtuigt niet. De ruwe bewegingen kloppen niet met het gefluister, en al tijdens de opening waren de blokken wat smoezelig en niet bepaald uitnodigend om aan te raken.

Het geheel geeft de indruk dat de makers nog wat ideetjes wilden uittesten, zonder sterke overtuiging.

Die rommelige vormgeving is de reden dat de tentoonstelling ‘maar’ drie sterren krijgt. Yes, Please! is een prachtig, ontroerend en relevant project dat zijn ideale gedaante nog moet vinden. Relevant, omdat het uitnodigt om de muurtjes die we allemaal zo zorgvuldig rond onze erotische verbeelding hebben opgebouwd (taboe!) een tikje meer poreus te maken. Ik hoop dat de makers het onderzoek voortzetten en blijven experimenteren met de vorm.

VORMGEVING

Met een koptelefoon op luisteren naar audiofragmenten doe je in de twee grotere ruimten in de tentoonstelling: ‘het membraan’ en ‘de keuken’.

De balzaal van het oude herenhuis van Marres wordt in beslag genomen door een roze blobvormige tent. Je moet je tussen de muur en de buitenkant van de tent in wurmen om de ruimte te betreden en dat is spannend: aanraken verplicht. Eenmaal in de tent overheerst het baarmoedergevoel, alsof je bent opgeslokt door een enorm lichaam. Erotisch? Dat niet direct, maar lichamelijk en tactiel is het zeker.

De keuken als erotisch decor is mooi gekozen, een banale plek doorspekt met pikante details. Tussen de pollepels en schuimspanen hangen zweepjes en dubbelzinnige instrumenten. Uit de zwarte glimmende theepot steken veertjes, een enkel keukenkastje heeft een zacht leren handgreepje. Alles lijkt, zo naast elkaar, even erotisch. Aanraken en uittesten mag. Op de zwart glimmende tafel liggen kinky koptelefoons en een keuzeklapper met alle fantasieën die je kunt beluisteren. Intiem en een tikje voyeuristisch is het, met elkaar rond zo’n tafel zitten, ieder verzonken in een eigen verhaal.

Yes, Please!

Beeldende kunst

★★★☆☆

Stichting Nieuwe Helden

Marres, Huis voor hedendaagse cultuur, Maastricht, t/m 7/6

Volgens Mariëlle de Goede en Lucas De Man praten twintigers en dertigers over alles behalve over hun seksfantasieën:‘Seks is overal. Maar praten over seksualiteit is nog steeds omringd door schaamte.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden